Spis treści:
- Iksjolirion tatarski - urzekający kwiat do ogrodu
- Sadzenie i wymagania iksjoliriona tatarskiego
- Czy trzeba zabezpieczyć iksjolirion przed zimą?
Iksjolirion tatarski - urzekający kwiat do ogrodu
Iksjolirion tatarski (Ixiolirion tataricum), nazywany czasem "lilią syberyjską", to roślina cebulowa pochodząca z obszarów Azji Środkowej. W naturze porasta suche stepy, stąd jego upodobanie do słońca i przepuszczalnej gleby. Nie jest gatunkiem inwazyjnym, nie zagraża nadmiernym rozrostem innym uprawom. W okolicach lipca zaczyna zasychać, przygotowując się do zimy.
Największą ozdobą iksjoliriona są gwiazdkowate kwiaty w odcieniach błękitu, lawendy lub delikatnego fioletu. Pojawiają się na smukłych, wzniesionych pędach osiągających od 30 do 50 cm wysokości. Roślina kwitnie zwykle od maja do czerwca, tworząc lekkie, ażurowe kępy wprowadzające do ogrodu lekkość. Łodygi wyrastają spomiędzy trawiastych liści w odcieniu sinozielonym.
Iksjolirion świetnie prezentuje się na rabatach żwirowych, skalniakach i wśród innych roślin cebulowych kwitnących wiosną. Dobrze komponuje się z czosnkami ozdobnymi, tulipanami botanicznymi czy niskimi trawami. Dzięki subtelnym kwiatom nie przytłacza kompozycji, ale skutecznie przyciąga wzrok. Doskonale nadaje się również na kwiat cięty, który długo utrzymuje się w wazonie.
Sadzenie i wymagania iksjoliriona tatarskiego
Najlepszym terminem sadzenia cebul jest jesień, od września do listopada. Roślina potrzebuje czasu, aby dobrze ukorzenić się przed nadejściem zimy. Iksjolirion najlepiej rośnie w miejscach ciepłych, słonecznych i osłoniętych od silnych wiatrów.
Największe znaczenie ma dla rośliny przepuszczalna gleba. Nadmiar wilgoci jest znacznie większym zagrożeniem niż krótkotrwała susza, dlatego ciężkie i podmokłe podłoża warto wcześniej wzbogacić piaskiem lub drobnym żwirem. Cebulki lilii syberyjskiej łatwo ulegają gniciu przy nawet krótkich zastojach wody.
Iksjolirion sadzi się na głębokości około 8-10 cm, zachowując odstępy wynoszące 10-15 cm. Dołki powinny być trzy razy głębsze od wielkości cebuli. W okresie wzrostu roślina nie wymaga specjalistycznej pielęgnacji. Podlewanie potrzebne jest przede wszystkim podczas długotrwałej suszy. W żyznej glebie obejdzie się również bez intensywnego nawożenia. Iksjolirion ma niewielkie wymagania, przy przepuszczalnej glebie i słonecznym stanowisku jest praktycznie bezobsługowy. Sprawdzi się nawet w ogrodach osób zabieganych, które nie mogą poświęcać dużo czasu na pielęgnację roślin.
Czy trzeba zabezpieczyć iksjolirion przed zimą?
Iksjolirion jest dość mrozoodporny, znosi temperatury do -15 stopni Celsjusza. Jego cebulki zimują stosunkowo głęboko, więc roślina jest dość dobrze chroniona przed niskimi temperaturami. Wystarczy jej kilkucentymetrowa warstwa ściółki z kory lub stroisz z gałązek drzew iglastych.
Z okryciem lilii syberyjskiej na zimę trzeba poczekać, aż wierzchnia warstwa gleby lekko zamarznie. Zbyt wczesne zabezpieczenie mogłoby skłonić roślinę do wypuszczenia pędów, które nie przetrwałyby zimy. Stroisz trzeba ściągnąć na przedwiośniu, zaraz po ustąpieniu pierwszych mrozów. Dzięki temu ziemia wokół rośliny będzie mogła parować, pozbywając się wilgoci z wiosennych roztopów.
Dla iksjoliriona dużo większym zagrożeniem od mrozów jest wilgoć. Dlatego jeśli w ogrodzie ziemia jest ciężka i gliniasta, lepiej posadzić go w pojemnikach. Doniczki powinny mieć grubą warstwę drenażu, a na zimę lepiej przenosić je do pomieszczeń. W pojemnikach cebulki nie są tak dobrze chronione przed mrozem jak w gruncie.
Źródło: deccoria.pl













