Mieszkanie jak cela więzienna. Tak wygląda patodeweloperka

Sformułowanie „ patodeweloperka ” ukuł miejski aktywista i działacz społeczny, Jan Śpiewak, znany szerzej dzięki nagłośnieniu problemu reprywatyzacji w Warszawie. Publicysta podzielił się w swoich mediach społecznościowych projektem 49-metrowej kawalerki w Poznaniu, o mocno niestandardowym układzie pomieszczeń. Ponad połowę powierzchni w niewielkim mieszkaniu zajmował… długi korytarz. Cena za takie luksusy? 405 tysięcy złotych. Post z miejsca stał się viralem, rozprzestrzenianym w grupach tematycznych, na forach i w innych serwisach społecznościowych. Polskim deweloperom społecznik wytknął fatalne rozplanowanie, skądinąd drogiego mieszkania.

Aktywista nazwał je nawet symbolem patologii panującej na polskim rynku mieszkaniowym. Wkrótce sprawą zainteresowały się tradycyjne media, a szum wokół apartamentu dotarł do twórców odpowiedzialnych za nieszczęsny projekt. Efekt? Lokal szybko przeprojektowano, wzbudzając wśród internautów jeszcze większą śmieszność. Nie trzeba było długo czekać na inne przykłady tego typu ofert — w mediach społecznościowych można znaleźć wiele stron piętnujących i prześmiewających nieudolne projekty.

Dostaje się między innymi „mieszkaniom-klatkom”, które liczą maksymalnie kilka-kilkanaście metrów kwadratowych. Budowlanym trendem, zgodnie z którym deweloperzy realizują kolejne inwestycje, jest przestrzenny minimalizm. Swojego czasu, przeglądając oferty mieszkaniowe w Krakowie, natknąć się można było na nietypowe mieszkanie – jednopokojowe, 10-metrowe. Życie w takiej przestrzeni ciężko nazwać wygodnym.

Dla amatorów nieustawnych wnętrz w Krakowie znajdzie się jeszcze jedno absurdalne mieszkanie. Typowe lokale zaprojektowane są na planie prostokątów. W tym przypadku do czynienia mamy z lokalem, który na pierwszy rzut oka wygląda, jakby urządzono go na planie trójkąta (w rzeczywistości sześciokąta) – uświadczyć w nim można zaledwie dwa kąty proste. Jak to urządzić? Odpowiedź na to pytanie nie śniła się wielu architektom wnętrz.

Aby nowe budownictwo się opłacało, trzeba budować jak najgęściej i mieścić jak najwięcej mieszkań na działkach o ograniczonym metrażu. Kawalerki i mikroapartamenty mają niską cenę, więc cieszą się dużą popularnością – nie dlatego, że ktokolwiek chciałby w nich mieszkać, a dlatego, że na inne mieszkania ludzi często nie stać.

Yourplace.pl // Apartament Top XXS

---

2,5 metrowy mikroapartament z Krakowa Fot.Deccoria.pl

---

Kolejnym przykładem patologicznego mikrobudownictwa w Krakowie jest 2,5-metrowy apartament przeznaczony pod najem. Pobyt w nim reklamowany jest jako „ekstremalna” rozrywka. Na niewielkiej przestrzeni zmieściły się aneks kuchenny, łazienka i łóżko na antresoli. Nie ma w nim okna wychodzącego na zewnątrz.

Czy w mikromieszkaniach da się żyć? Na dłuższą metę nie jest to wygodne. Wielu ludzi decyduje się wynajmować takie lokale z jednego powodu — są one po prostu tańsze. Polskie prawo reguluje, ile powierzchni użytkowej powinno mieć mieszkanie: nie mniej niż 25 m kw. Zapis ten nie dotyczy jednak lokali użytkowych, nieprzeznaczonych do stałego pobytu ludzi. Za takie właśnie uznawane są "mikrokawalerki".

Innym „ciekawym” przykładem „patodeweloperki” jest 50-metrowe mieszkanie w prestiżowej inwestycji we Wrocławiu. Za lokal przedzielony wspólnym(!) korytarzem trzeba było zapłacić milion złotych.

Kolejny przykład fatalnego projektowania to mieszkanie, również we Wrocławiu, mające 49 m kw, dwie łazienki i dwoje drzwi wejściowych – do przedpokoju i do pokoju dziennego. Układ i rozmiar pomieszczeń sprawiają, że praktycznie zmieści się w nim tylko jedna, większa szafa, a drzwi wejściowe od strony wiatrołapu mogą zderzać ze skrzydłem od łazienki.

Wyciskanie z powierzchni „czego się da” prowadzi do powstania takich koszmarków jak mieszkanie w Gdańsku, mające 21 m kw i konstrukcję… wagonowo-pociągową.

Niechlubną sławą okrył się również projekt „klatki” mieszkalnej, która ma powstać w nowej inwestycji w Koszalinie. W serwisie społecznościowym dla inwestorów deweloper przedstawił koncepcję obiektu z siedmioma lokalami. Najmniejszy z nich ma mieć 2,5 m kw, a największy - 13 m kw. W „mikrokawalerce” zaplanowano łóżko na antresoli, maleńką toaletę z prysznicem i aneks kuchenny.

Nagłaśniając ten przypadek, Jan Śpiewak wytknął, że metraż „mieszkania” jest mniejszy niż powierzchnia, jaka powinna przypadać na jednego więźnia w celi, czyli minimum 3 m kw.

Pośmiewiskiem internetu stał się także miniaturowy ogródek, wchodzący w skład parterowego mieszkania w Poznaniu. Żartowano, że taki zieleniec to wybieg dla żółwia (chociaż pewnie i te zwierzęta potrzebują dla siebie więcej przestrzeni), do którego nie potrzeba kosiarki. Miniaturowy trawnik można przecież przyciąć nożyczkami.

(Pato)deweloperom poza nieprzemyślanymi projektami, zarzuca się również celowe wprowadzanie w błąd swoich klientów. Rozmyślnie przekłamują oni rysunki ofert mieszkaniowych, zamieszczając na nich — pod przykrywką zaprezentowania wysokiej funkcjonalności mieszkań — niewymiarowe, małe meble, o które ciężko w większości sklepów wnętrzarskich. Na pozór takie lokale wydają się ustawne i bardziej przestronne – bo tyle sprzętów się w nich mieści! - jednak korekta zaproponowanego umeblowania do standardowych wymiarów oferowanych przez rynek wskazuje, że w praktyce urządzenie mieszkania zgodnie z wizją projektanta jest niemożliwe. Zauważył i opisał to Damian Śliwński, student Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej.

Niechlujni deweloperzy mają za uszami także stawianie grodzonych, „bezpiecznych” osiedli, które brutalnie przecinają tkankę miasta i uniemożliwiają swobodne przechodzenie między blokami, zmuszając przechodniów do znalezienia alternatywnej, dłuższej drogi – nawet jeśli ścieżka lub chodnik istniały tam wcześniej, zanim w ogóle inwestycja mieszkaniowa powstała. Takie absurdy dokumentuje m.in. strona na Facebooku „Polskie Obozy Mieszkaniowe” – nazwa celowo kojarzy się jednoznacznie.

O pomstę do nieba wołają grodzone, kilkumetrowe place zabaw dla dzieci. Często urządzane w najmniej oczywistych miejscach, np. przy budynku z rozdzielnią prądu.

Kolejnym problemem są również mocno ściśnięte osiedla, na których budynki stoją w bardzo bliskiej odległości od siebie. Widok na mieszkanie sąsiada lub możliwość podania sobie ręki przez przeciwległe położone okna to smutny standard wielu nowych osiedli w Polsce.

Podstawowym kryterium jest metraż lokalu, jego układ oraz dostęp do urządzeń sanitarnych. Warto zwracać uwagę i weryfikować wymiary podawane na planach mieszkania. W przypadku domów wielorodzinnych niepokojące powinny być niewielkie odległości między oknami sąsiadujących bloków, mała liczba miejsc parkingowych czy umiejscowienie placów zabaw dla dzieci w niebezpiecznych miejscach — np. przy drodze.

Redakcja Deccoria.pl