Spis treści:
- Ciemiernik cuchnący - kwiat, który kwitnie w śniegu
- Termin i technika sadzenia ciemiernika cuchnącego
- Jakie wymagania ma ciemiernik cuchnący?
Ciemiernik cuchnący to roślina, która najlepiej czuje się w półcieniu lub cieniu. Wykazuje pełną mrozoodporność, a dzięki wczesnemu terminowi kwitnienia i ozdobnym liściom skutecznie ożywia ogrody oraz tarasy już w przedwiośniu.
Ciemiernik cuchnący - kwiat, który kwitnie w śniegu
Ciemiernik cuchnący (Helleborus foetidus) jest zimozieloną, wieloletnią byliną należącą do rodziny jaskrowatych. Drugi człon nazwy odnosi się do ledwo wyczuwalnego zapachu, który dla wielu jest nieprzyjemny i wydzielany po roztarciu liści. W normalnych warunkach w ogrodzie jest on niewyczuwalny.
Roślina osiąga wysokość od 40 do 80 cm, wytwarzając gęste i zwarte kępy z wyraźnymi łodygami całkowicie pokrytymi skórzastymi, ciemnozielonymi, błyszczącymi oraz głęboko powcinanymi liśćmi palczastymi, które stanowią dekorację przez cały rok, nawet zimą. Od lutego do maja na pędach pojawiają się liczne, dzwonkowate, lekko zwisające kwiaty o żółtozielonej barwie, urzekająco podkreślone delikatnym bordowym lub purpurowym obrzeżeniem.
Gatunek ten wyróżnia się niezwykłą odpornością na mróz oraz trudne warunki, dzięki czemu uchodzi za najmniej wymagającego i najprostszego w pielęgnacji przedstawiciela swojego rodzaju. Z tego też powodu zyskał popularność, bo gdy inne rośliny jeszcze śpią, on zakwita.
Przy czym ciemiernik cuchnący jest rośliną trującą, dlatego wszelkie prace pielęgnacyjne należy wykonywać w rękawiczkach, a okaz sadzić w miejscach niedostępnych dla dzieci i zwierząt.
Termin i technika sadzenia ciemiernika cuchnącego
Optymalny czas na sadzenie ciemiernika cuchnącego w ogrodzie przypada na wczesną jesień (od września do października) lub wczesną wiosnę (od marca do kwietnia). Posadzenie rośliny w tych okresach daje jej wystarczająco dużo czasu na wykształcenie silnego systemu korzeniowego przed nadejściem zimowych mrozów lub letnich upałów. Sadzonki sprzedawane w pojemnikach można wysadzać do gruntu przez cały sezon wegetacyjny, omijając jedynie skrajne susze oraz mrozy.
Sam proces sadzenia wymaga zachowania ostrożności i odpowiedniego rozplanowania przestrzeni. Tak jak wspomnieliśmy, jest to roślina trująca, więc powinno się go sadzić w rękawiczkach. Korzenie ciemiernika, otwiera się w nowym oknie są niezwykle wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne, a roślina nie lubi późniejszego przesadzania. Miejsce pod sadzenie należy więc wybrać starannie, z myślą o wieloletniej uprawie bez naruszania struktury gleby wokół okazów.
Sadzonki umieszcza się w ziemi w odstępach co 40-50 cm. Pozwala to na swobodny rozrost pojedynczych kęp w kolejnych latach. Bezpośrednio po umieszczeniu rośliny w gruncie należy ją obficie podlać. Glebę wokół świeżo posadzonych ciemierników warto wyściółkować warstwą kompostu lub kory. Zapobiega to utracie wilgoci i chroni podłoże.
Jakie wymagania ma ciemiernik cuchnący?
Ciemiernik cuchnący to roślina stosunkowo mało wymagająca i łatwa w uprawie, o ile zapewnimy jej warunki zbliżone do naturalnego, leśnego środowiska:
- Stanowisko - najlepiej rośnie w półcieniu lub w pełnym zacienieniu np. pod koronami drzew i krzewów liściastych, gdzie korzysta z rozproszonego światła. Dobrze radzi sobie także w miejscach słonecznych, pod warunkiem, że ziemia będzie stale wilgotna. Preferuje stanowiska osłonięte od silnych, mroźnych wiatrów.
- Gleba - podłoże powinno być przepuszczalne, próchnicze, umiarkowanie wilgotne i bogate w składniki odżywcze. Roślina toleruje odczyn od lekko kwaśnego po zasadowy (pH 6,0-8,0), ale najlepiej czuje się na glebach wapiennych.
- Podlewanie - nawadnianie jest kluczowe głównie w pierwszym roku po posadzeniu oraz w okresach długotrwałych susz. Głęboko ukorzenione, starsze ciemierniki są wyjątkowo odporne na brak wody. Ważne jest jednak, aby podłoże miało dobry drenaż. Nadmiar wilgoci w stojącej wodzie może prowadzić do gnicia korzeni.
Zobacz również:
Ponadto gatunek ten jest całkowicie mrozoodporny i nie wymaga okrywania na zimę. Wyjątek stanowią młode sadzonki w pierwszym roku po posadzeniu, które warto lekko osłonić stroiszem lub suchymi liśćmi.
Nie wymaga on również nawożenie, chyba, że gleba jest jałowa, wtedy też warto wiosną zapewnić mu jedną dawkę nawozu np. kompostu. Poza tym roślina ta sprawdzi się również w uprawie doniczkowej.
Źródło: deecoria.pl
