Spis treści:
- Szafirki – charakterystyka i najciekawsze gatunki
- Kiedy sadzić szafirki w gruncie?
- Jak uprawiać szafirki w ogrodzie?
- Zastosowanie szafirków w ogrodzie
Szafirki – charakterystyka i najciekawsze gatunki
Szafirki to rośliny cebulowe, które cieszą się dużą popularnością, ponieważ kwitną wcześnie (w kwietniu i maju), zwiastując nadejście wiosny do naszych ogrodów. Zaliczamy je do roślin szparagowatych. Tworzą liczną grupę, która skupia ponad 50 różnorodnych gatunków. Szafirki ( Muscari) można rozpoznać po charakterystycznych kwiatostanach, które złożone są z niewielkich, wyjątkowo urokliwych kwiatków w intensywnie niebieskim kolorze. Zbudowane z małych dzwoneczków groniaste kwiatostany znajdują się na szczytach niewielkich łodyg, które mogą osiągnąć od 10 do 20 cm wysokości.
Spośród wielu gatunków szafirków można wymienić kilka najciekawszych, które są najchętniej uprawiane w naszych przydomowych ogrodach:
- Szafirek armeński – pęd kwiatostanowy tego gatunku dorasta do ok. 15-20 cm. Z jednej cebuli wyrasta kilka takich łodyg, dzięki czemu pięknie prezentują się na wiosennej rabacie lub obwódce skalniaka, gęsto je porastając. Delikatnie pachnące, najczęściej niebieskie kwiaty pojawiają się w kwietniu. Liście są zazwyczaj nieco dłuższe od pędów i lekko się pokładają. Szafirek armeński jest zdecydowanie najpopularniejszym gatunkiem tej rośliny. W sprzedaży dostępne są jego interesujące odmiany, np. 'Blue Spike' o gęstych, błękitnych gronach czy 'White Magic', której drobne kwiatki są w kolorze białym;
- Szafirek szerokolistny – soczyście zielone liście tego gatunku są szerokie i lancetowate. Wyrastają u nasady łodygi, tworząc wachlarz wokół kwitnącego pędu. Kwiaty szafirka szerokolistnego są zebrane w zwarte grona, dzięki czemu wyglądają bardzo dekoracyjnie. Mogą być białe, jasnożółte, niebieskie, granatowe, fioletowe lub nawet dwukolorowe;Szafirki kwitną nie tylko na niebiesko. Fot. CanvaPro
- Szafirek groniasty – na szczytach pędów wytwarza mocno zbite kwiatostany o stożkowatym kształcie. Intensywnie zielone liście tego gatunku również stanowią jego ozdobę, ponieważ są delikatnie przewieszające się, wąskie i długie. Szafirek groniasty może kwitnąć na biało, niebiesko lub fioletowo od kwietnia do maja;
- Szafirek drobnokwiatowy – wyróżnia się na tle innych gatunków krótszymi oraz bardziej zaokrąglonymi gronami kwiatostanowymi. Są one całkowicie bezwonne. Szafirki te w zależności od odmiany mogą kwitnąć nie tylko na niebiesko, ale również biało i różowo.
Kiedy sadzić szafirki w gruncie?
Szafirki sadzi się w gruncie jesienią przed nadejściem pierwszych przymrozków.Najlepiej zrobić to w drugiej połowie września bądź w październiku. Cebulki posadzone w tym terminie zdążą się dobrze ukorzenić przed zimą i pięknie zakwitną na początku przyszłego sezonu. Najlepiej umieszczać je w gruncie dość blisko siebie (zachowajmy 5-10 cm odstępu między egzemplarzami), ponieważ szafirki najlepiej prezentują się w grupach. Sadzenie realizujemy na głębokość 5-8 cm. Rośliny te są wystarczająco mrozoodporne, aby przetrwać zimę bez dodatkowego okrycia. W chłodniejszych rejonach Polski możemy zabezpieczyć je stroiszem lub warstwą ściółki organicznej.
Jak uprawiać szafirki w ogrodzie?
Szafirki nie sprawiają problemów uprawowych, dlatego są wprost stworzone dla osób stawiających pierwsze kroki w ogrodnictwie. Warto poznać kilka zasad, dzięki którym te urocze kwiatki na pewno obficie zakwitną wiosną. Na co trzeba zwrócić uwagę, uprawiając szafirki w ogrodzie?
- Podłoże dla szafirków powinno być przepuszczalne, bogate w próchnicę oraz umiarkowanie wilgotne. Najlepiej, jeśli będzie charakteryzować się odczynem obojętnym bądź zbliżonym do zasadowego.
- Szafirki wymagają słonecznego stanowiska lub takiego, które znajduje się w półcieniu. Jeśli będą znajdować się w pełnym cieniu, nie zakwitną równie obficie co okazy rosnące w dobrze nasłonecznionym miejscu. Pamiętajmy, że szafirki silnie się rozrastają i pozostają na tym samym stanowisku przez kilka lat, dlatego warto dobrze przemyśleć, gdzie je posadzimy.
- Kwiaty te preferują lekko wilgotne podłoże, dlatego należy je regularnie podlewać. Unikajmy jednak nadmiernego przelewania, ponieważ zalegająca w glebie woda doprowadzi do gnicia cebul i zamierania szafirków. Nie doprowadzajmy również do przesuszenia podłoża.
- Nawożenie szafirków realizujemy co najmniej raz w roku, jesienią. Zabieg możemy powtórzyć również w okresie kwitnienia tych roślin. Żeby zasilić szafirki w składniki pokarmowe, wykorzystujmy nawozy dla roślin kwitnących, dojrzały kompost lub specjalne preparaty dla roślin cebulowych. Dokarmione w ten sposób obficie zakwitną, a także będą bardziej odporne na działanie niskiej temperatury.
- Szafirki nie wymagają przycinania, ale możemy skrócić przekwitłe pędy kwiatostanowe, aby uniknąć zawiązywania nasion. Liście pozostawiamy na okazie do naturalnego wyschnięcia.
- Kwiaty te możemy rozmnażać przez podział wytworzonych cebul przybyszowych. Podziemne części roślin możemy wykopać w okresie spoczynku (latem). Zabieg realizujemy co 3-4 lata. Nieco trudniejsze jest rozmnażanie szafirków poprzez wysiew nasion w inspekcie. To metoda dla cierpliwych, ponieważ tak pozyskane nowe rośliny zakwitną dopiero po kilku latach.
Zastosowanie szafirków w ogrodzie
Szafirki pięknie prezentują się w przydomowym ogrodzie, tworząc mocno zagęszczone, kolorowe kępy. Można je posadzić na rabacie w towarzystwie kwiatów, które kwitną w podobnym okresie, np. narcyzów, hiacyntów czy tulipanów. Ładny kontrast dla niebieskich szafirków dadzą rośliny o żółtych płatkach m.in. omieg wschodni bądź smagliczka skalna. Szafirki mogą świetnie wyglądać na obwódkach ścieżek, oddzielając nawierzchnię od ogrodowych rabatek. Równie urokliwie będą prezentować się wokół słonecznego skalniaka. Szafirki możemy z powodzeniem uprawiać nie tylko w ogrodzie w gruncie, ale także w pojemnikach. Donice z kwiatami warto ustawić na balkonie lub tarasie, by zdobiły je już od pierwszych tygodni wiosny.
Źródło: deccoria.pl
