Przytulia pospolita (Galium mollugo)

Przytulia pospolita jest kenofitem (neofitem) – rośliną obcego pochodzenia. Najprawdopodobniej trafiła do nas dzięki wyprawom Krzysztofa Kolumba. Obecnie rośnie w Europie, na Kaukazie, w Afryce Północnej oraz na terenach Zachodniej Syberii, na łąkach, pastwiskach, przydrożach, granicach lasu i w zaroślach. Jest też spotykana w innych rejonach.

Przytulia osiąga od 30 do 150 cm wysokości. Roślina ma nagą, cienką, mocno rozgałęzioną, pokładającą się w dolnej części i wznoszącą w górnej łodygę. Liście rośliny również są nagie, lancetowate lub ostro zakończone, mają równe brzegi i wyraźnie widoczny główny nerw. Rosną one w grupie po osiem, dookoła łodygi. Kwiaty przytulii pospolitej tworzą wiechy i mają cierpki, lekko miodowy zapach. Wyrastają z liści, na szypułkach o długości 3-4 mm. Są one promieniste, białe, małe i pachnące. Pędy z kolei, ze względu na dużą zawartość kumaryny, pachną sianem. Owocem przytulii jest orzech w formie rozłupni (jedno-, dwu- lub wielonasienny suchy owoc, pękający podczas dojrzewania na rozłupki).

Wymagania przytulii pospolitej względem stanowiska nie są zbyt wielkie. Przytulia lubi zarówno miejsca nasłonecznione, jak i półcieniste czy zacienione. Toleruje suche i mocno nasłonecznione gleby, jednak kiedy słońca jest za dużo, jej liście usychają. Świetnie rośnie na glebach gliniastych, bogatych w składniki pokarmowe, szczególnie w azot. Rosnąc, płoży się, choć w towarzystwie innych, wyższych roślin, opiera się na nich, traktując je jak podporę. Przytulia pospolita jest byliną ciepło- i światłolubną, ale dobrze radzi sobie także w półcieniu i w zacienionych miejscach. Przytulia pospolita wymaga średniej ilości wody.

Roślina ma wiele właściwości leczniczych. Najwięcej składników odżywczych ma w świeżej postaci. Napar z przytulii pospolitej oczyszcza krew, limfę, nerki, wątrobę, śledzionę i trzustkę. Przeciwdziała też anemii, stanom zapalnym węzłów chłonnych i obrzękom. Wspiera też odporność i regeneruje organizm. Przytulię można stosować również zewnętrznie. Zwalcza ona egzemę i łupież oraz wygładza skórę. Roślina jest miododajna – wabi pszczoły i motyle.

Przytulia pospolita wykazuje dużą odporność na choroby i szkodniki. W przypadku złych warunków uprawowych może jednak paść ofiarą mączniaka prawdziwego oraz zgnilizny korzeni. Wśród szkodników największe zagrożenie stanowią mszyce i nicienie.

• Stanowisko: półcieniste, słoneczne
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: średnie
• Wysokość: 2-3m
• Pokrój: płożący
• Termin kwitnienia: czerwiec
• Zimozielona: nie
• Roślina ozdobna z: kwiaty