Czarny kminek (Bunium persicum)

Bunium persicum jest rośliną wieloletnią. Wywodzi się z terenów rozciągających się od Azji Środkowej, aż po północne Indie, gdzie znajduje on różne zastosowania. Mieszkańcy tych obszarów wykorzystują kminek do leczenia różnych przypadłości. Zawiera on olejki eteryczne, związki fenolowe, kwasy karboksylowe.

W północnych Indiach i Kaszmirze spożywa się podziemne bulwy kminku (podobno smakują jak kasztany). Jego suszone owoce (tam nazywane kala jeera) wykorzystywane są jako aromatyczna przyprawa do różnych potraw.

Owoce czarnego kminku mają ciężki, ziemisty zapach. Po podgrzaniu zyskują one lekko orzechowy aromat, a ich smak – nutkę słodyczy.

Roślina ta formuje podziemne bulwy, z których wyrastają na wysokość maksymalnie do 60 cm wzniesione, nagie łodygi z pionowym bruzdowaniem. W górnych partiach tworzą one nieliczne rozgałęzienia. Podwójnie lub potrójnie pierzaste liście kminku rosną na długich ogonkach.

Charakterystyczne dla kminku czarnego są baldachowate kwiatostany rozwijające się na szczytach łodyg. Tworzą je skupiska niepozornych, białych kwiatków. Są one obupłciowe, co oznacza, że zawierają zarówno słupki, jak i pręciki. Kwiaty zapylane są przez owady.

Owocem bunium persicum jest rozłupnia zawierająca maleńkie rozłupki o księżycowatym kształcie i ciemnym zabarwieniu.

Roślina ta preferuje stanowiska słoneczne. Zbyt mała ilość światła może sprawić, że jej plon będzie mniejszy, jak również opóźnić wzrost roślinek po zasiewie.

Kminkowi czarnemu najlepiej służą ziemie urodzajne i dobrze przepuszczalne. Trzeba go podlewać regularnie, ale z wyczuciem. Roślina ta lubi umiarkowanie wilgotne podłoża. Nadmiar wody może sprawić, że zaczną gnić jej korzenie. W takich warunkach jest ona również bardziej podatna na rozwój chorób grzybowych.

Kminek czarny bywa atakowany przez mączniaka prawdziwego, a także mszyce i wciornastki. Sporym zagrożeniem dla jego uprawy są także chwasty. Trzeba usuwać je na bieżąco.

Roślinę tę rozmnaża się poprzez wysiew nasion (owoców) do rozsadnika w okresie jesiennym. Do gruntu można je przenieść dopiero wczesną wiosną lub późnym latem. Ponieważ nasiona kminku są bardzo drobne, warto wymieszać je z piaskiem. Wtedy łatwiej będzie o bardziej równomierny wysiew.

Prostszym sposobem jest podział bulw dorosłych roślin. Podobnie jak nasiona, przed włożeniem do gruntu wymagają one długiego okresu chłodzenia dla lepszego kiełkowania i obfitszego kwitnienia.

• Stanowisko: słoneczne
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: skąpe, średnie
• Wysokość: 0,2-0,5 m, 0,5m- 1m
• Pokrój: wzniesiony
• Termin kwitnienia: maj, czerwiec
• Zimozielona: nie
• Roślina ozdobna z: owoce, kwiaty