Spis treści:
- Dlaczego porzeczka słabo owocuje?
- Błędy w uprawie porzeczki
- Co zrobić, żeby mieć dużo porzeczki?
Dlaczego porzeczka słabo owocuje?
Owoce porzeczek, choć niepozorne, są wyjątkowo zdrowe. Zarówno czerwone, białe, jak i czarne zawierają wyjątkową ilość przeciwutleniaczy. Ich słaba plenność może mieć różnorodne przyczyny. Częstym powodem tego, że porzeczka słabo owocuje jest brak odpowiedniego światła. Choć nasz klimat jest dla tych roślin naturalny, do prawidłowego rozwoju potrzebują stanowisk słonecznych i osłoniętych od wiatru. Dotyczy to szczególnie najzdrowszych, czarnych porzeczek. Co ciekawe, mogą one w cieniu obficie zakwitnąć, ale owoce będą zawiązywały się słabo lub opadną jeszcze przed dojrzewaniem.
Drugim częstym problemem jest wiek pędów. P orzeczka owocuje głównie na pędach dwu- i trzyletnich. Starsze gałęzie drewnieją i z czasem niemal całkowicie przestają plonować. Dlatego źle pielęgnowane krzewy są gęste, ale owoców jest na nich niewiele. Równie istotna jest kondycja gleby. Jałowe, zbite lub nadmiernie suche podłoże nie sprzyja owocowaniu porzeczek. Podobnie jak niedobory składników pokarmowych, zwłaszcza potasu i magnezu, które odpowiadają za zawiązywanie owoców i jakość plonu. Krzaczków nie można więc pozostawić samopas, trzeba je na bieżąco monitorować.
Błędy w uprawie porzeczki
Jednym z najczęściej popełnianych błędów w uprawie porzeczek jest niewłaściwe sadzenie. Posadzone zbyt płytko lub na zbyt lekkiej glebie krzewy mogą się nie przyjąć. Te rośliny mają bardzo płytki system korzeniowy, który jest narażony na szybkie wysychanie. To prosta droga do słabego owocowania. Porzeczkom szkodzi też brak ściółkowania i podlewania w okresach suszy. Krzaczki nie są szczególnie wymagające, ale nie znoszą skrajności. Negatywnie wpłynie na nie im zarówno przesuszanie, jak i zalewanie korzeni. Żyzna, zawsze lekko wilgotna gleba to klucz do sukcesu w uprawie porzeczek. Nie obejdzie się również bez cięcia. Starsze pędy nie owocują, a zabierają dostęp do światła i niepotrzebnie obciążają pędy. Regularne, coroczne cięcie to podstawa zdrowego wzrostu i owocowania porzeczek.
Błędem jest także zaniedbywanie nawożenia porzeczek. Potrzebują one dobrze zbilansowanego dokarmiania, a mając opinię roślin bezobsługowych, często nie mogą na to liczyć. Wiosną warto dostarczyć porzeczkom azotu i magnezu, latem i jesienią potasu oraz fosforu. Niewłaściwe nawożenie (np. nadmiar azotu) może prowadzić do bujnego wzrostu zielonej masy kosztem plonu. Równie szkodliwa jest obecność chwastów, które konkurują z krzewami o wodę i składniki odżywcze.
Co zrobić, żeby mieć dużo porzeczki?
Te rośliny nie są tak kapryśne jak pomidory czy papryka, bo nasz klimat jest dla nich rodzimy. Nie znaczy to jednak, że krzaczki można zostawić samopas. Pamiętając o kilku zabiegach, z ich uprawą poradzą sobie nawet początkujący ogrodnicy. Co zrobić, żeby mieć dużo porzeczki? Należy zadbać o kilka podstawowych zasad:
- Stanowisko
Porzeczki najlepiej rosną w miejscach dobrze nasłonecznionych, ale osłoniętych od silnych wiatrów. Czarna porzeczka jest szczególnie wrażliwa na niedobór światła, w półcieniu zawiązuje dużo mniej owoców. Krzewy powinny rosnąć na glebie żyznej, próchnicznej, o odczynie lekko kwaśnym (pH 6,0–6,5), umiarkowanie wilgotnej, ale przepuszczalnej. Zbyt ciężka, podmokła ziemia sprzyja gniciu korzeni, a zbyt lekka ich przesychaniu.
- Sadzenie
Najlepszy czas na sadzenie porzeczek to jesień (październik–listopad), choć możliwe jest również sadzenie wczesną wiosną. Krzewy sadzimy nieco głębiej niż rosły w szkółce, najlepiej ok. 5 cm poniżej szyjki korzeniowej. Sprzyja to wytwarzaniu silnych pędów. Dobrze jest wcześniej wzbogacić glebę kompostem lub rozłożonym obornikiem. Idealny rozstaw to: 1–1,5 metra między krzewami i 1,8–2 metry między rzędami.
- Podlewanie
Porzeczki potrzebują regularnego nawadniania, szczególnie w okresie kwitnienia i zawiązywania owoców. Czarna porzeczka jest bardziej wymagająca pod względem wilgotności niż czerwone i białe odmiany. W czasie suszy podlewanie jest konieczne, najlepiej robić to rano lub wieczorem, bez zraszania liści. Pomocne jest ściółkowanie gleby (np. korą, trocinami, kompostem), które ogranicza parowanie wody i rozwój chwastów.
- Przycinanie
Cięcie to jeden z najważniejszych zabiegów wpływających na owocowanie porzeczek, ponieważ roślina owocuje najobficiej na pędach jednorocznych i dwuletnich. Czarną porzeczkę przycina się corocznie od 3 trzeciego lub czwartego roku po posadzeniu. Cięcie polega na usuwaniu pędów starszych niż czteroletnie, zostawiając 4–6 silnych młodych przyrostów. U czerwonych i białych porzeczek odmładzające cięcie przeprowadza się po 5 latach, usuwając najstarsze, zdrewniałe gałęzie. Formowanie krzewu sprzyja lepszemu doświetleniu wnętrza i ogranicza rozwój chorób.
- Zimowanie
Porzeczki są odporne na mróz, ale młode krzewy warto okryć na zimę kopczykiem z ziemi lub kompostu. Jest to ważne szczególnie w bezśnieżne zimy. Dobrze przygotowana do zimy roślina, zasilona jesienią nawozem potasowym i fosforowym, lepiej przetrwa mrozy i silniejsze wiatry. Unikaj nawożenia azotem późnym latem, by nie pobudzać rośliny do wzrostu tuż przed zimą.
- Szkodniki i choroby
Najczęstsze problemy w uprawie porzeczek to antraknoza, rdza wejmutkowo-porzeczkowa i opadzina liści. Chorobom sprzyja nadmierne zagęszczenie krzewów, słaba cyrkulacja powietrza i brak cięcia. Warto stosować profilaktycznie opryski ekologiczne, np. z wyciągu ze skrzypu, czosnku lub mleka. Wśród szkodników groźne są wielkopąkowiec porzeczkowy oraz mszyce. Ich obecność osłabia rośliny i może znacząco obniżyć plon. W razie potrzeby stosuj preparaty biologiczne lub środki ochrony roślin dopuszczone do uprawy amatorskiej.
Źródło: deccoria.pl
