Spis treści:
- Jak rozpoznać trznadla?
- Gdzie żyją trznadle?
- Czym żywią się trznadle?
- Trznadel – ciekawostki
Jak rozpoznać trznadla?
Trznadel to niewielki ptak z rodziny trznadlowatych. Jest nieco większy od wróbla (ale smuklejszy od niego), osiąga około 16-19 cm długości. Pełna nazwa tego ptaka to trznadel żółtobrzuch, co nawiązuje do jego ubarwienia. W ubarwieniu samców dominują żółcie (zwłaszcza w sezonie godowym). Mają żółtą głowę z brązowymi podłużnymi kreskami, z kolei wierzch ciała jest brązowawo-ciemnoszara z ciemnymi plamkami. Spód ciała jest jaskrawy z rudobrązową piersią. Kuper ptaka, a także pokrywy ogonowe są kasztanowe. Chociaż dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony, samica jest mniej żółta – jej ubarwienie jej oliwkowo-brązowe ze znacznie wyraźniejszym kreskowaniem na głowie i spodzie ciała. Warto jednak zaznaczyć, że w okresie spoczynkowym obie płci są do siebie podobne, ponieważ żółta barwa piór samca nie jest wówczas tak intensywna.
Gdzie żyją trznadle?
Trznadle zamieszkują niemal całą Europę, a także stepy Azji Środkowej. W Polsce występują dość licznie, możemy je spotkać na terenach rolniczych, łąkach, skrajach lasów, a także w zaroślach nadbrzeżnych czy ogrodach. Coraz częściej możemy je zobaczyć na wsiach i na zielonych przedmieściach. Ciekawostką jest to, że trznadel zakłada swoje gniazda nisko nad ziemią (najczęściej w miejscach dobrze nasłonecznionych, ale ukrytych wśród roślinności lub pod jakąś gałęzią krzewu), rzadziej na niewysokich krzewach czy drzewach, zwłaszcza świerkowych. Preferuje zróżnicowane siedliska, które obejmują tereny z zadrzewieniami i zakrzewieniami.
Podczas sezonu lęgowego samica buduje gniazda o średnicy nieznacznie przekraczającej 10 cm z traw, łodyg czy mchu. Wyściółkę tworzą suche źdźbła trawy i sierść. Ptaki te mogą mieć nawet do trzech lęgów w roku, składając jednorazowo do pięciu jasnych jaj w ciemny nitkowaty wzorek. Samica wysiaduje je przez około dwa tygodnie (czasem zastępuje ją samiec). W tym okresie osobniki płci żeńskiej są karmione przez samców. Młode osobniki opuszczają gniazdo po 12-14 dniach.
Czym żywią się trznadle?
Trznadle to głównie ziarnojady – dorosłe osobniki żywią się głównie nasionami traw i różnych chwastów. Chętnie też odwiedzają pola po żniwach w celu poszukiwania opadłych ziaren zbóż. W okresie wiosenno-letnim ich pożywienie stanowią też owady (dorosłe, larwy, poczwarki i jaja), pająki i inne bezkręgowce. Dzięki temu oczyszczają okolice z różnych szkodników.
Trznadle są w większości ptakami osiadłymi. Niektóre osobniki mogą migrować do cieplejszych regionów, choć dotyczy to głównie ptaków żyjących dalej na północ i wschód Europy. Na zimę trznadle tworzą stada, które sięgają nawet kilkuset osobników, w celu wspólnego poszukiwania pożywienia na polach czy w okolicach siedlisk ludzkich. Mogą też gromadzić się z dzwońcami i mazurkami. Kiedy brakuje pokarmu, chętnie odwiedzają karmniki. Doceniają w nich wszelkie ziarna, m.in. wysokokaloryczny słonecznik, pszenicę czy owies. Wraz z nadejściem wiosny stada zaczynają się rozpadać, a poszczególne pary szybko obejmują swoje terytoria.
Trznadel – ciekawostki
Trznadel to jeden z niewielu ptaków, który śpiewa od wczesnej wiosny do późnego lata, od rana do wieczora. Ma bardzo przyjemny głos, dlatego warto wybrać się na krótki spacer poza miasto, aby usłyszeć ładny śpiew składający się z kilku krótkich, szybko następujących po sobie dźwięków i jednym długim. Mówi się, że śpiew trznadla podobno zainspirował Beethovena do napisania słynnej V Symfonii. Istnieje też teoria, że nie jest to jedyny utwór w dorobku kompozytora, który powstał pod wpływem inspiracji głosu tych ptaków. Warto też wiedzieć, że trznadle to jedne z najwcześniej śpiewających ptaków. Nie bez powodu nazywane są zwiastunami wiosny – ich piękny głos można usłyszeć już w lutym.
W niektórych regionach naszego kraju trznadle występują bardzo licznie. Zajmują piąte miejsce pod względem liczebności wśród polskich ptaków. Niestety trend liczebności populacji tych ptaków uznawany jest za spadkowy. Mało kto jednak wie, że trznadel objęty jest ścisłą ochroną gatunkową, co oznacza, że nie wolno go zabijać ani w żaden inny sposób mu szkodzić.
Źródło: deccoria.pl
