Spis treści:
- Perowskia łobodolistna — charakterystyka
- Perowskia łobodolistna — uprawa
- Perowskia łobodolistna — zastosowanie w ogrodzie
- Perowskia łobodolistna — ciekawostki
Perowskia łobodolistna — charakterystyka
Perowskia łobodolistna (Perovskia atriplicifolia) nazywana również rosyjską szałwią, to kwitnąca roślina wieloletnia. Atrakcyjnie wygląda przez cały rok, ponieważ jest zimotrwałym półkrzewem, czyli formą pośrednią między krzewem a byliną, o zdrewniałej jedynie dolnej części pędu. Naturalnym środowiskiem rośliny są stepy i wzgórza południowo-zachodniej i środkowej Azji.
Krzew dorasta do około 80-100 cm wysokości i z oddali może przypominać wysoką lawendę ze względu na podobną kolorystykę i pokrój. Wczesną wiosną po niskim przycięciu roślina dość szybko wypuszcza dużo srebrzystych, omszonych listków pachnących szałwią. W drugiej połowie lata natomiast roślina obsypuje się drobnymi liliowo-niebieskimi kwiatami. Z kolei zimą charakterystyczne wzniesione i dorodne szare łodygi świetnie się prezentują na tle śniegu.
Perowskia ma ciekawy, wzniesiony architektoniczny pokrój – a przez swoją stonowaną i interesującą kolorystykę nadaje się zarówno do założeń naturalistycznych, jak i do nowoczesnych i minimalistycznych.
Przeczytaj również
Perowskia łobodolistna — uprawa
Roślina ma małe wymagania glebowe i stanowiskowe oraz nie sprawia problemów w uprawie. Poniżej przedstawiamy podstawowe warunki, które warto spełnić, aby krzew prawidłowo się rozwijał.
- Gleba i stanowisko
Gatunek ten wymaga miejsc słonecznych oraz dobrze przepuszczalnej gleby o odczynie zasadowym.Na suchej i mało zasobnej ziemi wygląda najatrakcyjniej — przybiera ładny srebrzysty odcień i wysoki wyprostowany pokrój. Im więcej składników odżywczych w podłożu, tym bardziej pokłada się i zielenieje. Wynika to z tego, że naturalnie występuje na stepach o podłożu skały wapiennej – które z założenia są ubogie w składniki pokarmowe, mają zasadowy odczyn i takie też warunki najlepiej jej odtworzyć na ogrodowym stanowisku.
- Podlewanie i nawożenie
W pierwszym roku po posadzeniu warto krzew podlewać i sprawdzać, czy gleba, w której rośnie jest wilgotna. W kolejnych latach, gdy roślina się ukorzeni i zaaklimatyzuje do środowiska, nie jest wymagane podlewanie, ponieważ wystarczy jej woda opadowa. Rozbudowany system korzeniowy pozwala roślinie czerpać wilgoć z podłoża nawet w okresach suszy.
Perowskia nie jest rośliną żarłoczną i nie wymaga regularnego nawożenia. Wystarczy raz w roku podsypać ją kompostem i to w zupełności wystarczy.
- Przycinanie
Wczesną wiosną warto przyciąć krzew nisko przy ziemi. Dzięki temu roślina wypuści wiele silnych pędów, na których w lecie pojawią się kwiaty.
- Przesadzanie
Roślina nie przepada za przesadzaniem. Po kilku sezonach wykopanie jej z miejsca, w którym rosła, może być bardzo kłopotliwe, ponieważ korzeni się głęboko i szeroko. Wiosną wymaga silnego cięcia aż do części zdrewniałej tuż przy ziemi, wtedy najlepiej się rozkrzewia. Zimą natomiast można pozostawić pędy, które są ozdobą, ale warto obsypać ich nasadę kopczykiem z ziemi lub kompostu.
- Choroby i szkodniki
Roślina praktycznie nie ma szkodników i właściwie nie choruje. Pogorszenie jej wyglądu może być spowodowane nadmiernym podlewaniem i zbyt wilgotnym podłożem, co może przyczyniać się do powstania chorób grzybowych. Można je jednak zwalczyć, stosując środki przeciwgrzybiczne.
Perowskia łobodolistna — zastosowanie w ogrodzie
Z czym sadzić perowskię? Najlepiej posadzić ją na rabatach bylinowych lub mieszanych, jako roślinę drugiego planu, w towarzystwie traw, lawendy, krwawników, rozchodników, kocimiętki, mikołajka nadmorskiego lub innych gatunków o zbliżonych wymaganiach siedliskowych.
Roślina świetnie sprawdza się również jako roślina pojemnikowa lub na kwiat cięty, gdzie kwiatostany utrzymują się w wazonie dość długo i rozsiewają miły zapach. Perowskia jest rośliną miododajną, zwabia do ogrodu owady zapylające.
Perowskia łobodolistna — ciekawostki
Kwiaty perowskii są jadalne. Warto dodawać je do sałatek – w charakterystyczny sposób podkreśla smak warzyw. Z powodzeniem można zastępować nią szałwię – po roztarciu jej liście i pędy wydają szałwiowy zapach.
Autor: mgr inż. Patrycja Lipiec
Lipcowe Ogrody
