Zawilec grecki (Anemone blanda)

Zawilec grecki w naturalnym środowisku rośnie w lasach południowej Europy. Podobnie jak jego polski kuzyn, czyli zawilec gajowy, wyrasta z podziemnej bulwy na wysokość ok. 10–15 cm i rozwija wczesną wiosną niewielkie liście w kształcie dłoni.

Największą ozdobą zawilca greckiego są kwiaty, które pojawiają się już w kwietniu. Pojedynczy kwiatek (podobny do stokrotki) ma ciekawy, fioletowoniebieski kolor, choć bywają też odmiany białe, błękitne i różowe. Po przekwitnięciu zawilce wysychają i zamierają aż do kolejnej wiosny.

Zawilec grecki – jako roślina bardziej ciepłolubna niż rodzime zawilce – jest też bardziej wymagający w uprawie. Lubi zaciszne, słoneczne lub półcieniste stanowiska. Potrzebuje gleby, która będzie wilgotna wiosną, ale sucha latem. Podłoże dla tego gatunku powinno być próchnicze, przepuszczalne i lekko kwaśne.

Po przekwitnięciu zawilec grecki bardzo źle znosi wilgoć. Jeśli nie możesz mu zapewnić suchego stanowiska, bulwy rośliny lepiej jest wykopać i przechowywać w przewiewnej skrzynce z piaskiem lub torfem. Do ziemi ponownie posadź zawilce dopiero jesienią, a przed posadzeniem porządnie namocz bulwy.

Zanim przyjdą przymrozki, zawilca greckiego trzeba osłonić przed przemarznięciem. Najlepiej sprawdzi się obsypanie rośliny dodatkową warstwą ściółki, np. liści.

Zawilca greckiego rozmnaża się zazwyczaj z nasion lub przez oddzielenie od bulwy głównej bulwek przybyszowych. W sprzyjających warunkach roślinka może wysiać się sama.

Ogromną zaletą zawilca greckiego jest odporność na szkodniki. Jest też rzadko atakowany przez choroby, ale nadmiar wilgoci sprzyja rozwojowi niektórych chorób grzybowych, zwłaszcza mączniaka.

• Stanowisko: półcieniste, słoneczne
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: średnie
• Wysokość: do 0,2m
• Pokrój: kępiasty
• Termin kwitnienia: kwiecień, maj, czerwiec
• Roślina ozdobna z: kwiaty