Spis treści:
- Szubak - domowy szkodnik
- Czy szubak jest groźny
- Jak się pozbyć szubaka?
Szubak - domowy szkodnik
Szubak dwukropek do naszego kraju został przywieziony z Afryki, gdzie bytuje najczęściej w ptasich gniazdach. U nas zasiedla podobne miejsca, znaleźć go można także na kwiatach różnych gatunków, skąd ma łatwy dostęp do skupisk ludzkich, do których przenosi się podczas niekorzystnych warunków pogodowymi. Przyzwyczajony jest on bowiem do temperatur wynoszących ok. 24 st. C.
Jego nazwa pochodzi od charakterystycznego wyglądu. Dorosłe osobniki osiągają wielkość 4-5 mm, a ich ciemnobrunatne, czasem czarne ciała są owłosione. Na ich chitynowych przedpleczach widoczne są dwie białe kropki. Samce od samic rozróżnić można po budowie czułków – w przypadku przedstawicieli płci męskiej ostatni ich człon jest mocno wydłużony. W Polsce można się natknąć na jeszcze jeden szkodliwy rodzaj chrząszcza, szubaka Smirnowa, który jest brunatnobrązowy, bez charakterystycznych kropek. Dorosłe szubaki potrafią latać. Umieją wlecieć do domu przez rozszczelnione okno albo przez otwór wentylacyjny. Kierują się w stronę światła.
Samice szubaka składają do 50 jaj. Rozwój larw trwa długo, w zależności od warunków termalnych i wilgotnościowych, okres ten trwa od 6 do 18 miesięcy. Młode osobniki dorastają do 9 mm, są gęsto owłosione i o ciemnobrązowym ubarwieniu, poprzecznie prążkowane. W stadium larwalnym owady te przezywają ok. 1 – 2 lata. Dorosłe chrząszcze dożywają zaledwie kilku tygodni - w tym czasie nie szkodzą za bardzo, ponieważ żywią się głównie nektarem kwiatów (szczególnie ulubiły sobie głóg i tarninę), a ich głównym „zadaniem” jest dalszy rozród. Zdecydowanie uciążliwsze są larwy.
Czy szubak jest groźny
Larwy szubaka żywią się niemal wszystkim. W naturalnych warunkach za pokarm służy im martwy, ptasi naskórek. W miejskich siedliskach karmią się suchymi produktami spożywczymi, a jeśli nie mają do nich dostępu — tekstyliami i materiałami pochodzenia zwierzęcego:
- skórami,
- futrami,
- wełną,
- jedwabiem,
- czasem połakomią się nawet na bawełnę.
Właśnie z tego powodu ich obecność często bywa mylona ze szkodliwą działalnością moli ubraniowych. Natknąć się na nie można na dywanach, w szczelinach podłóg, starych, od dawna nieużywanych meblach. W gospodarstwach rolnych szubaki często żerują w paszy dla zwierząt hodowlanych i kurnikach. Jeżeli szubak pojawił się w żywności, nie uratujemy jej. Trzeba ją wyrzucić
Jak się pozbyć szubaka?
Tak jak w przypadku zmagań z każdym domowym szkodnikiem, nie obędzie się bez dokładnego wysprzątania pomieszczeń, w których dostrzeżemy ich obecność. Dokładnie odkurzamy zabrudzone miejsca, a tkaniny pierzemy w wysokiej temperaturze. Przede wszystkim musimy znaleźć ich gniazdo i się go pozbyć. Meble i ściany myjemy przy użyciu ciepłej wody z dodatkiem detergentu. Natknąwszy się na szubaka w żywności, musimy ją wyrzucić. Skrupulatnie myjemy wszystkie szafy i szafki, wraz z ich półkami. Dla lepszego efektu warto spryskać je octem rozcieńczonym wodą. Roztwór ten dobrze odkaża i jest bezpieczny dla naszego zdrowia.
Nie zapominajmy o przetarciu z kurzu i pajęczyn także ścian. W walce z szubakiem dobrze sprawdzą się też preparaty chemiczne przeciw owadom do domowych oprysków. Skorzystać możemy z dobroczynności roślin oraz olejków eterycznych i zapachowych, których intensywna woń jest zniechęcająca dla tych owadów.
Warto sięgnąć po:
- tytoń
- cedr – w formie kawałków drzewa cedrowego lub pachnącego olejku
- cytrusy – suszoną skórkę i olejki zapachowe
- suszone goździki
- miętę
- liście laurowe
- wanilię
Wybrany środek przesypujemy do woreczków muślinowych, lub jeśli korzystamy z olejków eterycznych, nasączamy nim miseczkę sody oczyszczonej i umieszczamy w miejscu, w którym zauważyliśmy chrząszcze.
Jeśli w pobliżu domu mamy kurnik, również tam należy zadbać o porządek – pamiętamy o częstym usuwaniu piór, resztek paszy, pajęczyn, martwych gryzoni i owadów. Tam również należy przeprowadzić dezynfekcję.
Źródło: deccoria.pl
