Spis treści:
- Kiedy najlepiej sadzić piwonie?
- W jakiej glebie najlepiej sadzić piwonie?
- Sadzenie piwonii wieloletnich
- Sadzenie piwonii krzewiastych
Kiedy najlepiej sadzić piwonie?
Najlepszym momentem na sadzenie piwonii pozostaje jesień, zwłaszcza wrzesień, gdy ziemia jest jeszcze ciepła, a wilgotność stabilna. W takich warunkach rośliny mogą bez pośpiechu wytworzyć nowe korzenie i przygotować pąki kwiatowe na kolejny sezon. Październik to już termin graniczny, ale przy łagodnej pogodzie i temperaturze gleby powyżej 8°C prace można kontynuować bez większego ryzyka. W cieplejszych regionach kraju, szczególnie na stanowiskach osłoniętych od wiatru, sadzenie można przesunąć nawet do końca miesiąca, o ile nowa uprawa zostanie zabezpieczona warstwą kory, kompostu lub zrębków. W chłodniejszych rejonach, gdzie przymrozki pojawiają się wcześniej, lepiej zakończyć prace około 20 października.
Wiosna również nadaje się do sadzenia piwonii, ale wymaga znacznie większej uwagi i systematycznej pielęgnacji. Gleba w tym okresie szybciej przesycha, a wahania temperatur mogą utrudniać prawidłowe ukorzenienie, dlatego kluczowe jest utrzymanie stałej wilgotności i regularne podlewanie, zwłaszcza przez pierwsze trzy-cztery tygodnie. Jesienią sytuacja wygląda zupełnie inaczej – piwonia kończy okres wegetacji, a jej energia kierowana jest w głąb, ku korzeniom. To moment, w którym system podziemny rozwija się najintensywniej, dzięki czemu roślina lepiej się przyjmuje i w kolejnym sezonie tworzy silniejsze pędy oraz więcej pąków. Wiosenne sadzenie odbywa się natomiast w fazie gwałtownego wzrostu, gdy piwonia musi jednocześnie budować korzenie, liście i pędy, co powoduje większy stres fizjologiczny. W efekcie kwitnienie często opóźnia się o rok, a młode rośliny są bardziej narażone na przesuszenie, choroby i uszkodzenia spowodowane nagłymi zmianami pogody.
W jakiej glebie najlepiej sadzić piwonie?
Piwonie najlepiej rosną w glebie żyznej i przepuszczalnej, piaszczysto-gliniastej, o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie pH w granicach 6,3-7,0. Taki typ podłoża zatrzymuje wilgoć, a jednocześnie umożliwia swobodny dostęp powietrza do korzeni. W dołku pod piwonię dobrze jest ułożyć 5-10 cm warstwę drenażu żwirowego lub keramzytowego i spulchnić dno na głębokość co najmniej dwóch sztychów łopaty. Dzięki temu woda po deszczu nie będzie zalegać w strefie korzeni, a roślina uniknie chorób grzybowych. Najlepsze stanowisko to miejsce słoneczne i ciepłe, osłonięte od wiatru. Pamiętajmy, że w półcieniu piwonie kwitną dłużej, lecz mniej obficie. Nie należy sadzić ich też w pobliżu drzew i dużych krzewów, które zabierają im wodę i składniki pokarmowe.
Przygotowując glebę, unikajmy nadmiaru azotu, który powoduje bujny wzrost liści kosztem kwiatów. Z tego powodu podłoże najlepiej zasilić nawozem z przewagą fosforu i potasu, który wspiera rozwój korzeni i pąków kwiatowych. Jeśli poziom wód gruntowych jest wysoki, dobrym rozwiązaniem będzie wyniesiona rabata lub miejsce na skraju niewielkiej skarpy, gdzie woda szybko spływa. Warto też od razu zaplanować odpowiedni rozstaw: 60-100 cm między piwoniami bylinowymi i około 1,5-2 metry dla krzewiastych, aby zapewnić roślinom przestrzeń do wzrostu, odpowiednią wentylację i miejsce dla niskich gatunków towarzyszących, takich jak szałwia, kocimiętka, irysy bródkowe czy czosnki ozdobne.
Sadzenie piwonii wieloletnich
Karpy piwonii bylinowych umieszcza się płytko: na glebach cięższych pąki powinny znaleźć się 2-3 cm pod powierzchnią ziemi, a w lżejszych 3-5 cm. Zbyt głębokie posadzenie skutkuje brakiem kwitnienia przez wiele lat, mimo prawidłowej pielęgnacji. Dołek powinien mieć średnicę około 40 cm i głębokość 40-50 cm, a jego dno należy dobrze spulchnić. Korzenie układa się wachlarzowo, tak aby nie krzyżowały się i nie zawijały, a wolne przestrzenie wypełnia się ziemią, dokładnie dociskając ją ręką. Po podlaniu karpa lekko osiada, dlatego warto skontrolować, czy pąki nie znalazły się zbyt głęboko. Między sadzonkami należy zachować odstęp co najmniej 60 cm w przypadku odmian o umiarkowanym wzroście i do 90-100 cm przy silniej rosnących, by dorosłe kępy miały miejsce do rozwoju.
Sadzenie najlepiej wykonać przy użyciu materiału z odkrytym korzeniem, który ma 3-5 dobrze widocznych pąków i kilka grubych, zdrowych korzeni długości 10-15 cm. Zbyt długie lub uszkodzone końcówki można delikatnie skrócić czystym sekatorem, a rany zabezpieczyć sproszkowanym węglem drzewnym. Po posadzeniu dobrze jest oznaczyć miejsce palikiem, ponieważ zimą część nadziemna jest słabo widoczna i łatwo przypadkiem uszkodzić ją podczas późniejszych prac ogrodowych. Wokół rośliny należy rozłożyć cienką warstwę ściółki z kory, igliwia lub zrębków (3-5 cm), zachowując kilka centymetrów odstępu od korony, by zapobiec zawilgoceniu pąków. W pierwszych kilku miesiącach piwonie nie wymagają intensywnego nawożenia, uprawę zasilamy dopiero wiosną i po kwitnieniu. Roślin tych nie należy przesadzać zbyt często; najlepiej rosną w jednym miejscu przez wiele lat, a ewentualny podział kęp wykonujemy dopiero po 4-5 sezonach, pod koniec sierpnia, gdy korzenie w naturalny sposób zaczynają się regenerować.
Sadzenie piwonii krzewiastych
Odmiany krzewiaste sadzi się głębiej niż bylinowe, ponieważ większość z nich jest szczepiona na korzeniu piwonii zielnej. Miejsce szczepienia oraz dolne partie pędów powinny znaleźć się 10-15 cm pod powierzchnią ziemi – to kluczowy warunek, który pozwala części szlachetnej wytworzyć własne korzenie i zapewnia roślinie długowieczność. Młode egzemplarze najlepiej ustawić lekko skośnie, co pobudza je do wypuszczania większej liczby pędów głównych i pomaga uzyskać gęstszy, bardziej symetryczny pokrój. Dla pojedynczego krzewu należy przygotować dołek o głębokości około 50-60 cm i szerokości zbliżonej do pół metra. Na jego dnie dobrze jest umieścić warstwę drenażu z keramzytu lub grubego żwiru, a następnie wypełnić go podłożem lekko gliniastym, z niewielkim dodatkiem kompostu. Odstęp między roślinami powinien wynosić 1,5-2 metry, tak by dorosłe krzewy miały przestrzeń do rozwoju i swobodny przepływ powietrza. Po posadzeniu ziemię wokół korzeni należy dokładnie ugnieść rękami i obficie podlać, a pędy powinny pozostawać wolne od ściółki, by uniknąć zawilgocenia i chorób grzybowych.
Przez pierwsze dwa lata po posadzeniu piwonie krzewiaste rozwijają się wolniej i mogą nie zakwitnąć, ponieważ koncentrują się na budowie silnego systemu korzeniowego. To etap naturalny i korzystny, który decyduje o późniejszej stabilności i zdrowiu. W chłodniejszych rejonach kraju podstawę krzewu warto przed zimą obsypać kopczykiem (10-15 cm) z kory, trocin lub kompostu, a dodatkowo ustawić lekką osłonę przeciwwiatrową, która chroni pędy przed wysuszeniem. Wiosną, na przełomie marca i kwietnia, osłonę należy usunąć, by gleba mogła się szybciej nagrzać. Planując miejsce w ogrodzie, trzeba wziąć pod uwagę docelową wysokość roślin (od 1 do 2 metrów), oraz unikać sadzenia przy ścieżkach i w pobliżu altan, gdzie łatwo o uszkodzenie młodych pędów.
Źródło: deccoria.pl
