Tulipanowiec amerykański (Liriodendron tulipifera)

Ojczyzną tulipanowca amerykańskiego są południowo-wschodnie tereny Ameryki Północnej. Można spotkać go na obszarze stanów Massachusetts i Wisconsin, aż po południową część Florydy oraz Missisipi. Przeważnie rośnie w dolinach rzek oraz na terenach okresowo zalewanych, lubi gleby wilgotne i przepuszczalne.

Tulipanowiec amerykański był jednym z pierwszych drzew, które w XVII wieku przywędrowały zza oceanu do Europy. Popularności przysporzyły mu jego oryginale liście oraz kwiaty, przypominające kwitnący tulipan. Dziś tulipanowiec amerykański spotyka się przeważnie w dużych parkach, ale można uprawiać go także w ogrodach.

Tulipanowiec amerykański w warunkach panujących na południu Stanów Zjednoczonych może osiągnąć wysokość nawet do 60 metrów. W tutejszej strefie klimatycznej rośnie zwykle do 25, a maksymalnie 30 m.

Uwagę przykuwają zwłaszcza liście i kwiaty tulipanowca amerykańskiego. Blaszki mają od 6 do 10 cm długości i tyleż samo szerokości. Wyróżnia je oryginalny, 4-klapowany kształt, czym przypominają nieco motyla o rozpostartych skrzydłach. Z wierzchu liście są zielone, a od spodu przybierają barwę niebieskawo-zieloną. Jesienią zaś przebarwiają się na odcienie żółci, brązu i pomarańczy.

Równie oryginalne są kwiaty tulipanowca. Pojawiają się dopiero na większych, kilkuletnich okazach w okresie od maja do czerwca. Kwiaty składają się z 3 zielonkawych działek i 6 żółtawych, wyprostowanych płatków. Płatki wywijają się lekko na zewnątrz, a od środka i przy nasadzie widać na nich charakterystyczne pomarańczowe plamy.

Tulipanowiec amerykański preferuje stanowiska słoneczne i zaciszne. Najlepiej rozwija się na glebach wilgotnych, żyznych i dobrze przepuszczalnych. W takich warunkach drzewo ładnie się wybarwia i wykształca regularną w kształcie koronę. Tulipanowce należy sadzić pojedynczo, w miejscach eksponowanych, najlepiej w pobliżu zbiorników wodnych. Ze względu na długi czas ukorzeniania, zaleca się sadzić je wczesną wiosną.

Młode okazy tulipanowców są wrażliwe na mróz, więc w okresie zimowym należy je osłaniać. W ciągu pierwszych pięciu lat koronę drzewa na zimę otula się włókniną, a bryłę korzeniową warstwą liści i iglastych gałęzi. Starsze drzewa są już znacznie silniejsze i odporniejsze na mrozy.

• Stanowisko: słoneczne
• Wilgotność: podłoże wilgotne
• Podlewanie: średnie
• Wysokość: powyżej 20m
• Pokrój: wzniesiony, drzewiasty
• Termin kwitnienia: maj, czerwiec
• Zimozielona: nie
• Roślina ozdobna z: kwiaty, liście