Spis treści:
- Daglezja zielona - pachnacy iglak
- Jak uprawiać daglezję zieloną?
- Wykorzystanie daglezji zielonej w ogrodzie
Daglezja zielona - pachnacy iglak
Daglezja zielona ( Pseudotsuga menziesii) charakteryzuje się regularną, szerokostożkowatą i luźną koroną. Jej igły są miękkie, soczyście zielone i płaskie o długości 2-4 cm, z dwoma jaśniejszymi paskami od spodu oraz cytrusowym lub jabłkowym zapachem po roztarciu. Daglezja ma zwisające szyszki o długości 7-10 cm, z charakterystycznymi, trójzębnymi łuskami okrywowymi wystającymi poza łuski nasienne. Kora u starszych drzew jest gruba, ciemnobrązowa i mocno spękana.
Zwana także jedlicą Douglasa, daglezja pochodzi z zachodniej części Ameryki Północne j. Jej naturalny zasięg obejmuje obszary od południowej Kanady przez zachodnie stany USA aż po północny Meksyk, gdzie rośnie zarówno na wybrzeżu, jak i w głębi lądu, na wysokościach od poziomu morza do ok. 3,350 m n.p.m. Do Europy, w tym do Polski, została sprowadzona w XIX wieku i szybko zyskała popularność ze względu na szybki wzrost i imponujące rozmiary.
W naturalnym zasięgu występowania daglezja może osiągać nawet do 100 m wysokości, jednak w polskich warunkach dorasta do ok. 50 m. W dogodnych warunkach uprawy daglezja może przyrastać nawet do 80 cm rocznie, choć przeciętny przyrost najczęściej oscyluje w granicach 30-60 cm. Z uwagi na swoje rozmiary i efektowny pokrój doskonale nadaje się do dużych parków, ogrodów, nasadzeń krajobrazowych oraz jako drzewo osłonowe lub soliter ozdobny.
Przeczytaj również
Jak uprawiać daglezję zieloną?
Daglezja zielona, pielęgnowana zgodnie z poniższymi wskazówkami, szybko rośnie, osiąga rozłożysty pokrój i stanowi piękny, trwały akcent w ogrodzie przez wiele lat:
- Stanowisko i wymagania świetlne
Daglezja zielona najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko zacienionych. Młode drzewa warto sadzić w miejscach osłoniętych od silnych, wysuszających wiatrów, zwłaszcza na otwartych, wietrznych terenach. Drzewo jest odporne na niskie temperatury, ale w pierwszych latach uprawy dobrze jest używać lekkiej osłony przed zimowym słońcem i mrozem.
- Gleba i przygotowanie podłoża
Optymalne dla daglezji są gleby wilgotne, żyzne i dobrze przepuszczalne – najlepiej rośnie na glebach lekko kwaśnych do obojętnych. Dobrze toleruje również słabsze gleby, ale zbyt ciężkie, podmokłe lub zbite podłoża ograniczają wzrost drzewa i sprzyjają chorobom korzeni. Zaleca się przekopanie i rozluźnienie ziemi na głębokość co najmniej 40-50 cm przed sadzeniem oraz wymieszanie podłoża z kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem.
- Sadzanie i podlewanie
Daglezję zieloną najlepiej sadzić wczesną wiosną lub jesienią. Sadzonkę umieszcza się w dołku dwa razy większym niż bryła korzeniowa, starannie rozprostowuje korzenie i obsypuje ziemią, lekko ugniatając podłoże. Bezpośrednio po posadzeniu należy obficie podlać sadzonkę, a przez pierwszy sezon dbać o jej regularne nawadnianie ok. 1-2 razy w tygodniu, szczególnie w czasie suszy. Starsze drzewa są znacznie bardziej odporne na okresowe niedobory wody.
- Nawożenie i pielęgnacja
Daglezja nie wymaga intensywnego nawożenia – wystarczy zasilić ją raz na wiosnę nawozem do iglaków lub kompostem. Ważne jest także regularne odchwaszczanie – młode drzewa źle znoszą konkurencję o wodę i składniki pokarmowe. W pierwszych latach można rozłożyć wokół rośliny ściółkę z kory sosnowej lub zrębków, co ograniczy parowanie i zachwaszczenie oraz zadba o odpowiednie pH podłoża.
- Cięcie, ochrona i problemy zdrowotne
Daglezje nie wymagają cięcia formującego. Wczesną wiosną należy jedynie usunąć uszkodzone, chore lub suche gałęzie. Drzewo jest odporne na większość szkodników, ale w miastach może być wrażliwe na zanieczyszczenia powietrza. Zaleca się obserwację młodych sadzonek pod kątem ewentualnych infekcji grzybowych, zwłaszcza na cięższych glebach, gdzie woda może zalegać przy korzeniach.
Wykorzystanie daglezji zielonej w ogrodzie
Dzięki swoim imponującym rozmiarom i malowniczemu pokrojowi, daglezja zielona doskonale nadaje się do ogrodów jako soliter – pojedyncze, dominujące drzewo. Najlepiej prezentuje się w przestronnych ogrodach, gdzie może w pełni zaprezentować swoją strzelistą sylwetkę, szeroką koronę i zwisające szyszki z charakterystycznymi łuskami.
Często sadzi się ją również wzdłuż granic posesji lub jako tło dla mniejszych drzew i krzewów iglastych i liściastych, podkreślając głębię i strukturę ogrodu. Dzięki odporności na mróz oraz szybkiemu wzrostowi stanowi doskonałą roślinę osłonową, chroniącą przed wiatrem i zapewniającą prywatność nawet w młodszych nasadzeniach. Może współtworzyć iglaste grupy z sosnami, świerkami czy modrzewiami.
Źródło: deccoria.pl
