Żyworódka — konkurentka aloesu
Żyworódka pierzasta ( Kalanchoe pinnata) to gatunek z rodziny gruboszowatych, który pierwotnie pochodzi z Madagaskaru, ale z czasem rozprzestrzenił się w Azji, Australii oraz Ameryce Środkowej. W Polsce również zyskuje popularność, choć głównie jako roślina doniczkowa. Naturalnie potrafi osiągać aż 2 m wysokości, jednak w uprawie domowej dorasta zazwyczaj do kilkunastu centymetrów.
To sukulent o pustej w środku, dość grubej łodydze, która po przekrojeniu ma kształt czworokąta. Jego liście są pierzastozłożone, mięsiste i eliptyczne, z ząbkowanymi krawędziami. Dodatkowo pojawiają się na nich drobne, owalne listki, dzięki czemu roślina wygląda jeszcze bardziej oryginalnie.
Żyworódka potrafi zakwitnąć. Wytwarza wtedy zielonobiałe pąki z purpurowym nalotem, z których rozwijają się czerwone kwiaty. Zbierają się one w luźne grona i zwisają na długich szypułkach. Często wydzielają przyjemny, delikatny, słodki zapach.
Oprócz żyworódki pierzastej wyróżnia się jeszcze dwie popularne odmiany tego gatunku:
- Kalanchoe blossfeldiana – najczęściej spotykana, ponieważ wypuszcza piękne, kolorowe kwiaty.
- Kalanchoe daigremontiana – wytwarza liście bardzo podobne do żyworódki pierzastej, dlatego często są ze sobą mylone. Potrafi osiągać imponujące rozmiary, w sprzyjających warunkach dorasta nawet do 1,5 m wysokości. Ta odmiana jest jednak trująca dla ludzi.
Jakie wymagania ma żyworódka?
Ze względu na swoje pochodzenie, żyworódka pierzasta lubi ciepło, suche powietrze i najlepiej rozproszone światło. Wymaga minimum 6 godzin słońca dziennie. Można ją ustawić zarówno na parapecie, jak i na balkonie lub tarasie, chociaż jesienią warto przenieść ją do pomieszczenia. Najlepiej czuje się na ekspozycji południowej lub południowo-zachodniej, choć latem lepiej trzymać ją kilka metrów od okna.
Jeśli chodzi o podłoże, żyworódka nie ma wygórowanych wymagań. Zadowoli się klasyczną, lekką ziemią uniwersalną lub mieszanką dla sukulentów i kaktusów. Gatunek ten wymaga umiarkowanego podlewania. Nie znosi zastojów wody, ponieważ szybko zaczynają mu gnić korzenie. Wystarczy nawadniać żyworódkę pierzastą raz w tygodniu. Nie zraszaj liści, bo roślina woli suche powietrze wokół.
Możesz ją nawozić, zwłaszcza podczas kwitnienia, chociaż poradzi sobie też bez dokarmiania. Używaj wtedy nawozów do kaktusów i sukulentów lub mieszanek do pomidorów. Trzeba pamiętać, by co mniej więcej dwa lata żyworódkę przesadzać. Zazwyczaj robi się to wczesną wiosną lub latem, przenosząc roślinę do świeżego podłoża z warstwą drenażową.
Rozmnażanie żyworódki pierzastej jest bardzo proste. Małe listki, które wyrastają na większych liściach, z czasem spadają na ziemię w doniczce. W ten sposób powstaje nowa uprawa. Wystarczy za pomocą np. łyżki przełożyć delikatnie te sadzonki do nowego podłoża, delikatnie przysypać i gotowe.
Zastosowanie żyworódki — pożyteczna roślina na parapecie
Żyworódka pierzasta jest niezwykle bogata w witaminy, mikroelementy i inne korzystne składniki. Dlatego ma szerokie zastosowanie w lecznictwie i kosmetyce. Zawiera witaminę C, witaminy z grupy B, wapń, magnez, żelazo, cynk, miedź, potas, selen i mangan oraz flawonoidy, garbniki i kwasy organiczne.
Dzięki temu żyworódka przyspiesza gojenie się ran i działa korzystnie na skórę, bywa składnikiem kremów i żeli. Wykazuje też właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe. Niektóre badania naukowe wskazują na jej aktywność przeciwbakteryjną, przeciwwirusową i antyoksydacyjną, choć wymaga to jeszcze dokładniejszego przebadania, by można ją było szerzej wykorzystać w praktyce.
Najczęściej żyworódka znajduje zastosowanie przy leczeniu trądziku, łupieżu oraz łuszczycy, a także w przypadku skaleczeń, oparzeń i różnego rodzaju uszkodzeń skóry. Łagodzi nawet miejsca po ugryzieniach owadów. Może być też pomocna w walce z infekcjami układu oddechowego, ponieważ wzmacnia odporność. Stosowana jako okład lub tonik nawilża i odżywia skórę oraz poprawia kondycję włosów i skóry głowy.
Źródło: deccoria.pl
