Spis treści:
- Skład obornika owczego
- Czym różni się obornik owczy od bydlęcego i końskiego?
- Obornik owczy – zastosowanie w ogrodzie i na działce
- Do czego najlepiej nadaje się obornik owczy?
- Gdzie nie stosować obornika owczego?
Skład obornika owczego
Obornik owczy zawiera większą ilość składników odżywczych niż większość innych nawozów organicznych. W jego składzie znajdziesz około 0,75–0,8% azotu, 0,4–0,5% fosforu i 1,0–1,2% potasu. To znacznie więcej niż w oborniku bydlęcym, który zawiera średnio 0,5% azotu i 0,3% fosforu.
Wysokie wartości odżywcze obornika owczego wynikają z fizjologii owiec i ich diety. Zwierzęta te produkują odchody o zwartej konsystencji i stosunkowo niskiej zawartości wody, co sprawia, że nawóz jest bardziej skoncentrowany. Dodatkowo bogaty jest w cenne mikroelementy, takie jak wapń, magnez i żelazo, które wspierają prawidłowy rozwój roślin.
Obornik owczy charakteryzuje się również obecnością materii organicznej, która poprawia strukturę gleby – zwiększa jej przewiewność, pojemność wodną i aktywność mikroorganizmów.
Czym różni się obornik owczy od bydlęcego i końskiego?
Główne różnice między obornikiem owczym a innymi nawozami organicznymi dotyczą składu, konsystencji i szybkości działania.
Jeśli chodzi o skład, obornik owczy jest najbardziej skoncentrowany. W tonie obornika owczego znajdziesz około 7,5 kg azotu i 11,9 kg potasu. Dla porównania – obornik koński zawiera 5,4 kg azotu i 9,0 kg potasu, a bydlęcy jedynie 4,7 kg azotu i 6,5 kg potasu. Oznacza to, że obornik owczy dostarcza niemal dwukrotnie więcej kluczowych składników niż nawóz bydlęcy.
Pod względem konsystencji również można zauważyć wyraźne różnice. Obornik owczy jest suchy i zbity, co czyni go łatwym w transporcie i przechowywaniu. Obornik koński ma luźną, słomiastą strukturę, natomiast bydlęcy jest wilgotny i ciężki – zawiera więcej wody.
Kolejny istotny aspekt to szybkość działania. Obornik koński rozkłada się najszybciej, a także intensywnie się rozgrzewa, dlatego świetnie sprawdza się w inspektach i tunelach foliowych. Najwolniej działa obornik bydlęcy. Z tego powodu najlepiej nadaje się on do gleb lekkich, piaszczystych, które wymagają długotrwałego uwalniania składników.
Obornik owczy – zastosowanie w ogrodzie i na działce
Termin stosowania obornika owczego zależy od jego formy. Świeży obornik najlepiej aplikować jesienią, od września do listopada, gdy większość prac w ogrodzie dobiega końca. Jesienne nawożenie pozwala na powolny rozkład nawozu przez zimę, dzięki czemu wiosną składniki odżywcze są już dostępne dla roślin. Obornik przefermentowany możesz zastosować również wczesną wiosną, przed rozpoczęciem sezonu wegetacyjnego.
Obornik granulowany jest najwygodniejszy w użyciu i możesz go stosować przez cały sezon – od marca do listopada. Nie zawiera patogenów ani nasion chwastów, a dzięki procesowi suszenia jest bezpieczniejszy dla roślin niż świeży nawóz.
Do czego najlepiej nadaje się obornik owczy?
Obornik owczy sprawdza się pod rośliny o dużych wymaganiach pokarmowych. Jego wysoką zawartość składników odżywczych docenią zwłaszcza pomidory, ogórki, papryka, kapusta i kabaczki. Również warzywa korzeniowe, takie jak marchew i buraki, rozwijają się lepiej na glebie nawożonej tym nawozem – warto jednak aplikować go rok przed sadzeniem tych roślin.
Doskonale na jesienne nawożenie obornikiem owczym reagują drzewa owocowe, zwłaszcza jabłonie, grusze i śliwy. Obornik dostarczy im niezbędnych składników na cały sezon wegetacyjny. Świetnie sprawdza się też przy zakładaniu nowych grządek i rabat. Wzbogaca ubogie gleby, poprawia ich strukturę i przygotowuje podłoże pod wymagające rośliny. Możesz go również wykorzystać do przygotowania podłoża pod trawnik, pamiętaj jednak o stosowaniu go w formie granulowanej i w odpowiednich dawkach.
Gdzie nie stosować obornika owczego?
Niektóre rośliny źle reagują na nawożenie obornikiem owczym ze względu na dużą zawartość składników. Cebula, czosnek i zioła śródziemnomorskie preferują umiarkowanie żyzne podłoże, a nadmiar azotu może prowadzić do nadmiernego wzrostu liści kosztem bulw. Marchew, pietruszka i burak ćwikłowy najlepiej uprawiać w drugim lub trzecim roku po nawożeniu obornikiem, aby uniknąć rozgałęziania korzeni.
Obornika owczego nie tolerują też rośliny acidofilne, takie jak borówki, azalie i rododendrony. Podnosi on odczyn gleby do wartości neutralnych lub lekko zasadowych, co jest niekorzystne dla roślin kwasolubnych.
Unikaj stosowania świeżego obornika owczego bezpośrednio przed sadzeniem roślin – może on poparzyć młode korzenie. Zawsze stosuj go z wyprzedzeniem – jesienią pod wiosenne sadzenie lub używaj obornika przefermentowanego albo granulowanego, który działa łagodniej Nie łącz nawożenia obornikiem z wapnowaniem gleby – między tymi zabiegami powinno minąć minimum 6 tygodni.
Źródło: Deccoria.pl
