Spis treści:
- Skutki żerowanie mszyc na roślinach
- Trzy naturalne metody na mszyce
Skutki żerowanie mszyc na roślinach
Początek inwazji mszyc jest zazwyczaj trudny do zauważenia gołym okiem. Owady skupiają się na młodych, miękkich fragmentach roślin – przede wszystkim na wierzchołkach pędów i spodniej stronie świeżych liści. Przebijają powierzchnię tkanek, by dostać się do łyka i pobrać bogaty w cukry sok. W wyniku tego procesu liście stopniowo tracą połysk, zaczynają blaknąć i przyjmują nierównomierne zabarwienie, co często bywa mylone z objawami niedoboru składników pokarmowych. Równocześnie zmniejsza się ciśnienie turgorowe w komórkach, co prowadzi do wiotczenia pędów i ich nienaturalnego wyginania. W sprzyjających warunkach populacja mszyc może się podwajać co 2–3 dni, co oznacza, że kilka owadów w ciągu kilkunastu dni przekształca się w kolonię liczącą setki osobników.
Wraz z rozwojem populacji zmienia się skala szkód – mszyce zaczynają pokrywać całe dolne powierzchnie liści, a na ich powierzchni pojawia się lepiąca wydzielina zwana spadzią. To właśnie ta słodka substancja staje się podłożem dla grzybów sadzakowych, które wytwarzają czarną, matową warstwę blokującą dostęp światła do komórek odpowiedzialnych za fotosyntezę. Spadek efektywności produkcji energii może błyskawicznie sięgnąć nawet 50 proc., co wyraźnie obniża tempo wzrostu, zwłaszcza u warzyw i roślin owocujących. Dodatkowym zagrożeniem są wirusy roślinne przenoszone mechanicznie przez owady. Każda ingerencja w tkankę może stać się miejscem zakażenia.
Jeśli działania ochronne nie zostaną podjęte na tym etapie, roślina może nie zregenerować się już do końca sezonu. Ostatnia faza ataku to pełna destabilizacja gospodarki wodnej i węglowodanowej. Wierzchołki stają się zniekształcone, a łodygi tracą barwę i elastyczność. Kwiaty przestają się rozwijać, zawiązki owoców przedwcześnie opadają, a cały system przewodzący w roślinie ulega blokadzie. W tkankach pojawiają się martwicze zmiany, które stwarzają idealne warunki dla wtórnych infekcji bakteryjnych i grzybowych. Taki rozwój sytuacji często skutkuje całkowitym zniszczeniem plonu w ciągu trzech do czterech tygodni od pojawienia się pierwszych objawów.
Trzy naturalne metody na mszyce
- Napar z czarnej herbaty
Jednym z najprostszych w przygotowaniu i jednocześnie najskuteczniejszych środków przeciwko mszycom jest napar z czarnej herbaty. Do jego sporządzenia wystarczą dwie duże torebki lub około 5 gramów liści zalanych litrem wrzątku. Po minimum 15 minutach parzenia i ostudzeniu napar przelewa się do butelki z rozpylaczem. Opryski wykonujemy co drugi dzień, zwracając szczególną uwagę na spodnią stronę liści, gdzie najczęściej przebywają owady. Działanie środka opiera się na wysokiej zawartości tanin oraz teiny, które oddziałują na powierzchnię ciała mszyc, zaburzając ich mechanizmy osmotyczne i utrudniając żerowanie. Dodatkowo polifenole wiążą się z białkami zawartymi w ślinie owadów, blokując ich zdolność do dalszego nakłuwania tkanek.
- Mleko lub serwatka
Kolejnym rozwiązaniem, wykorzystywanym zwłaszcza w uprawach warzyw, jest mieszanina mleka odtłuszczonego lub serwatki z wodą w proporcji 1:1. Po naniesieniu na liście i wyschnięciu tworzy się cienka, półprzezroczysta powłoka, która mechanicznie blokuje przetchlinki mszyc, doprowadzając do ich szybkiego obumarcia. Dodatkowym atutem tej metody jest rozwój na powierzchni rośliny naturalnej mikroflory mlekowej, produkującej nadtlenek wodoru – substancję ograniczającą rozwój grzybów sadzakowych. Zabieg warto powtarzać co siedem dni w suchą pogodę, szczególnie na pomidorach, ogórkach i fasoli, które dobrze tolerują kontakt z roztworem.
- Wyciąg z paproci
Skuteczność wykazuje również paproć, a dokładnie adlerfarn (Pteridium aquilinum) lub orlica pospolita. Do przygotowania wyciągu wykorzystuje się kilogram świeżych liści, które należy zalać dziesięcioma litrami chłodnej wody i odstawić na dobę. Po 24 godzinach roztwór warto lekko podgrzać – do około 60 stopni – co ułatwia uwolnienie związków czynnych. Gotowy wywar stosuje się bez rozcieńczania, najlepiej rano, spryskując bezpośrednio miejsca żerowania mszyc co 7 dni. Zawarte w paproci saponiny rozbijają błony komórkowe owadów, a wysoka zawartość potasu wzmacnia odporność liści na czynniki środowiskowe.
Źródło: deccoria.pl
