Spis treści:
- Gruszopigwa - owoc do jedzenia prosto z krzaka
- Uprawa i pielęgnacja gruszopigwy
- Choroby i szkodniki gruszopigwy
Gruszopigwa - owoc do jedzenia prosto z krzaka
Gruszopigwa (Pyronia veitchii) to roślina z rodziny różowatych, która powstała ze skrzyżowania gruszy pospolitej z pigwą pospolitą. W zachodniej Europie jest dość popularna, natomiast w Polsce wciąż uchodzi za ciekawostkę sadowniczą.
Roślina przyjmuje postać niewielkiego drzewka lub krzewu o wysokości od 2 do 5 metrów, w zależności od podkładki. Pod względem dynamiki wzrostu przypomina bardziej pigwę niż gruszę. Na przełomie maja i czerwca pokrywa się dużymi, biało-różowymi kwiatami. Kwitnienie trwa kilka tygodni.
Owoce gruszopigwy dojrzewają od drugiej połowy września do połowy października. Kształtem przypominają jabłko, czasem lekko wydłużone jak gruszka. Ich skórka jest zielona, a w pełni dojrzałości przybiera żółtawy odcień, niekiedy z delikatnym rumieńcem. Miąższ jest soczysty, słodkawy i miękki, bez twardych komórek kamiennych typowych dla gruszek. Do tego dochodzi subtelny, pigwowy aromat, który odróżnia gruszopigwę od zwykłych gruszek.
Gruszopigwa to owoc do jedzenia prosto z krzaka - w przeciwieństwie do pigwy pospolitej, której owoce wymagają obróbki cieplnej.
Owoce sprawdzają się też w przetworach - dżemach, konfiturach, nalewkach, kompotach i ciastach. Dzięki aromatowi odziedziczonemu po pigwie przetwory zyskują głębię smaku, której nie dają zwykłe gruszki.
Zobacz również:
Uprawa i pielęgnacja gruszopigwy
Gruszopigwa ma wymagania zbliżone do pigwy pospolitej - poradzi sobie z nią nawet początkujący ogrodnik.
- Sadzenie
Sadzonki w pojemnikach możesz sadzić praktycznie przez cały rok, o ile gleba nie jest zamarznięta. Optymalnym terminem jest jednak wiosna (marzec-kwiecień) lub wczesna jesień (wrzesień-październik). Wykop dołek nieco większy od bryły korzeniowej, umieść w nim sadzonkę, przysyp ziemią, ubij ją i obficie podlej. Między drzewkami zachowaj odstęp około 3 metrów - gruszopigwa potrzebuje miejsca na rozłożenie korony.
- Ziemia
Gruszopigwa najlepiej rośnie na glebach żyznych, próchniczych i umiarkowanie wilgotnych. Preferuje podłoże o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego (pH 6,0-7,0). Przed sadzeniem wzbogać ziemię kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem.
- Stanowisko
Wybierz miejsce słoneczne, osłonięte od silnych wiatrów. Pełne słońce sprzyja obfitemu kwitnieniu i owocowaniu. Gruszopigwa radzi sobie też w lekkim półcieniu, ale plonowanie będzie wtedy słabsze.
- Podlewanie
Roślina lubi wilgotne podłoże, ale nie znosi przelewania. W pierwszych dwóch latach po posadzeniu nawadniaj regularnie, zwłaszcza w okresach suszy. Starsze drzewka radzą sobie lepiej same, choć w upalne lata dodatkowe podlewanie poprawia jakość owoców.
- Nawożenie
Przez pierwsze 2-3 lata po posadzeniu gruszopigwa zazwyczaj nie wymaga dodatkowego nawożenia, jeśli dobrze przygotowałeś podłoże. Gdy drzewko wejdzie w okres owocowania, zacznij dokarmiać je raz w roku lub co dwa lata. Wiosną wystarczy garść kompostu albo nawozu wieloskładnikowego dla drzew owocowych rozsypana w obrębie korony.
- Cięcie
Cięcie formujące przeprowadzaj wczesną wiosną, zanim pojawią się nowe pąki. W pierwszych latach kształtuj koronę tak, aby była przewiewna i równomiernie oświetlona. Później wystarczą cięcia sanitarne - usuwanie pędów chorych, połamanych i krzyżujących się.
- Mrozoodporność
Gruszopigwa jest dosyć mrozoodporna, ale młode drzewka warto zabezpieczyć na zimę przez pierwsze dwa lata. Możesz owinąć pień agrowłókniną i usypać wokół niego kopczyk ziemi lub kory, który ochroni korzenie przed przemarznięciem.
- Zbiory i przechowywanie
Owoce gruszopigwy zbieraj, gdy skórka zacznie jaśnieć i lekko żółknąć - zwykle pod koniec września lub na początku października. Jeśli planujesz przechowywanie, zrywaj je odrobinę wcześniej i pozwól im dojrzeć w chłodnym pomieszczeniu. Gruszopigwa zaczyna owocować mniej więcej w 3-4 roku po posadzeniu.
Choroby i szkodniki gruszopigwy
Gruszopigwa jest stosunkowo odporna na choroby i szkodniki, dzięki czemu jest dobrą kandydatką do uprawy ekologicznej. Największym zagrożeniem mogą być choroby grzybowe typowe dla drzew ziarnkowych, takie jak brunatna zgnilizna czy parch. Ryzyko infekcji ograniczysz, zapewniając drzewku przewiewną koronę i unikając nadmiernego nawilżania liści.
Ze szkodników trafiają się mszyce. Przy niewielkim nasileniu wystarczą metody ekologiczne - na przykład roztwór mydła ogrodniczego. Regularne obserwowanie drzewka pozwoli ci wychwycić problemy, zanim zdążą się rozwinąć. Jesienią zbieraj opadłe owoce i liście spod drzewka, żeby ograniczyć źródła zakażeń na kolejny sezon.
Źródło: deccoria.pl
