Spis treści:
- Ściółkowanie – ważny zabieg przed zimą
- 5 najczęstszych błędów w ściółkowaniu jesienią
Ściółkowanie – ważny zabieg przed zimą
Jesienne ściółkowanie roślin w ogrodzie to jeden z najważniejszych zabiegów pielęgnacyjnych, który znacząco wpływa na zdrowie i rozwój roślin w kolejnym sezonie. Odpowiednio wyłożona warstwa ściółki pełni funkcję izolatora termicznego, który zabezpiecza korzenie oraz dolne części roślin przed przemarznięciem, zimnym wiatrem i gwałtownymi skokami temperatury. Jednak to nie jedyne zalety tego zabiegu.
Ściółkowanie ogranicza także parowanie wody i pomaga utrzymać odpowiednią wilgotność podłoża, co zimą jest stosunkowo trudne. Rośliny mają dzięki temu lepszy dostęp do wody nawet podczas okresów, gdy nie można ich podlewać z uwagi na mróz. Dodatkowo, organiczna ściółka rozkłada się przez całą zimę, stopniowo wzbogacając glebę w substancje odżywcze, dzięki czemu znacznie poprawia się jej struktura oraz żyzność.
Gruba warstwa organicznej ściółki (poniżej 8 cm) sprzyja również działalności organizmów glebowych. Przy łagodniejszych warunkach – które zapewnia ściółka – dżdżownice nawet zimą mogą wykazywać sporadyczną aktywność, spulchniając ziemię. W ten sposób wspierają napowietrzenie gleby i poprawiają jej strukturę. Dodatkową zaletą ściółkowania jest poprawa estetyki ogrodu – odpowiedni materiał pozwala utrzymać porządek oraz dekoracyjny wygląd rabat przez zimę.
5 najczęstszych błędów w ściółkowaniu jesienią
Mogłoby się zdawać, że wystarczy podsypać materiał pod pień i gotowe – nic bardziej mylnego. Co prawda, ściółkowanie nie jest skomplikowanym zabiegiem, ale aby nie zaszkodzić roślinom przez zimę, warto wystrzegać się kilku istotnych błędów:
1. Ściółkowanie chwastów lub zainfekowanych miejsc
Ściółka może ukryć problematyczne miejsca w ogrodzie, ale sama z siebie ich nie naprawi. Chwasty i wszelkiego rodzaju choroby mogą przetrwać, a nawet dalej się rozwijać, jeżeli zostaną przykryte grubą warstwą ściółki. Gdy dana grządka jest zachwaszczona, przed ściółkowaniem należy wyrwać niechciane rośliny. Natomiast jeżeli krzewy nęka infekcja grzybicza, należy zgrabić chore liście i ewentualnie wykonać oprysk, zanim rozłoży się warstwę ściółki.
2. Stosowanie złej ilości ściółki
Nadmierna ilość ściółki (warstwa powyżej 8 cm) zatrzymuje nadmiar wilgoci w glebie, co sprzyja gniciu korzeni i rozwojowi pleśni oraz ogranicza przepływ powietrza do korzeni. Z drugiej strony zbyt cienka warstwa nie chroni gleby odpowiednio przed wysychaniem, chwastami i niskimi temperaturami. Optymalna grubość ściółki powinna zawierać się w przedziale 5-6 cm wysokości.
3. Tworzenie "wulkanów" wokół pni
Tworzenie wyższych kopczyków ściółki przy pniach, czyli tzw. wulkanów, może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych roślin. Kontakt ściółki z pniem m.in. sprzyja gniciu i inwazji szkodników. Materiał powinien być wykładany w odstępie ok. 5-10 cm od pnia drzew i krzewów, aby zapewnić dostęp powietrza.
4. Ściółkowanie wieloletnich roślin, odpornych na suszę
Większość roślin pochodzących z suchych rejonów ma problem z przetrwaniem w stale wilgotnej zimowej glebie. Dlatego nie należy ściółkować roślin preferujących glebę kamienistą, takich jak rozmaryn, lawenda, rozchodniki i inne sukulenty. Natomiast rodzime rośliny preriowe powinny mieć tylko cienką warstwę ściółki – jeżeli nasadzenia są gęste, nie potrzebują jej wcale.
5. Mieszanie ściółki z glebą
Główną funkcją ściółki jest ochrona gleby przed parowaniem wody i erozją oraz ochrona korzeni przed mrozem. Mieszanie jej z glebą powoduje, że ściółka szybciej się rozkłada, co utrudnia długotrwałe korzystne efekty ochronne i nawozowe. Ponadto sam jej rozkład (zwłaszcza jeżeli jest uboga w azot i bogata w węgiel, np. zrębki drzewne) może prowadzić do niedoborów azotu w glebie.
Źródła: deccoria.pl
