Spis treści:
- Laurowiśnia – charakterystyka
- Uprawa laurowiśni
- Czym i kiedy nawozić laurowiśnię?
- Czego nie lubi laurowiśnia?
Laurowiśnia – charakterystyka
Krzewy laurowiśni przywędrowały do nas kilkaset lat temu z Bałkanów, Kaukazu i Azji Mniejszej. Roślina należy do rodziny różowatych, a swoją nazwę zawdzięcza mięsistym liściom, przypominającym nieco liście laurowe. Kwitnie w maju, drobne kwiaty laurowiśni tworzą stojące grona. Są koloru białego, a charakterystyczne dla nich są wystające poza kwiatostan pręciki. Powodują one, że kwiaty wyglądają na puszyste.
Laurowiśnia owocuje w lipcu, dając małe, czarne jagody o średnicy około centymetra. W Polsce rzadko dochodzi do zawiązania się owoców, nasz klimat jest na to zbyt chłodny. Roślina świetnie nadaje się na szybko rosnące żywopłoty, zapewniające intymność. Rośnie od 30 do nawet 60 cm rocznie. Równie okazale wygląda jako ozdoba rabat lub uprawiana jako drzewo. Mimo że liście laurowiśni przypominają liście laurowe, nie należy ich używać do przygotowywania potraw. Są trujące, podobnie jak kwiaty i owoce tego krzewu, zawierają trujący glikozyd. Ich spożycie szkodzi zarówno ludziom, jak i zwierzętom.
Uprawa laurowiśni
Jak na krzew o ciepłolubnym pochodzeniu laurowiśnia nie jest skomplikowana w uprawie. Dobrze znosi zanieczyszczenia powietrza, dlatego często rośnie jako krzew przydrożny, pełne są jej również parki miejskie. Główne zasady uprawy laurowiśni są dość proste.
- Stanowisko: krzew laurowiśni naturalnie rośnie w lasach, dlatego lubi miejsca w półcieniu. Lepiej toleruje stanowiska osłonięte od wiatru. Laurowiśnia jest łatwiejsza w uprawie w cieplejszych częściach kraju.
- Podłoże: laurowiśnia lubi glebę żyzną i wilgotną, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Idealna ziemia dla niej powinna mieć pH od 6,5 do 7,5
- Sadzenie: najlepiej sadzić krzew jesienią, pod koniec października. Ogólnie jednak można sadzić sadzonki od października do marca. Dołki do posadzenia powinny być większe niż średnica doniczki, oddalone od siebie o 40-50 cm. Po posadzeniu ziemię uklepujemy, a krzew mocno podlewamy.
- Podlewanie: laurowiśnia, mimo że poradzi sobie w okresach suszy, szybciej rośnie regularnie podlewana. W przypadku roślin o śródziemnomorskim pochodzeniu oznacza to podlewanie raz w tygodniu. Woda pod krzewem nie powinna stać. Ważne jest obfite podlanie laurowiśni jesienią, można to robić również zimą w cieplejsze dni, kiedy jesteśmy pewni, że w najbliższym czasie nie będzie mrozu, który zetnie wodę.
- Ściółkowanie: w uprawie tego krzewu ściółkowanie jest bardzo ważne. Zatrzyma ono wilgoć w glebie i sprawi, że korzeniom będzie nieco cieplej. Do ściółkowania laurowiśni można użyć kory, kompostu lub agrowłókniny.
- Przycinanie: laurowiśnia świetnie reaguje na cięcie, można je wykonywać kilka razy w ciągu sezonu. Ważne jest cięcie wiosenne, kiedy pozbawiamy roślinę martwych pędów. Wykonujemy je w połowie kwietnia, bo po cięciu roślina wypuszcza młode pędy, które nie powinny marznąć. Kolejne cięcia w sezonie wegetacyjnym będą służyły formowaniu rośliny. Równie ważne, jak wiosenne jest przycinanie jesienne. Cięcie wiosenne i jesienne wykonujemy na 1/3 wysokości rośliny.
- Rozmnażanie: tę roślinę najlepiej rozmnażać po cięciu z obciętych gałązek. Wtykamy je w półcieniu w zasadową glebę i obficie podlewamy, dopóki pędy się nie ukorzenią. Wtedy sadzonki można przesadzić w miejsce docelowe.
- Choroby i szkodniki: laurowiśnia, mimo że nie rośnie u nas w naturalnym środowisku, rzadko kiedy staje się ofiarą chorób i szkodników. Zdarza się, że zaatakują ją mszyce, które łatwo zwalczyć preparatami przeciw mszycom i owadom łuskowatym. Laurowiśni zagrażają też grzyby – mączniak prawdziwy i verticilioza. Mączniak objawia się białym nalotem, a verticilioza szybkim więdnięciem liści. W obu przypadkach należy usunąć zainfekowane liście, po czym użyć preparatów grzybobójczych.
Czym i kiedy nawozić laurowiśnię?
Laurowiśnię nawozimy ostrożnie i bez przesady. Źle zastosowany nawóz nie tylko nie pomoże roślinie, ale może jej zaszkodzić. Zbyt mocne nawożenie może roślinę spalić lub wywołać choroby grzybicze. Najlepiej nawozić laurowiśnię dwa razy w roku, w kwietniu, po cięciu i w lipcu, po kwitnieniu. Wczesną jesienią ten zabieg pomoże jej dojść od siebie po zimie, a po kwitnieniu wzmocni roślinę i skłoni ją do zagęszczenia liści. Sklepy ogrodnicze oferują specjalistyczne nawozy do żywopłotów, w tym i dedykowane konkretnie laurowiśni. Trzeba jednak ściśle przestrzegać instrukcji na opakowaniach, aby rośliny nie przenawozić. W przypadku laurowiśni mniej znaczy lepiej.
Są również domowe sposoby na nawożenie laurowiśni. Najlepszym z nich jest kompost, który eliminuje możliwość przenawożenia krzewu. Roślinie dobrze zrobi podsypywanie popiołem drzewnym, który jest bogaty w mikroskładniki. Potas w nim zawarty pomoże laurowiśni szczególnie po kwitnieniu. Ponieważ laurowiśnia lubi glebę wapienną, dobrze jej zrobi podsypywanie skorupkami z jajek. Można też z nich przygotować wywar. Pokruszone skorupki jajek zalewamy wrzątkiem i odstawiamy na tydzień. Co jakiś czas roztwór mieszamy. Po tygodniu skorupki się rozpuszczą – wtedy domowy nawóz dla laurowiśni jest gotowy, można podlewać nim krzew.
Czego nie lubi laurowiśnia?
Tu odpowiedź jest prosta – laurowiśnia najbardziej nie lubi mrozów. Szczególnie młode rośliny mogą sobie z nimi nie poradzić. Dlatego dobrze przed zimą okryć je słomą lub agrowłókniną pamiętając, aby pozostawić otwory dla cyrkulacji powietrza. Starszym okazom przed zimą wystarczy okryć korzenie, ale też niezbyt szczelnie. Dla laurowiśni dużo większym zagrożeniem niż mróz są choroby grzybicze, o które łatwo przy braku dostępu powietrza. Zdarza się, że mimo starań roślina przemarznie. Trzeba wykonać wtedy radykalne cięcie, aż do pierwszego niezdrewniałego pędu. Nawet jeśli cięcie zrobimy tuż przy ziemi, roślina latem odbije.
