Spis treści:
- Echmea wstęgowata to krewna ananasa
- Ciekawe odmiany echmei
- Jak uprawiać echmeę wstęgowatą?
- Rozmnażanie echmei
Echmea wstęgowata to krewna ananasa
Echmea wstęgowata (Aechmea fasciata) należy do rodziny bromeliowatych, podobnie jak ananas. Pochodzi z wilgotnych lasów tropikalnych Brazylii, gdzie rośnie jako epifit na drzewach. W naturze osiąga do 60 cm wysokości, a w warunkach domowych do 40–50 cm.
Charakterystyczną cechą echmei są szerokie, skórzaste liście ułożone w rozetę, która tworzy naturalny zbiornik na wodę. Liście są pokryte srebrzystym nalotem i poprzecznymi paskami, co nadaje roślinie dekoracyjny charakter. Z centrum rozety na grubej łodydze wyrasta kwiatostan, osiągający wysokość 30–40 cm. Składa się on z różowych przysadek i niebieskich kwiatów, które z czasem przybierają bordowy kolor.
Roślina kwitnie raz w życiu, zazwyczaj po 2–4 latach uprawy. Niebieskofioletowe kwiaty rozwijają się stopniowo przez 6–8 tygodni, ale efektowne różowe przysadki kwiatostanu utrzymują dekoracyjność nawet przez 3–6 miesięcy.
Przeczytaj również: Gwiazda betlejemska będzie zachwycać przez wiele miesięcy. Tak trzeba ją pielęgnować
Ciekawe odmiany echmei
Oprócz podstawowego gatunku w uprawie spotyka się kilka atrakcyjnych odmian echmei wstęgowatej. Odmiana 'Primera' charakteryzuje się szerszymi liśćmi o intensywniejszym srebrzystym wykończeniu. Z kolei 'Variegata' wyróżnia się kremowożółtymi pasami na liściach, które tworzą efektowny kontrast z zielonym tłem.
Warto również zwrócić uwagę na inne gatunki z rodzaju echmea. Echmea błyszcząca (Aechmea fulgens) ma ciemnozielone liście i koralowoczerwony kwiatostan, a echmea dwubarwna (Aechmea discolor) ma liście zielone od góry i purpurowe od spodu. Jej kwiatostan jest jaskrawoczerwony z niebieskimi kwiatami.
Echmea wstęgowata zakwita tylko raz w swoim życiu. Fot. Minoom/CanvaPro
Jak uprawiać echmeę wstęgowatą?
Uprawa echmei wstęgowatej wymaga stworzenia warunków zbliżonych do jej naturalnego środowiska.
- Sadzenie echmei przeprowadzaj wiosną lub latem, używając niewielkich doniczek o średnicy 12–15 cm. Roślina ma płytki system korzeniowy, więc nie potrzebuje dużego pojemnika. Ważne jest zapewnienie dobrego drenażu, dlatego na dno doniczki umieść warstwę keramzytu lub drobnego żwiru.
- Podłoże musi być przepuszczalne, lekkie i kwaśne. Najlepiej sprawdza się specjalna ziemia dla roślin epifitycznych lub bromelii. Możesz również samodzielnie przygotować mieszankę z torfu, piasku, perlitu i kory sosnowej w proporcji 2:1:1:1. Optymalne pH wynosi 5,0–6,0.
- Stanowisko powinno być jasne, ale bez bezpośredniego nasłonecznienia. Idealne jest miejsce przy oknie wschodnim lub zachodnim, gdzie roślina otrzyma kilka godzin łagodnego światła dziennie. W zbyt ciemnym miejscu echmea nie zakwitnie, a nadmiar słońca może poparzyć jej liście. Temperatura powinna wynosić 18–24°C w okresie wzrostu, a zimą nie może spaść poniżej 16°C. Roślina nie znosi przeciągów.
- Podlewanie echmei jest dość specyficzne. Wodę wlewasz bezpośrednio do rozety liściowej, wypełniając ją do połowy. Wodę w rozecie wymieniaj co 2–3 tygodnie, aby nie stała się siedliskiem bakterii. Podłoże utrzymuj lekko wilgotne, ale nigdy mokre. Zimą ogranicz podlewanie i uzupełniaj wodę w rozecie tylko wtedy, gdy całkowicie wyschnie. Używaj miękkiej, odstałej wody o temperaturze pokojowej.
- Nawożenie przeprowadzaj od kwietnia do września, co 2–3 tygodnie. Stosuj nawóz do roślin kwitnących lub specjalny dla bromelii, rozcieńczony do połowy zalecanej dawki. Nawóz dodawaj do rozety wraz z wodą do podlewania lub spryskuj nim liście. Zimą zaprzestań nawożenia.
Przeczytaj również: Potnij na kawałki i zakop w doniczce. Zamiokulkas będzie piękny jak nigdy wcześniej
Rozmnażanie echmei
Po przekwitnięciu roślina macierzysta stopniowo zamiera, ale u jej podstawy pojawiają się młode odrosty zwane pędami bocznymi. To naturalna metoda rozmnażania echmei. Gdy pędy osiągną około połowy wielkości rośliny macierzystej i rozwiną własne korzenie, możesz je oddzielić.
Rozmnażanie przeprowadzaj wiosną lub latem. Ostrożnie wyjmij roślinę z doniczki i delikatnie oddziel młode przyrosty wraz z fragmentem korzeni. Możesz użyć ostrego, zdezynfekowanego noża, jeśli pędy są mocno zrośnięte. Każdy odrost posadź w osobnej małej doniczce z przepuszczalnym podłożem. Przez pierwsze tygodnie utrzymuj glebę równomiernie wilgotną i zapewnij ciepłe, jasne stanowisko bez bezpośredniego słońca.
Jeżeli tylko zapewnisz im właściwą pielęgnację, młode rośliny zakwitną po 2–4 latach uprawy. Możesz przyspieszyć kwitnienie, umieszczając dojrzałą roślinę na kilka dni w zamkniętym worku foliowym wraz z dojrzałym jabłkiem. Wydzielający się etylen pobudza rozwój kwiatostanu.
Źródło: deccoria.pl
Przeczytaj również:
Dlaczego anturium nie chce kwitnąć? Łatwo temu zaradzisz dzięki prostej domowej odżywce
Jak sadzić amarylisy, by zakwitły na święta Bożego Narodzenia? Kilka cennych wskazówek
Jesienią i zimą paprotki nie powinno się nawozić. Mam inny sposób, żeby była bujna i zielona