Spis treści:
- Ubiorek wiecznie zielony – piękny i mało wymagający
- Jak uprawiać ubiorka?
Ubiorek wiecznie zielony – piękny i mało wymagający
Ubiorek wiecznie zielony (Iberis sempervirens) to przedstawiciel rodziny kapustowatych, który naturalnie występuje na nasłonecznionych zboczach w regionach śródziemnomorskich i północnoafrykańskich. Jego pochodzenie przekłada się bezpośrednio na wysoką odporność na suszę, duże nasłonecznienie i skrajne temperatury. Roślina osiąga zazwyczaj od 20 do 30 centymetrów wysokości, ale jej poziomo rozrastające się, częściowo zdrewniałe pędy z czasem tworzą zwarte kępy o szerokości nawet jednego metra. Ciemnozielone, skórzaste liście są trwałe i utrzymują się przez całą zimę, dzięki czemu nawet poza sezonem wegetacyjnym roślina nie traci walorów estetycznych i nie wymaga dodatkowych zabiegów pielęgnacyjnych.
Charakterystyczną cechą ubiorka są gęste kwiatostany w formie baldachowatych gron, składające się z czterech płatków – dwóch dłuższych i dwóch krótszych – które nadają kwiatom nieregularny, ale harmonijny kształt. Główne kwitnienie przypada na koniec wiosny i wczesne lato, lecz przy odpowiednim cięciu pędów możliwe jest ponowne, jesienne wydanie kwiatów, choć już mniej obfite. Ubiorek z reguły kwitnie na biało, jednak na rynku dostępne są także odmiany w odcieniach różu i fioletu, co ułatwia ich wykorzystanie w bardziej złożonych kompozycjach kolorystycznych.
W praktyce ogrodniczej ubiorek jest wykorzystywany przede wszystkim jako roślina okrywowa, idealna na murki oporowe, rabaty skalne, skarpy czy obrzeża ścieżek. Sadząc go w rozstawie 8–10 roślin na metr kwadratowy, można szybko uzyskać zwartą powierzchnię pokrywającą glebę i skutecznie ograniczającą wzrost chwastów. Jego pędy dobrze znoszą przewieszanie, dlatego sprawdzają się także w donicach balkonowych, gdzie zwisają swobodnie przez krawędzie pojemników. Roślina jest odporna na mróz (do około -20°C), ale w rejonach o ciężkich i silnie wietrznych zimach zaleca się lekkie okrycie, np. stroiszem.
Jak uprawiać ubiorka?
Wysiew nasion ubiorka do gruntu najlepiej zaplanować między końcem maja a połową czerwca, kiedy gleba osiągnie temperaturę co najmniej 12°C. W takich warunkach pierwsze wschody pojawiają się zazwyczaj po trzech do czterech tygodni. Nasiona należy wysiewać płytko – przykrycie ich warstwą ziemi nie grubszą niż 2 mm pozwala na dostęp światła, który jest kluczowy dla kiełkowania. Rekomendowany rozstaw to 25 × 30 cm. Jeśli siewki pojawią się zbyt gęsto, warto je przerwać, by ograniczyć konkurencję o wodę i światło. W praktyce wielu ogrodników rezygnuje z wysiewu na rzecz sadzenia gotowych roślin z doniczek – to rozwiązanie wygodne, skuteczne i możliwe do zastosowania przez cały sezon wegetacyjny.
Wybór odpowiedniego stanowiska jest kluczowy dla dalszego rozwoju rośliny. Ubiorek najlepiej rośnie w pełnym słońcu – im więcej światła, tym obfitsze kwitnienie. Roślina toleruje wprawdzie półcień, jednak z wyraźnie słabszym efektem dekoracyjnym. Gleba powinna być lekka, przepuszczalna i niezbyt wilgotna – idealnie sprawdzi się podłoże piaszczysto-gliniaste o pH od 6,5 do 7,5, czyli obojętne lub lekko zasadowe. W przypadku cięższych, gliniastych ziem, warto zastosować dodatek żwiru lub piasku w proporcji 1:3, by poprawić strukturę i zapobiec zaleganiu wody w strefie korzeniowej. Starsze egzemplarze radzą sobie dobrze w okresach przejściowej suszy, jednak młode rośliny wymagają umiarkowanego podlewania przynajmniej raz na tydzień.
Codzienna pielęgnacja ubiorka ogranicza się do minimum. Raz w roku – na początku wiosny – zaleca się zastosowanie nawozu wieloskładnikowego, najlepiej w proporcjach 5-10-10, co wspiera obfite kwitnienie i zdrowy pokrój. Po zakończeniu kwitnienia pędy należy skrócić o około jedną trzecią – zabieg ten zapobiega ich wyłamywaniu, zagęszcza roślinę i pobudza ją do ponownego wydania kwiatów jesienią. Co 4–5 lat warto także przeprowadzić odmładzanie poprzez podział bryły korzeniowej – operacja ta nie tylko poprawia kondycję rośliny, ale umożliwia też rozmnażanie. Ubiorek można również rozmnażać z sadzonek wierzchołkowych lub przez odcięcie samoczynnie ukorzenionych fragmentów pędów. Ten gatunek cechuje się też wysoką odpornością na szkodniki i patogeny – ewentualne ryzyko wiąże się jedynie z nadmierną wilgocią, która może sprzyjać rozwojowi chorób grzybowych.
Źródło: deccoria.pl
