Spis treści:
- Śnieżyca wiosenna – biały fiołek w ogrodzie
- Uprawa i wymagania śnieżycy wiosennej
- Zastosowanie śnieżycy wiosennej w ogrodzie
Śnieżyca wiosenna – biały fiołek w ogrodzie
Śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum) to urocza bylinacebulowa należąca do rodziny amarylkowatych, która naturalnie występuje głównie na południu i wschodzie Europy (w tym także w Polsce, gdzie jest objęta częściową ochroną gatunkową). Roślin nie wolno zrywać czy wykopywać – do ogrodu można je pozyskać wyłącznie poprzez zakup cebulek lub sadzonek. Śnieżyca wiosenna dorasta do 20-30 cm wysokości. Z cebul wyrastają długie, wąskie, odziomkowe liście oraz wzniesione, nagie pędy, na szczycie których pojawiają się białe, dzwonkowate kwiaty. Są one sześciopłatkowe, mają śnieżnobiały kolor oraz charakterystyczną zielonkawą plamkę na końcu każdego płatka. Kwiaty śnieżycy wiosennej są zwisające, podobne do dużych dzwoneczków konwalii, osadzone po 1 lub 2 na końcach pędów. Wydzielają delikatny, przyjemny zapach, dzięki czemu są chętnie odwiedzane przez pierwsze wiosenne pszczoły i trzmiele.
Kwiaty śnieżycy wiosennej pojawiają się wcześnie, niekiedy nawet w lutym. Utrzymują się zwykle do kwietnia. Co ciekawe, łacińska nazwa leucojum pochodzi od greckich słów „leucon ich”, czyli „biały fiołek”. Po przekwitnieniu kwiaty przekształcają się w torebki nasienne, po czym śnieżyca wiosenna przechodzi w stan letniego spoczynku i znika z rabat. Należy również pamiętać, że jest to roślina lekko trująca, gdyż zawiera dwa alkaloidy – leukoinę i galantaminę.
Uprawa i wymagania śnieżycy wiosennej
W naturze śnieżycę wiosenną można spotkać w wilgotnych lasach, zaroślach i na podmokłych łąkach, dlatego w uprawie oczekuje podobnych warunków. Jest całkowicie odporna na mróz, dlatego nie wymaga corocznego wykopywania czy dodatkowego zabezpieczenia na zimę. Uprawa tej rośliny nie należy do skomplikowanych. Mimo to warto spełnić jej podstawowe wymagania.
- Sadzenie – cebule śnieżycy wiosennej najlepiej sadzić w drugiej połowie września, dzięki czemu rośliny dobrze się ukorzenią przed zimą i pięknie zakwitną wiosną. Sadzimy je na głębokość około 10 cm, z kolei między roślinami zachowujemy odstęp 10-15 cm. Śnieżyca wiosenna może rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat, nie przepada za przesadzaniem. W sprzedaży najczęściej można znaleźć cebule gotowe do posadzenia.
- Stanowisko – najlepsze będą miejsca półcieniste, ale poradzi sobie również w cieniu. Śnieżycę wiosenną można posadzić pod drzewami liściastymi lub wyższymi krzewami, gdzie będzie miała dostęp do rozproszonego światła, zanim pojawią się liście. Warto pamiętać, aby stanowiska były osłonięte od wiatru.
- Ziemia – roślina preferuje żyzne, dobrze przepuszczalne i wilgotne podłoże. Ważne jest, aby było ono zasobne w próchnicę. Jest tolerancyjna co do odczynu gleby – urośnie w ziemi o odczynie od kwaśnego do zasadowego (pH 5,5-7,2).
- Podlewanie – śnieżyca wiosenna nie toleruje suszy, dlatego w okresie intensywnego wzrostu konieczne może okazać się jej podlewanie (największe zapotrzebowanie na wodę mają okazy uprawiane w pojemnikach). Należy przy tym unikać zastojów wody, gdyż może to prowadzić do gnicia cebulek kwiatowych.
- Nawożenie – na przełomie zimy i wiosny warto zastosować uniwersalne nawozy wieloskładnikowe lub te przeznaczone do zasilania kwiatów cebulowych, które są bogate w potas i fosfor. Warto przy tym pamiętać, że nadmiar azotu może osłabić kwitnienie.
- Ściółkowanie – choć śnieżyca wiosenna jest gatunkiem mrozoodpornym i nie wymaga specjalnego zabezpieczenia na zimę, jesienią warto wyściółkować ziemię wokół rośliny warstwą kompostu lub kory. Taki zabieg pomoże nie tylko utrzymać wilgoć w glebie, ale również wzbogacić glebę w cenne składniki odżywcze.
- Pielęgnacja po przekwitnięciu – w tym okresie należy pozwolić liściom żółknąć i uschnąć w naturalny sposób. Nie należy ich ciąć zbyt wcześnie, gdyż może to osłabić organy podziemne rośliny. Warto pamiętać, że dzięki liściom śnieżyca wiosenna gromadzi w swoich cebulach substancje odżywcze, które są niezbędne do lepszego przetrwania zimy oraz pięknego kwitnienia w kolejnym sezonie.
- Rozmnażanie – śnieżycę wiosenną można rozmnażać na dwa sposoby. Pierwszą metodą jest podział cebulek przybyszowych (potomnych). W tym celu w okresie letniego spoczynku rośliny wykopujemy i oddzielamy cebulki przybyszowe. Następnie sadzimy je w wyznaczonym miejscu. Cebulki można również przechować do jesieni, po czym posadzić w miejscu docelowym. Śnieżycę wiosenną można także rozmnażać poprzez nasiona, a w ich roznoszeniu pomagają mrówki.
- Choroby i szkodniki – śnieżyca wiosenna jest rośliną dość odporną. Nie lubią jej szkodniki, choć niekiedy może zostać zaatakowana przez mszyce. Młode pędy śnieżycy są też przysmakiem dla ślimaków. Rozwojowi chorób sprzyjają błędy pielęgnacyjne. Przykładowo, nadmierne podlewanie sprzyja rozwojowi szarej pleśni.
Zastosowanie śnieżycy wiosennej w ogrodzie
Śnieżyca wiosenna najefektowniej prezentuje się posadzona w grupach. Dobrze się czuje pod drzewami i krzewami, ale może też być uprawiana na rabatach, szczególnie w towarzystwie innych wiosennych kwiatów, takich jak przebiśniegi, krokusy, zawilce, cebulice lub przylaszczki pospolite. Warto jednak mieć na uwadze, że w okresie letnim śnieżyca wiosenna znika z rabat, pozostawiając po sobie pustą przestrzeń. Ponadto świetnie rośnie nad brzegami zbiorników wodnych lub w ogrodach skalnych (należy jednak zadbać o wysoką wilgotność podłoża). Co więcej, dawniej cebule śnieżycy wiosennej były stosowane w medycynie ludowej. Należy jednak pamiętać, że zawierają one silne substancje toksyczne, co może grozić poważnym zatruciem.
Źródło: deccoria.pl
