Spis treści:
- Korzenie storczyka spełniają ważne funkcje
- Co korzenie mówią o storczyku?
- Korzenie napowietrzne - które usunąć, a które zostawić
Korzenie storczyka spełniają ważne funkcje
Storczyki różnią się od większości roślin doniczkowych nie tylko swoją urodą, ale również specyfiką systemu korzeniowego. Żeby zrozumieć jego istotę, warto wziąć pod uwagę, w jakim środowisku i w jaki sposób orchidee funkcjonują w naturze. To epifity, które w tropikalnych lasach Ameryki Południowej żyją na korze innych drzew. Oznacza to, że nie wykształcają głębokiego systemu korzeni pobierającego wodę z podłoża, bo zwyczajnie w nim nie rosną. Wczepiają się w zakamarki wielkich drzew i pobierają zastałą tam wodę. Jednak głównym źródłem odżywiania storczyków jest wilgoć pochodząca z powietrza, którą wchłaniają przez system korzeni napowietrznych. Dlatego są one takie ważne w przypadku tych roślin.
Jak to działa? Korzenie napowietrzne storczyków pokryte są specjalną tkanką zwaną welamenem (łac. velamen radicum). Ma ona strukturę gąbczastą, która chłonie wilgoć i składniki odżywcze z powietrza, a także chroni wewnętrzne tkanki. Wspomaga też procesy fotosyntezy i wymiany gazowej, bez której roślina nie byłaby w stanie normalnie funkcjonować. Korzenie storczyka są więc czymś więcej niż tylko "kotwicą" w podłożu. To aktywny organ odżywiania, ochrony i adaptacji do środowiska. Zdrowe korzenie storczyka są jędrne, mięsiste i mają barwę zielonkawo-srebrzystą. Gdy storczyk ma dobre warunki, stają się bardziej zielone, a roślina chętniej kwitnie.
Co korzenie mówią o storczyku?
Obserwacja korzeni to dla miłośnika storczyków najprostszy sposób na ocenę stanu rośliny. Ich wygląd to nie tylko kwestia estetyki. Jeżeli korzenie są grube, jędrne i zielonkawe, to znak, że storczyk ma dobry dostęp do wilgoci i składników odżywczych. Z kolei korzenie, które stają się szarosrebrzyste, przesuszone, brązowieją i tracą jędrność, oznaczają problemy z nawodnieniem rośliny.
Co ciekawe, duża liczba korzeni powietrznych, czyli takich, które rosną poza doniczką, może wskazywać na zbyt niską wilgotność powietrza. Storczyk wypuszcza je w poszukiwaniu wilgoci. W takim przypadku warto zwiększyć wilgotność wokół rośliny, ustawić ją z dala od kaloryferów lub spróbować delikatnie zamgławiać korzenie. Warto to robić z rozwagą, bo mokre środowisko może sprzyjać gniciu. Większość spryskiwaczy do kwiatów ma opcję zamgławiania, a nie pryskania i w przypadku orchidei sprawdza się ona doskonale. Można też postawić w pobliżu nawilżacz powietrza lub umieścić doniczkę w płytkiej tacce wypełnionej wodą i keramzytem.
Korzenie napowietrzne - które usunąć, a które zostawić
Dla wielu miłośników domowych orchidei ich korzenie są źródłem wątpliwości: czy należy je obcinać, wpuszczać je czy może zostawić? Odpowiedź brzmi: jeśli korzenie storczyka są zdrowe, nie należy ich usuwać. Korzenie rosnące ponad podłożem, są naturalną częścią biologii storczyków epifitycznych i mają za zadanie pobierać wilgoć i składniki odżywcze z powietrza. Pełnią one funkcje, których nie da się zastąpić zwykłymi korzeniami w podłożu. Podczas przesadzania lub gdy korzenie są nadmiernie długie, można delikatnie umieścić część ich końcówek pomiędzy kawałkami kory, ale nie należy ich wciskać na siłę ani zakopywać. Usuwanie zdrowych korzeni tylko dlatego, że przeszkadzają estetycznie, może to osłabić storczyka i upośledzić jego funkcje życiowe.
Korzenie orchidei należy obcinać tylko wtedy, gdy są martwe, suche lub uszkodzone. Nie pełnią już wtedy funkcji biologicznych i ich obecność może bardziej zaszkodzić niż pomóc. W takiej sytuacji cięcie powinno być wykonane ostrożnie, najlepiej po zakończeniu kwitnienia, narzędziami zdezynfekowanymi, by uniknąć wprowadzenia infekcji. Martwe korzenie napowietrzne łatwo odróżnić, ponieważ stają się suchymi, brązowymi badylami, wyraźnie wątlejszymi od korzeni zdrowych. Nie płyną w nich już soki i ich usunięcie nie zaszkodzi roślinie. Najważniejsze jest, by cięcie nie obejmowało zielonych, zdrowych i unerwionych części storczyka.
Źródło: deccoria.pl
