Spis treści:
- Jak wygląda winorośl japońska?
- Uprawa winorośli japońskiej
- Zimowanie winorośli japońskiej
- Choroby i szkodniki winorośli japońskiej
- Zastosowanie winorośli japońskiej w ogrodzie
Jak wygląda winorośl japońska?
Winorośl japońska (Parthenocissus tricuspidata), zwana również winoroślą trójklapową lub dzikim winem, to bujnie rosnące pnącze z rodziny winoroślowatych ( Vitaceae). Nie jest to właściwa winorośl, mimo podobnej nazwy – nie wytwarza jadalnych owoców. Wyróżnia się charakterystycznymi, błyszczącymi liśćmi o trójklapowym kształcie, które osiągają długość 5–12 cm. Młode liście mają delikatny, czerwonawy odcień – latem stają się intensywnie zielone, by jesienią przybrać oszałamiające barwy: od żółci, przez pomarańcz, po intensywną czerwień i purpurę.
Pędy winorośli japońskiej mogą osiągać imponującą długość nawet do 20 metrów. Roślina przytwierdza się do podłoża za pomocą przylg – specjalnych wyrostków zakończonych przyssawkami, które pozwalają jej wspinać się po porowatych i chropowatych powierzchniach, takich jak cegła, kamień czy drewno. Niewielkie, zielonkawe kwiaty pojawiają się w czerwcu i lipcu, tworząc niepozorne kwiatostany, które utrzymują się przez około 2–3 tygodnie. Jesienią przekształcają się w drobne, granatowe jagody, chętnie zjadane przez ptaki.
Uprawa winorośli japońskiej
Uprawa winorośli japońskiej jest stosunkowo łatwa. To roślina mało wymagająca i dość odporna, dzięki czemu jest dobrym wyborem nawet dla początkujących ogrodników.
- Winorośl japońską najlepiej sadzić wczesną wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (wrzesień–październik). Te terminy dają roślinie czas na ukorzenienie się przed nadejściem upałów lub mrozów. Sadzonki umieszczaj w odstępach 2–3 metrów od siebie, pamiętając, że jedna roślina może z czasem pokryć znaczną powierzchnię.
- Pnącze preferuje żyzne, przepuszczalne podłoże o lekko kwaśnym lub neutralnym odczynie (pH 6,0–7,0). Przed sadzeniem wzbogać glebę kompostem lub dobrze przefermentowanym obornikiem, by zapewnić roślinie odpowiednie składniki odżywcze na starcie.
- Najlepsze stanowisko dla winorośli japońskiej to miejsce słoneczne lub półcieniste. W pełnym słońcu jesienne przebarwienia będą najbardziej intensywne. Wybierz miejsce osłonięte od silnych wiatrów, które mogłyby uszkodzić młode pędy.
- Młode sadzonki wymagają regularnego podlewania, zwłaszcza w okresach suszy. Dorosłe okazy są bardziej odporne na przesuszenie – dla utrzymania bujnego wzrostu podlewaj je podczas długotrwałych upałów, kierując wodę bezpośrednio do podłoża.
- Nawożenie przeprowadzaj dwa razy w roku – wczesną wiosną zastosuj nawóz wieloskładnikowy dla roślin ozdobnych, a w połowie lata nawóz z podwyższoną zawartością potasu, który wzmocni roślinę przed zimą i spotęguje jesienne przebarwienia.
Rozmnażanie winorośli japońskiej
Rozmnażanie winorośli japońskiej jest stosunkowo proste i można je przeprowadzić na kilka sposobów. Najłatwiejszą metodą jest pobieranie sadzonek pędowych, które przeprowadza się latem (czerwiec–lipiec). Wybierz zdrowe, półzdrewniałe pędy o długości około 15–20 cm, usuń dolne liście i umieść w wilgotnym podłożu. Dla zwiększenia szans na ukorzenienie możesz zanurzyć końce sadzonek w ukorzeniaczu.
Alternatywną metodą jest rozmnażanie przez odkłady, które przeprowadza się wiosną (kwiecień–maj). Wybraną gałązkę przygnij do ziemi, delikatnie natnij od spodu i przysyp ziemią, pozostawiając końcówkę nad powierzchnią. Po kilku miesiącach, gdy sadzonka wytworzy własne korzenie, możesz odciąć ją od rośliny matecznej i przesadzić na stałe miejsce.
Zimowanie winorośli japońskiej
Winorośl japońska jest rośliną stosunkowo odporną na mróz – wytrzymuje temperatury do około -25°C dla dorosłych okazów. Młode sadzonki w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu mogą jednak wymagać dodatkowej ochrony. Przed nadejściem pierwszych przymrozków warto okryć podstawę rośliny warstwą kory, liści lub kompostu o grubości 10–15 cm.
W regionach o szczególnie surowym klimacie lub podczas wyjątkowo mroźnych zim możesz dodatkowo zabezpieczyć pędy agrowłókniną albo matami słomianymi. Wiosną, po ustąpieniu mrozów, usuń okrycie, aby umożliwić swobodny dostęp powietrza do rośliny i gleby.
Choroby i szkodniki winorośli japońskiej
Winorośl japońska jest dość odporna na choroby i szkodniki. W niekorzystnych warunkach może być jednak atakowana przez mszyce, przędziorki oraz choroby grzybowe, zwłaszcza mączniaka prawdziwego i szarąpleśń. Aby zapobiec problemom, zapewnij roślinie dobrą cyrkulację powietrza, a także unikaj przelewania oraz moczenia liści podczas podlewania.
Mszyce najczęściej atakują młode, soczyste pędy. Ich obecność możesz rozpoznać po poskręcanych liściach oraz lepkiej wydzielinie. W przypadku niewielkiego porażenia wystarczy spryskać roślinę silnym strumieniem wody lub roztworem mydła ogrodniczego. Przy liczniejszych koloniach możesz zastosować preparaty biologiczne zawierające naturalne pyretrymy lub oleje.
Przędziorki są trudniejsze do zauważenia ze względu na mikroskopijne rozmiary. Ich obecność zdradza charakterystyczna, drobna plamistość oraz delikatna pajęczyna na spodniej stronie liści. W walce z przędziorkami skuteczne są preparaty zawierające olej neem lub specjalistyczne akarycydy.
Zastosowanie winorośli japońskiej w ogrodzie
Winorośl japońska to doskonały wybór do pokrywania wysokich murów, ogrodzeń, pergoli czy altanek. Dzięki przylgom wspina się samodzielnie, nie wymaga konstrukcji wsporczych jak inne pnącza. Jej gęste listowie skutecznie maskuje nieatrakcyjne elementy architektury, tworząc naturalną, żywą zasłonę. Szczególnie efektownie prezentuje się na jasnych, jednolitych powierzchniach, gdzie jesienne przebarwienia są najbardziej widoczne.
Należy jednak pamiętać, że w niektórych regionach winorośl japońska może wykazywać cechy inwazyjne. Ze względu na intensywny wzrost wymaga regularnej kontroli, by nie zagłuszać innych roślin. Nie poleca się sadzenia jej w małych ogrodach lub blisko innych cennych roślin, które mogłaby zdominować. Świetnie sprawdza się natomiast jako roślina okrywowa na skarpach czy trudnych do zagospodarowania zboczach.
Źródło: Deccoria.pl
