Spis treści:
- Obornik zwykły a granulowany - porównanie
- Kiedy stosować obornik w ogrodzie? Zasady nawożenia jesienią i wiosną
Obornik zwykły a granulowany - porównanie
Zwykły obornik stanowi naturalną mieszankę odchodów zwierzęcych (np. końskich, owczych czy bydlęcych) ze ściółką, taką jak słoma albo trociny. To ciężki, wilgotny, nieprzetworzony nawóz, który można pozyskać bezpośrednio z gospodarstwa rolnego. Obornik granulowany z kolei jest otrzymany przemysłowo - powstaje poprzez przefermentowanie lub przekompostowanie świeżego nawozu, jego wysuszenie oraz sprasowanie. W efekcie uzyskuje się wygodne w stosowaniu granulki o wysokiej zawartości materii organicznej.
Jak łatwo wywnioskować, podstawową różnicą między dwoma rodzajami obornika jest zawartość wody. W przypadku świeżego nawozu jest jej 70-75%, granulatu natomiast 10-15%. Orientacyjnie uznaje się, że 1 kg suszonego obornika dostarcza tyle materii organicznej co 3-5 kg surowego.
Skład świeżego obornika jest zmienny, bo zależy m.in. od pochodzenia nawozu, sposobu żywienia zwierząt czy udziału ściółki. Podczas rozkładu uwalnia on duże ilości amoniaku, które mogą uszkodzić korzenie roślin, a także może zawierać niepożądane nasiona chwastów i patogeny. Dlatego, aby wyeliminować te problemy, surowy nawóz poddaje się co najmniej 6-miesięcznemu kompostowaniu przed zastosowaniem w ogrodzie.
Obornik granulowany, otwiera się w nowym oknie ma sprawdzony, powtarzalny skład (zawartość poszczególnych pierwiastków znajdziemy na opakowaniu konkretnego produktu). W porównaniu do nieprzetworzonego nawozu działa stosunkowo szybko - zaczyna odżywiać rośliny w ciągu kilku tygodni. Zwykły obornik musi najpierw rozłożyć się w glebie, którą użyźnia bardzo wolno (trwa to kilka lat), w związku z czym efekt jego działania utrzymuje się dłużej. Oba wzbogacają glebę w cenną próchnicę.
Dla wielu ogrodników duże znaczenie ma zapach, którego obornik granulowany jest niemal pozbawiony w przeciwieństwie do zwykłego. Łatwiej też go przechować, bo zajmuje dużo mniej miejsca niż sterty świeżego nawozu. Różni się jednak ceną - świeży obornik często można dostać za darmo lub bardzo tanio, podczas gdy za worki gotowego produktu trzeba zapłacić więcej. W praktyce świeży obornik zwykle opłaca się stosować na dużych działkach, a w mniejszych ogrodach przydomowych stosuje się wygodny, choć droższy granulat.
Zobacz również:
Kiedy stosować obornik w ogrodzie? Zasady nawożenia jesienią i wiosną
O terminie stosowania obu rodzajów nawozu decyduje czas ich działania. Zwykły obornik (przekompostowany) rozrzuca się w ogrodzie jesienią (w październiku albo listopadzie) co 3-4 lata. Jak już wspominaliśmy, potrzebuje on dużo czasu, by rozłożyć się w glebie. Suszony nawóz jest bardziej uniwersalny, bo został już wstępnie przetworzony. Można rozsypywać go na grządkach i rabatach prawie przez cały rok (z pominięciem okresów przymrozków oraz skrajnych upałów).
Sposób stosowania tych dwóch rodzajów oborników można przedstawić na przykładzie pomidorów, które wymagają dużych ilości składników odżywczych:
- Zwykły obornik - jesienią rozrzucamy go w miejscu, gdzie wiosną planujemy posadzić pomidory. Następnie przekopujemy z glebą na głębokość szpadla, by zmniejszyć straty azotu. Odpowiednia ilość to 3-5 kg na metr kwadratowy.
- Obornik granulowany - dzielimy go na kilka dawek. Pierwszą stosujemy na grządce na 3-4 tygodnie przed założeniem uprawy (łączymy z wierzchnią warstwą podłoża i podlewamy), drugą mieszamy w dołkach z ziemią przy sadzeniu pomidorów, a kolejnymi zasilamy owocujące już krzaczki. Za każdym razem używamy 150-250 g na metr kwadratowy.
Obornik granulowany można bezpiecznie stosować do większości roślin w ogrodzie - kwiatów, krzewów i drzew owocowych i warzyw (nie tylko pomidorów, ale też ogórków, cukinii, kapusty czy selera). Ostrożność zachowajmy przy gatunkach kwasolubnych, takich jak rododendrony, otwiera się w nowym oknie, azalie czy borówki amerykańskie.
Zwykły obornik wymaga jeszcze większej rozwagi. W pierwszym roku po jego zastosowaniu uprawia się głównie warzywa o wysokich wymaganiach pokarmowych. Rośliny korzeniowe (marchew, pietruszka czy pasternak) czy częściowo nawożące się warzywa bobowate (np. fasola albo bób) sieje się na grządkach wzbogaconych tym nawozem dopiero w trzecim roku. Szeroką listę warzyw uprawianych w poszczególnych latach po oborniku przedstawiamy tutaj, otwiera się w nowym oknie.
Źródło: deccoria.pl
