Gorczyca polna (Sinapis arvensis)

Gorczyca polna jest przez rolników traktowana jako szkodliwy i trujący zwierzęta hodowlane chwast. Najczęściej jest spotykana w Europie. W Polsce była znana już w epoce żelaza. Bardzo często rośnie w ogrodach, na ugorach, odłogach, przydrożach i na miedzach.

Gorczyca osiąga do 60 centymetrów wysokości. Łodyga rośliny wytwarza jeden pęd, ale w przypadku wyższych roślin może się ona rozgałęziać. Liście dolne mają owalny, lekko zwężony u góry kształt, górne są natomiast wydłużone i mają ząbkowane krawędzie. Kwiaty gorczycy są złocistożółte, duże i zebrane w grona na szczycie kwiatostanu. Najczęściej są one zapylane przez pszczoły (roślina jest miododajna).

Owocem gorczycy polnej jest łuszczyna, w której znajduje się do 13 kulistych, brunatnych nasion. Jedna roślina wytwarza przeważnie do 1200 nasion, choć zdarza się, że wydaje ich nawet 20 tysięcy. Nasiona zachowują żywotność przez 50 lat i są roznoszone przez wiatr.

Gorczyca polna najchętniej rozrasta się na słonecznych stanowiskach, choć nie jest szczególnie wybredna. Roślina wymaga gliniastej, żyznej oraz bogatej w wapno i azot gleby. Uchodzi ona za roślinę wskaźnikową (jej obecność oznacza najprawdopodobniej podłoże zasadowe – o dużej zawartości wapnia), choć rośnie również w glebie o odczynie obojętnym. Nie pojawia się praktycznie w piaszczystej glebie. Potrzebuje średniej ilości wody.

Gorczyca polna jest uciążliwym i trudnym do wytępienia chwastem. Podkrada ona wodę i składniki odżywcze z gleby innym roślinom, zubażając podłoże. Jest też żywicielem szkodników żerujących na innych warzywach kapustnych. Pojawia się w sąsiedztwie upraw buraka, ziemniaka i roślin strączkowych.

Jeśli gorczycy polnej jest jeszcze niewiele, można zdecydować się na ręczne usuwanie niechcianych chwastów. Na większych obszarach należy zastosować odpowiednie herbicydy. Chcąc zapobiec zachwaszczaniu przez gorczycę, należy też dbać o jakość materiału siewnego. Można wprowadzać do płodozmiany zboża ozime (jęczmień, żyto, pszenżyto i pszenicę).

Gorczyca polna ma niewiele zalet. Jest ona zapylana przez pszczoły (w pobliżu miejsc, gdzie rośnie, stawia się ule), a sproszkowaną roślinę można stosować jako środek do walki ze ślimakami, mszycami i gąsienicami. Poza tym jest ona trująca dla zwierząt gospodarskich, szczególnie dla bydła i koni. Powoduje u nich stany zapalne, senność, biegunkę i drgawki. Pogarsza też jakość mleka u krów.

• Stanowisko: słoneczne
• Wilgotność: roślina tolerancyjna
• Podlewanie: skąpe
• Wysokość: 0,5m- 1m
• Pokrój: wzniesiony
• Termin kwitnienia: maj, czerwiec, lipiec, sierpień
• Zimozielona: nie
• Roślina ozdobna z: kwiaty