Spis treści:
- Puszkinia cebulicowata - konkurentka hiacynta
- Kiedy i jak głęboko sadzić cebulki puszkinii?
- Ziemia i stanowisko dla puszkinii
- Pielęgnacja puszkinii cebulicowatej
- Puszkinia po kwitnieniu
- Z czym posadzić puszkinię na rabacie?
Puszkinia cebulicowata - konkurentka hiacynta
Puszkinia cebulicowata (Puschkinia scilloides) bywa nazywana konkurentką hiacynta, i podobieństwo między nimi nie jest przypadkowe. Oba gatunki należą do rodziny szparagowatych, do tej samej podrodziny hiacyntowatych. Różnią się jednak wielkością i budową kwiatostanu. Hiacynt wypuszcza gruby, bezlistny pęd kwiatowy wysokości 20-30 cm, zakończony walcowatym, gęsto obsadzonym i intensywnie pachnącym gronem. Z jednej cebulki puszkinii wyrastają natomiast dwa ciemnozielone, taśmowate liście oraz pojedynczy pęd z luźnym gronem, w którym rozwija się od trzech do sześciu drobnych kwiatów. Przez środek każdego listka okwiatu biegnie cienki, ciemniejszy pasek, a cała roślina dorasta do 10-15 cm.
Puszkinia pochodzi z gór Azji Zachodniej, z obszaru od południowo-wschodniej Turcji po północno-zachodni Iran. Kwitnie bardzo wcześnie - pierwsze kwiaty rozwijają się w końcu marca albo w kwietniu. Jej wąskie liście przebijają się przez ziemię jeszcze w czasie roztopów.
Jako konkurentka hiacynta puszkinia cebulicowata ma nad nim jedną wyraźną przewagę. Jej cebulki zimują w gruncie, podczas gdy hiacynty w polskich warunkach wymagają okrycia, a w ostre zimy mogą wymarznąć.
W sprzedaży dominuje forma o kwiatach bladoniebieskich, ale dostępna jest również biała odmiana 'Alba'. Puszkinia jest rośliną miododajną.
Kiedy i jak głęboko sadzić cebulki puszkinii?
Cebulki puszkinii posadź jesienią, we wrześniu lub w październiku. Ciepła jeszcze gleba pozwoli korzeniom rozwinąć się przed nadejściem mrozów, więc wiosną roślina zacznie wegetację bez opóźnień. Przed sadzeniem przejrzyj cebulki i odrzuć te miękkie albo pokryte nalotem pleśni, bo w wilgotnej ziemi zagniją, zamiast wypuścić korzenie.
Głębokość dołka powinna wynosić 5-8 cm, a odstęp między cebulkami około 8 cm. Puszkinia jest niska i drobna, więc pojedyncze rośliny zazwyczaj giną wśród bylin. Posadź więc od razu grupę kilkunastu cebulek, najlepiej nieregularną plamą, bo taki układ przypomina naturalne stanowisko.
Zasady mówiące, kiedy i jak głęboko sadzić cebulki puszkinii, obowiązują tak samo w gruncie i w donicy. W pojemniku sprawdź jeszcze, czy na dnie są otwory odpływowe i zapewnij roślinie warstwę drenażu.
Ziemia i stanowisko dla puszkinii
Puszkinia wymaga podłoża przepuszczalnego i umiarkowanie wilgotnego. Najlepsza jest dla niej gleba piaszczysta lub żwirowa. Unikaj zastojów wody - szybko prowadzi to do gnicia cebul. Zwięzłą glinę przekop przed sadzeniem z piaskiem i kompostem, żeby poprawić strukturę całej warstwy uprawnej. Na cięższym podłożu zmniejsz głębokość sadzenia do 5 cm.
Roślina wymaga światła tylko wczesną wiosną, bo latem jest już w stanie spoczynku. Dlatego dobrze rośnie także pod drzewami liściastymi, które w marcu i kwietniu nie mają jeszcze liści. Kwitnie słabiej tylko tam, gdzie cień utrzymuje się przez cały rok, na przykład pod świerkami albo przy północnej ścianie budynku. Posadź ją na skalniaku, przy obrzeżu rabaty bylinowej albo na trawniku, gdzie z czasem utworzy rozległe kępy.
Pielęgnacja puszkinii cebulicowatej
Pielęgnacja puszkinii cebulicowatej ogranicza się do kilku zabiegów w krótkim okresie wegetacji. W czasie wzrostu i kwitnienia podłoże powinno być stale umiarkowanie wilgotne; wiosną wystarcza jej zazwyczaj woda z roztopów i opadów. Przy suchej i wietrznej pogodzie podlej rabatę, ale nie dopuść do zalegania wody. Rośliny w donicach wymagają częstszego podlewania.
Nawożenia mineralnego puszkinia nie potrzebuje w ogóle. Na ubogiej, piaszczystej glebie rozłóż jesienią wokół kęp cienką warstwę dojrzałego kompostu, który zasili podłoże i poprawi jego strukturę.
Latem, gdy liście już uschną, roślina przechodzi w stan spoczynku. Cebule dojrzewają wtedy w cieple i suchym podłożu, dlatego nie podlewaj miejsca po przekwitłej puszkinii i nie sadź obok niej roślin wymagających stałego nawadniania.
Puszkinia po kwitnieniu
Zostaw liście na roślinie do czasu, aż zżółkną. Dopóki pozostają zielone, odbudowują zapasy w cebuli - ich wcześniejsze usunięcie osłabia kwitnienie w kolejnym sezonie. Jeżeli puszkinia rośnie w twoim ogrodzie na trawniku, wstrzymaj się z koszeniem do czerwca.
Kępy powiększają się samoczynnie przez cebulki przybyszowe i samosiew. Aby je odmłodzić i rozmnożyć, co kilka lat jesienią wykop kępę, rozdziel cebule i posadź je od razu w nowym miejscu. Cebulki możesz też oddzielić latem, w czasie, gdy liście rośliny już zamierają. Puszkinia może rozprzestrzenić się poza rabatę, na trawnik i pod krzewy - młode siewki możesz zostawić tam, gdzie wzeszły, albo jesienią przenieść je w wybrane miejsce.
Zobacz również:
Z czym posadzić puszkinię na rabacie?
Puszkinia wygląda najlepiej w towarzystwie innych wczesnych roślin cebulowych, które kwitną w tym samym czasie. Zestaw jej bladoniebieskie kwiaty z żółtymi i fioletowymi krokusami, białymi przebiśniegami oraz ciemnoniebieskimi szafirkami. Ciekawe połączenie tworzy również z pierwiosnkami i ciemiernikami, których kwiaty są większe i wyraźniejsze.
Zostaw puszkinii miejsce na pierwszym planie, blisko ścieżki albo krawędzi rabaty, bo jej drobne kwiaty i pasek na płatkach widać dopiero z niewielkiej odległości. Dalsze rzędy wypełnij bylinami, które rozwijają liście później, na przykład funkiami lub bodziszkami.
Źródło: deccoria.pl
