Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus)

Glistnik jaskółcze ziele porasta zarośla, skraje lasów i tereny ruderalne. Jego właściwości lecznicze znane były już w starożytności i nadal są chętnie wykorzystywane.

Wzniesione pędy glistnika są widlasto rozgałęzione. Jego zaokrąglone łodygi lekko się zapadają, gdyż są puste w środku. Liście odziomkowe rosnące nad ziemią są pierzastosieczne. Te porastające wyższe partie łodyg są nieco mniejsze, 3-klapowe.

Żółte 4-płatkowe kwiaty chelidonium majus zgrupowane są po 3 do 8 sztuk w baldaszkach. Wewnątrz kwiatowej korony znajduje się słupek i liczne pręciki. Kwiaty jaskółczego ziela są samopylne. W rozsiewaniu nasion biorą udział mrówki.

Owoc glistnika ma postać zielonej torebki. Po pęknięciu uwalnia on liczne nasionka o nerkowatym kształcie i czarnym lub ciemnobrązowym zabarwieniu.

Uszkodzone korzenie i łodygi jaskółczego ziela wydzielają żółto-pomarańczowy sok. Stosowany jest on w lecznictwie ludowym do leczenia różnych zmian skórnych, głównie kurzajek.

Jaskółcze ziele zawiera szereg alkaloidów, wśród nich chelidoninę. Wykazuje ona działanie rozkurczowe, żółciopędne, bakteriobójcze, grzybobójcze i uspokajające. Przy leczeniu chorób wewnętrznych glistnikiem zalecana jest duża ostrożność, gdyż stosowany w dużych dawkach może być toksyczny.

Glistnik może rosnąć w każdej glebie, choć preferuje te żyzne, próchnicze. Idealnie, gdy są one zasobne w azot i wapń. Podłoże dla tej rośliny powinno być wilgotne, ale nie podmokłe. Dobrze rośnie ona na stanowiskach słonecznych i półcienistych.

Jaskółcze ziele wykazuje dużą odporność na mróz, choroby i szkodniki. Z uwagi na silny rozrost korzeni i kłączy zalicza się go do roślin ekspansywnych. Po posadzeniu w ogrodzenie trzeba kontrolować jego wzrost, by nie zdominował innych roślin.

Z uwagi na jego zamiłowanie do azotu w glebie, warto nawozić go naturalnym kompostem lub nawozem wieloskładnikowym. Takie działania szczególnie są wskazane, gdy rośnie on w glebie mało urodzajnej.

Nasiona tej rośliny sieje się w rzędach. Ich wysiew rekomenduje się jesienią, gdyż dosyć długo one kiełkują. Innym sposobem jest podział bryły korzeniowej.

Decydując się na uprawę glistnika, musisz wziąć pod uwagę ryzyko związane z częstym porażaniem rośliny przez choroby grzybowe. Do najczęściej stwierdzanych chorób glistnika zaliczana jest rdza topolowo-glistnikowa. Ponadto na gatunku tym może występować mozaika glistnikowa (Cucumber mosaic virus), powodująca deformację liści i zahamowanie wzrostu. Chorobę przenoszą przede wszystkim mszyce żerujące na młodych pędach glistnika.

• Stanowisko: półcieniste, słoneczne
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: średnie
• Wysokość: 0,2-0,5 m
• Pokrój: wzniesiony
• Termin kwitnienia: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik
• Zimozielona: nie
• Roślina ozdobna z: kwiaty