Spis treści:
- Rozmnażanie roślin doniczkowych – woda to za mało
- Silne domowe ukorzeniacze – 7 najlepszych
Rozmnażanie roślin doniczkowych – woda to za mało
Ukorzenianie w wodzie daje szybki efekt wizualny, ale nie zapewnia roślinom warunków niezbędnych do prawidłowego wzrostu. Po cięciu pęd potrzebuje auksyn, czyli hormonów roślinnych odpowiedzialnych za inicjowanie korzeni, oraz składników mineralnych takich jak fosfor i potas – elementów, których w kranówce praktycznie nie ma. Powstające wówczas tzw. korzenie wodne są delikatne i nietrwałe, przez co po przesadzeniu łatwo się uszkadzają i muszą się przebudować. To sprawia, że sadzonki zatrzymują rozwój i przechodzą stres adaptacyjny, szczególnie w przypadku roślin o twardszych pędach, jak fikusy czy draceny.
Kolejną przeszkodą jest brak dostępu powietrza i zagrożenie chorobami. W stojącej wodzie poziom tlenu szybko spada, co sprzyja gniciu i namnażaniu się grzybów (Pythium, Fusarium) oraz bakterii, zwłaszcza jeśli naczynie nie jest regularnie czyszczone. Dolewanie cukru lub nawozów pogarsza sytuację, bo przyspiesza rozwój szkodliwych mikroorganizmów. Zdecydowanie lepsze efekty daje lekkie, przewiewne podłoże – perlit, włókno kokosowe czy mieszanka torfu z piaskiem – które łączy dostęp powietrza z równomierną wilgotnością. W takich warunkach, wspartych domowym ukorzeniaczem o działaniu antyseptycznym i stymulującym korzenie, sadzonki rozwijają się szybciej i pewniej niż w słoiku z samą wodą.
Silne domowe ukorzeniacze – 7 najlepszych
Naturalne ukorzeniacze nie zastąpią odpowiedniego podłoża ani stabilnych warunków, ale mogą znacząco zwiększyć szanse przyjęcia się sadzonki. Ich rola polega na dostarczeniu roślinie trzech elementów: sygnału hormonalnego inicjującego rozwój korzeni, ochrony antyseptycznej ograniczającej infekcje oraz niewielkiej porcji składników odżywczych wspierających proces regeneracji. Właśnie dzięki temu domowe środki sprawdzają się jako wsparcie dla sadzonek, znacząco zmniejszając ryzyko strat.
1. Woda wierzbowa
Do jej przygotowania wystarczy drobno pociąć młode gałązki i liście wierzby, zalać gorącą wodą i odstawić na 24-48 godzin. Uzyskany roztwór można przechowywać w lodówce przez około tydzień. Zawarte w nim naturalne auksyny oraz związki pokrewne kwasowi salicylowemu działają podobnie jak syntetyczne ukorzeniacze. Sadzonki warto moczyć w takim naparze przez kilka godzin albo podlewać nim podłoże co kilka dni. Najlepiej sprawdza się przy roślinach zielnych i półzdrewniałych, takich jak pelargonie, fuksje czy hortensje.
2. Sok lub żel z aloesu
Łyżkę żelu z liścia aloesu wystarczy rozpuścić w szklance wody i używać od razu po przygotowaniu. Substancje antyseptyczne oraz polisacharydy zawarte w roślinie przyspieszają gojenie się rany i pobudzają tworzenie korzeni przybyszowych. Najprostsza metoda polega na krótkim zanurzeniu przyciętej sadzonki lub pozostawieniu jej w roztworze na kilka godzin przed posadzeniem. W przypadku sukulentów żel można nanieść bezpośrednio na ranę i pozwolić mu zaschnąć – tworzy wtedy naturalną barierę ochronną.
3. Miód
Łyżeczka naturalnego miodu rozpuszczona w półtora litra letniej wody tworzy prosty, a przy tym skuteczny ukorzeniacz. Zawarte w nim enzymy i cukry stanowią łatwo dostępne źródło energii, a właściwości antybakteryjne i przeciwgrzybicze chronią sadzonki w początkowej fazie ukorzeniania. Końcówki pędów można moczyć w takim roztworze od kilku do kilkunastu godzin lub jedynie krótko zanurzyć przed posadzeniem. Szczególnie dobrze działa przy roślinach o miękkich łodygach, takich jak trzykrotki, koleusy czy bazylia, pod warunkiem zachowania higieny i unikania nadmiaru lepkiej warstwy na liściach.
4. Cynamon (mielony)
Najprostszy domowy środek, który pomaga zwalczać grzyby. Wystarczy odrobina proszku z czystego, jałowego opakowania, by oprószyć miejsce cięcia tuż przed posadzeniem w podłożu. Zawarte w nim substancje ograniczają rozwój pleśni i zabezpieczają sadzonkę w pierwszych dniach ukorzeniania. Szczególnie przydatny przy roślinach podatnych na choroby grzybowe, takich jak begonie, fiołki czy miniaturowe róże. Ważne, by stosować go wyłącznie na sucho, ponieważ w połączeniu z wilgotnymi roztworami traci skuteczność.
5. Aspiryna (kwas acetylosalicylowy)
Jedna tabletka w dawce 300-500 mg rozpuszczona w litrze wody tworzy roztwór, który poprawia higienę rany i wzmacnia naturalne mechanizmy obronne roślin. Kwas acetylosalicylowy działa pośrednio na ukorzenianie, ograniczając infekcje i wspierając transport składników odżywczych w pędzie. Sadzonki najlepiej moczyć w roztworze około godziny, a następnie opłukać i umieścić w podłożu. Środek sprawdza się przy gatunkach o twardszych tkankach, jak fikusy, draceny czy sansewierie, pod warunkiem starannego osuszenia rany.
6. Drożdże piekarskie
Rozpuszczenie płaskiej łyżeczki suszonych drożdży w litrze letniej wody i odstawienie roztworu na pół godziny wystarczy, by przygotować prosty roztwór wspomagający proces ukorzeniania. Metabolity drożdży oraz witaminy z grupy B pobudzają procesy regeneracyjne i wspomagają start młodych roślin. Sadzonki można zanurzyć w takiej kąpieli na 4–8 godzin, a następnie dokładnie przepłukać przed posadzeniem. Szczególnie dobrze działa na szybko rosnące rośliny zielne, takie jak koleusy czy pelargonie. Trzeba jednak zachować umiar, bo zbyt długie moczenie sprzyja nieprzyjemnemu zapachowi i przyciąga muszki.
7. Ziemniak (cała bulwa)
Ta metoda wykorzystuje bulwę jako naturalny „inkubator”. W zdrowym, jędrnym ziemniaku wykonuje się wąski otwór, w który wsadza się sadzonkę, a następnie całość umieszcza w podłożu. Skrobia i wilgoć z bulwy tworzą stabilne środowisko odżywcze, jednocześnie amortyzując wahania wilgotności wokół rany. Rozwiązanie sprawdza się szczególnie przy roślinach półzdrewniałych, jak pelargonie czy róże. Wymaga jednak bardzo przepuszczalnej ziemi, aby bulwa nie zaczęła gnić.
Źródło: deccoria.pl
