Morwa biała (Morus alba)

W naszym kraju najczęściej rośnie ona jako drzewo o szerokiej, nieregularnej, dosyć luźniej koronie. Formy krzewiaste także są u nas spotykane. Drzewo to przeciętnie osiąga 10-12 metrów wysokości. Morwa wyróżnia się dosyć dużym zagęszczeniem liści. Rozwijają się one późną wiosną i zachowane są w jasnym odcieniu zieleni. Jesienią liście odbarwiają się na żółto, a następnie opadają.

Kształt liści tego drzewa jest dosyć zmienny. Może być on szeroko-jajowaty lub owalny. U młodych drzewek ich brzeg jest piłkowany lub ząbkowany. Bywa on także powcinany. Liście występujące na starszych pędach przeważnie nie mają wcięć.

Drobne kwiaty morwy niestety nie mają większych walorów dekoracyjnych.

Owoce morwy białej to niełupki pokryte osnówkami trochę przypominające maliny. Są one soczyste i miodowo słodkie, dla niektórych odrobinę mdłe. Tworzą one owocostany o walcowatym kształcie.

Owoce morwy mogą być zachowane w kolorze:

• białym,
• różowym,
• czerwonym,
• ciemnopurpurowym.

Dojrzewają one w połowie sierpnia, wkrótce potem opadają.

Roślina ta jest odporna na suszę, ostre słońce i zanieczyszczenie powietrza. Morwa biała źle toleruje duże mrozy i silny wiatr. Zwłaszcza młode egzemplarze, u których jeszcze nie ma odporności na funkcjonowanie w tak trudnych warunkach.

Roślina ta nie ma specjalnych wymagań dotyczących podłoża. Najlepiej rozwija się ona w glebach lekkich, przepuszczalnych. Stanowisko do sadzenia morus alba powinno być nasłonecznione i raczej zaciszne.

Owoce morwy brudzą i przyciągają owady, dlatego sadzenie jej przy ścieżkach, w miejscach uczęszczanych jest złym pomysłem. Powoli odchodzi się od koncepcji hodowania jej pod żywopłot. Najczęściej pojawia się ona w parkach i dużych przydomowych ogrodach.

• Stanowisko: półcieniste, słoneczne
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: skąpe, średnie
• Wysokość: 10-15m
• Pokrój: wzniesiony, nieregularny, luźny
• Termin kwitnienia: maj
• Zimozielona: nie
• Roślina ozdobna z: owoce, liście