Spis treści:
- Liriope szafirkowata
- Ciekawe odmiany liriope szafirkowatej
- Uprawa liriope szarfirkowatej
- Właściwości liriope
Liriope szafirkowata
Liriope szafirkowata (Liriope muscari) to niewielka bylina pochodząca z terenów wschodniej Azji. W środowisku naturalnym można ją spotkać w cienistych lasach czy na wzgórzach na terenie Chin, Japonii i Korei. Osiąga zazwyczaj około 30-45 cm wysokości. Posiada długie, wąskolancetowate i ciemnozielone liście, które efektownie przewieszają się na zewnątrz, nadając roślinie fontannowy pokrój. Większość z nich pozostaje aż do końca zimy. Następnie liście brązowieją i zasychają, dlatego na wiosnę należy je przyciąć, aby roślina mogła lepiej się krzewić i rozrastać. Swoim wyglądem liriope szafirkowata może przypominać trawę ozdobną, ale nią nie jest i należy do innej rodziny botanicznej.
Najatrakcyjniej liriope szafirkowata wygląda w okresie kwitnienia. W lipcu i sierpniu na szczytach pędów rozwijają się drobne kwiaty zebrane w długie grona. Najczęściej mają one niebieski lub fioletowy kolor i są bardzo podobne do szafirków (stąd nazwa gatunkowa). Pozostają na roślinie aż do przymrozków, a po przekwitnięciu przekształcają się w kuliste i ciemne nasiona.
Ciekawe odmiany liriope szafirkowatej
Liriope szafirkowata posiada kilka ciekawych odmian, które zachwycają urodą bujnych liści i pięknych kwiatostanów. Najbardziej znane to:
- „Big Blue” – odmiana o długich i gęstych kwiatostanach w kolorze lawendowo-fioletowym. Pojawiają się one od lipca do sierpnia. Roślina dorasta do wysokości 30-50 cm;
- „Variegata” – wyróżnia się jasnozielonymi liśćmi z kremowymi paskami na brzegach. Kwitnie na fioletowo w okresie od sierpnia do października;
- „Royal Purple” – tworzy kępy wąskich, podłużnych i ciemnozielonych liści, a jej kwiatostany są ciemnopurpurowe i groniaste;
- „Moneymaker” – posiada ciemnopurpurowe pędy. Kwiatostany rośliny są efektowne, mają intensywnie fioletowy kolor i utrzymują się na roślinie aż do pierwszych przymrozków;
- „Monroe White” – atrakcyjna odmiana, która przyciąga wzrok swoimi pięknymi, białymi kwiatostanami. Osiąga wysokość od 30 do 40 cm;
- „Ingwersen” – ozdobą rośliny są różowo-liliowe kwiaty zebrane w kłosy. Ich kolor pięknie kontrastuje z nasyconą zielenią liści.
Uprawa liriope szarfirkowatej
Uprawa liriope szarfirkowatej nie powinna sprawiać trudności. Ta roślina ma niewielkie wymagania – wystarczy tylko pamiętać o kilku rzeczach, a odwdzięczy się pięknym kwitnieniem aż do pierwszych mrozów. Warto jednak mieć na uwadze, że nie jest ona całkowicie odporna na mróz, dlatego nie zawsze radzi sobie z niskimi temperaturami. W chłodniejszych regionach kraju zaleca się okryć ją na zimę stroiszem, agrowłókniną lub obsypać liśćmi, trocinami czy torfem. Co jeszcze trzeba wiedzieć o uprawie i pielęgnacji liriope szarfirkowatej?
- Sadzenie – najlepszy czas na sadzenie liriope szarfirkowatej to wiosna lub jesień. Rośliny najlepiej prezentują się posadzone w grupach po kilka sztuk, ale należy przy tym zachować odstępy 30-40 cm. Najczęściej w sprzedaży można znaleźć ukorzenione sadzonki w doniczkach. Liriope szafirkowata rozrasta się za pomocą podziemnych kłączy, tworząc atrakcyjne dywany i obwódki. Nie jest jednak rośliną ekspansywną.
- Stanowisko – roślina najlepiej rozwija się w miejscach półcienistych, choć bardzo dobrze toleruje stanowiska cieniste (m.in. pod drzewami i krzewami). Warto jednak wiedzieć, że źle reaguje na przeciągi, dlatego miejsce do uprawy liriope szarfirkowatej powinno być zaciszne i osłonięte od silnych wiatrów.
- Gleba – ważne jest, aby podłoże było żyzne, próchnicze i przepuszczalne, najlepiej o odczynie lekko kwaśnym (pH w granicach od 5 do 6). Roślina może dostosować się też do nieco gorszych warunków.
- Podlewanie – w uprawie liriope szarfirkowatej ważne jest utrzymanie umiarkowanej wilgotności podłoża. W związku z tym należy zadbać o regularne podlewanie, zwłaszcza podczas przedłużających się okresów suszy. Nawadniamy roślinę z umiarem, gdyż nie lubi stojącej wody (inaczej jej kłącza szybko zgniją).
- Nawożenie – choć liriope szafirkowata nie wymaga intensywnego nawożenia, w okresie wegetacji warto zastosować nawozy wieloskładnikowe dla roślin kwitnących lub preparaty o zwiększonej zawartości potasu i fosforu. Dobrą praktyką jest ściółkowanie roślin kompostem, który nie tylko pomoże utrzymać właściwą wilgotność podłoża, ale również dostarczy niezbędnych substancji odżywczych.
- Przycinanie – pod koniec zimy liście tej rośliny brązowieją i zasychają. Wczesną wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji, należy je przyciąć tuż nad ziemią, dzięki czemu liriope szafirkowata rozkrzewi się i rozrośnie. Zalecane jest również regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów, co pomaga utrzymać rośliny w dobrej kondycji i stymuluje produkcję nowych kwiatów.
- Rozmnażanie – liriope można rozmnażać wczesną wiosną lub jesienią przez podział dorosłych okazów. Wystarczy je wykopać i podzielić na mniejsze części (ważne jest, aby każda sadzonka miała silne korzenie i kilka liści), a następnie posadzić w miejscu docelowym. Drugim sposobem jest rozmnażanie wegetatywne, czyli po prostu wysiew nasion. W tym przypadku należy jednak liczyć się z tym, że nasiona dość trudno kiełkują, a uzyskane z nich potomstwo może nie powtórzyć cech odmianowych rośliny matecznej.
- Choroby i szkodniki – liriope szafirkowata jest stosunkowo odporna na choroby i szkodniki, ale czasem mogą ją zaatakować ślimaki (na ataki szkodników szczególnie narażone są okazy młode).
Właściwości liriope
Liriope szafirkowata jest doceniania nie tylko za walory dekoracyjne, ale również właściwości lecznicze. W krajach azjatyckich od dawna wykorzystywana jest do leczenia kaszlu, gorączki oraz astmy. Jej bulwy zawierają flawonoidy, saponiny steroidowe, fenole i terpenoidy, co sprawia, że wykazują właściwości przeciwzapalne, przeciwnowotworowe, a nawet stosowane są jako afrodyzjak.
Liriope szafirkowata świetnie sprawdzi się na rabatach i ich obwódkach. Doskonale komponuje się z takimi roślinami, jak żurawki, funkie, tawułki Arendsa, paprocie, brunnery czy miodunki. Poza tym sprawdzi się jako roślina zadarniająca i okrywowa, szczególnie w miejscach zacienionych (np. pod drzewami lub krzewami). Można ja także uprawiać w pojemnikach na balkonach i tarasach (w tym przypadku roślinę należy przenieść na zimę do chłodnego pomieszczenia).
Źródło: deccoria.pl
