Spis treści:
- Zimowanie cebul w gruncie - które gatunki wymagają osłony?
- Czym najlepiej osłonić rabaty cebulowe przed mrozem?
- Ochrona cebul kwiatowych przed gryzoniami i nadmierną wilgocią
- Najczęstsze błędy przy zimowym zabezpieczaniu tulipanów i hiacyntów
Zimowanie cebul w gruncie - które gatunki wymagają osłony?
Większość roślin cebulowych posadzonych jesienią dobrze znosi chłody i nie wymaga okrycia. Najodporniejsze są tulipany i narcyzy. Ich cebule leżą w ziemi na tyle głęboko, że mróz rzadko do nich dociera, a gdy spadnie śnieg, tworzy nad nimi dodatkową warstwę izolacji. Rabatę z tymi roślinami trzeba osłonić przed mrozem dopiero wtedy, gdy zima jest sroga i bezśnieżna.
Nieco trudniej mają hiacynty. W cieplejszych częściach Polski mogą przetrwać bez osłony, ale w chłodniejszych regionach i podczas bezśnieżnych zim najlepiej przykryć je ściółką.
Lilie różnią się między sobą pod względem mrozoodporności. Mieszańce azjatyckie, które kwitną najwcześniej, mogą zimować bez okrycia nawet w najzimniejszych częściach kraju. Orientalne i trąbkowe, cenione za duże, pachnące kwiaty, są znacznie wrażliwsze i bez ściółki przemarzną.
Zobacz również:
Czym najlepiej osłonić rabaty cebulowe przed mrozem?
Rabatę z cebulami najlepiej okryć słomą albo stroiszem, czyli gałązkami świerka, sosny lub jodły. Oba materiały są luźne i przewiewne, więc nie tworzą zbitej warstwy, pod którą ziemia długo pozostaje mokra. Wiosną łatwo je też usunąć. Podobnie zachowuje się igliwie, które możesz zgrabić spod sosen w ogrodzie.
Do okrycia nadają się także liście opadłe z drzew w ogrodzie - pamiętaj tylko, aby najpierw je rozdrobnić, na przykład kosiarką. Dzięki temu po deszczu nie zbiją się w szczelną warstwę. Możesz też zastąpić je częściowo rozłożonym kompostem.
Każdy z tych materiałów rozłóż na rabacie warstwą grubości 10-15 cm. Słomę łatwo rozwiewa wiatr, dlatego na odsłoniętych rabatach przykryj ją kilkoma gałązkami stroiszu ułożonymi na wierzchu.
Ochrona cebul kwiatowych przed gryzoniami i nadmierną wilgocią
Cebule zimujące w gruncie dobrze znoszą chłód, ale mogą je zniszczyć gryzonie albo nadmiar wilgoci w glebie. Spośród zwierząt szkody wyrządzają zwykle nornice, które zimą chętnie żywią się sadzonkami tulipanów i lilii.
Nornice docierają do cebul siecią korytarzy, które drążą tuż pod powierzchnią ziemi. Charakterystycznym śladem ich żerowania są małe otwory w glebie oraz wąskie ścieżki wygryzione w trawie. Dlatego lilie najlepiej posadzić w koszyku z ocynkowanej siatki o oczkach ok. 1 cm, przez który gryzonie się nie przedostaną.
Aby przygotować taki koszyk, wyłóż siatką dno i boki dołka, ułóż w nim cebule, przykryj je od góry drugim kawałkiem siatki, a następnie zasyp ziemią. Pędy i korzenie swobodnie przerosną przez oczka. W sklepach ogrodniczych znajdziesz też gotowe, plastikowe koszyki - nie sprawdzą się one jednak przy dużej inwazji nornic.
Oprócz siatki tulipany możesz zabezpieczyć także gęstym pasem narcyzów posadzonych wokół ich kępy. Gryzonie omijają te kwiaty, ponieważ ich cebule zawierają trującą likorynę.
W ogrodzie, w którym żerują nornice, rabaty najlepiej okryć dopiero po zamarznięciu gleby. Gruba warstwa słomy lub liści, rozłożona wcześniej na ciepłą ziemię, da im schronienie na zimę i tylko zachęci do pozostania.
Przed nadmierną wilgocią cebule najlepiej zabezpieczyć już przy sadzeniu, bo w mokrej ziemi łatwo gniją. Na ciężkich, gliniastych glebach wymieszaj ziemię z dołka z gruboziarnistym piaskiem, a na dno wsyp garść drobnego żwiru, który ułatwi odpływ wody. Szczególnie wrażliwe na mokre podłoże są lilie, dlatego w miejscach, gdzie po deszczu długo stoją kałuże, najlepiej sadzić je na podwyższonych rabatach.
Najczęstsze błędy przy zimowym zabezpieczaniu tulipanów i hiacyntów
Jednym z najczęstszych błędów jest zbyt wczesne okrywanie rabat. Ściółka rozłożona na ciepłą jeszcze ziemię zatrzymuje w niej ciepło i opóźnia zimowy spoczynek cebul. Zimowe zabezpieczanie tulipanów i hiacyntów najlepiej zacząć dopiero wtedy, gdy gleba zacznie zamarzać. Jeśli wcześniej spadnie śnieg, możesz nawet rozłożyć ściółkę bezpośrednio na nim.
Pod nieodpowiednim okryciem cebule łatwo gniją. Unikaj folii, pod którą zbiera się wilgoć, oraz grubej warstwy mokrych liści, które zbijają się w zwartą masę i nie pozwalają glebie przeschnąć. Do okrycia najlepiej zbierać je w suchy dzień i rozdrobnić.
Na przemarzanie bardziej narażone są cebule umieszczone zbyt płytko. Tulipany najlepiej sadzić na głębokość równą dwu- lub trzykrotnej wysokości cebulki, a hiacynty nieco płycej, na ok. 10 cm. Jeśli są już płycej, przykryj rabatę na zimę grubszą warstwą ściółki.
Zobacz również:
Tulipany i hiacynty uprawiane w donicach na balkonach czy tarasach wymagają staranniejszej ochrony, ponieważ ziemia w pojemniku przemarza znacznie szybciej niż w gruncie. Donice najlepiej zakopać na zimę w ogrodzie aż po brzeg i okryć ściółką. Możesz też przenieść je do chłodnej piwnicy, w której temperatura utrzymuje się w granicach 2-7°C. Unikaj wnoszenia ich do ogrzewanego mieszkania, ponieważ potrzebują one tych 8-14 tygodni chłodu, aby zakwitnąć w przyszłym sezonie.
Równie ważne jest to, kiedy zdejmiesz okrycie. Ściółka pozostawiona zbyt długo utrzymuje wilgoć przy roślinach i sprzyja gniciu oraz chorobom grzybowym. Najlepiej usunąć ją wczesną wiosną, gdy miną silne mrozy, a z ziemi zaczną wyrastać pierwsze pędy.
Po zdjęciu okrycia obejrzyj rabatę i sprawdź, czy we wszystkich miejscach pojawiły się wschody. Tam, gdzie ich brakuje, ostrożnie odkop ziemię. Nadgryzione cebule lub pusty dołek świadczą o żerowaniu nornic, a gnicie - o zbyt mokrej ziemi lub chorobie grzybowej. Zgniłe resztki najlepiej od razu usunąć z rabaty. Taka obserwacja podpowie ci, czy przy kolejnym sadzeniu będzie potrzebny koszyk z siatki, czy warto poprawić drenaż.
Źródło: deccoria.pl
