Spis treści:
- Dlaczego okna parują od wewnątrz po rozpoczęciu sezonu grzewczego?
- Jak sprawdzić sprawność wentylacji w mieszkaniu?
- Jak prawidłowo wietrzyć mieszkanie zimą, aby nie tracić ciepła?
- Domowe pochłaniacze wilgoci na parapet - co sprawdza się najlepiej?
Dlaczego okna parują od wewnątrz po rozpoczęciu sezonu grzewczego?
Woda zaczęła zbierać się na szybach w mojej sypialni wraz z pierwszymi przymrozkami. Mróz wychładza szkło od zewnątrz, a w ciepłym powietrzu pokoju jest para wodna, która na zimnej powierzchni się skrapla. Krople pojawiały się najpierw przy brzegach szyb, a stamtąd spływały na parapet.
Okna parują od wewnątrz po rozpoczęciu sezonu grzewczego także dlatego, że w mieszkaniu przybywa wtedy pary. W chłodne dni rzadko je otwieram, więc wilgoć z gotowania, kąpieli i prania schnącego na suszarce zostaje w środku. Typowa czteroosobowa rodzina wytwarza jej w ciągu doby ok. 10-15 l - cała ta ilość musi uchodzić przez kratki wentylacyjne. Jeśli ciąg jest za słaby, para zostaje w pokojach i osiada tam, gdzie jest najzimniej.
Jak sprawdzić sprawność wentylacji w mieszkaniu?
Wentylację mogłam sprawdzić sama, bo wystarczy do tego higrometr i zwykła kartka papieru. Najpierw postawiłam higrometr w sypialni, z dala od okna i grzejnika, które zafałszowałyby odczyt. Rano pokazał 68 proc., czyli niewiele mniej od poziomu, przy którym łatwo już o pleśń - czyli 70 proc.
Potem domknęłam wszystkie okna i przyłożyłam kartkę do kratki w kuchni. Przy dobrym ciągu papier powinien do niej przywrzeć - u mnie opadał na podłogę. Przyssał się dopiero po uchyleniu okna. Przewód był więc drożny, brakowało tylko dopływu świeżego powietrza. Współczesne okna, otwiera się w nowym oknie, takie jak moje, prawie go nie przepuszczają, a nawiewników, czyli listew z suwakiem w górnej części ramy, u mnie nie ma.
Gdyby były, wystarczyłoby je otworzyć. Zamiast tego ustawiam skrzydło w sypialni w pozycji mikrowentylacji - przekręcam klamkę o 45 stopni w górę i lekko je pociągam, a ono odsuwa się od ramy na kilka milimetrów, dużo mniej niż przy uchyleniu. Przez taką szczelinę powietrze wpływa do środka powoli i bez przeciągu. Po tej zmianie kartka trzyma się kratki i nie trzeba niczego otwierać.
Kratki zdejmuję i myję co kilka miesięcy, bo kurz, który osiada na siatce, osłabia ciąg. Jeśli kartka opada nawet przy otwartym oknie, mycie nie wystarczy, bo zatkany jest sam przewód, na przykład przez ptasie gniazdo. Wtedy trzeba zgłosić problem zarządcy budynku.
Zobacz również:
Jak prawidłowo wietrzyć mieszkanie zimą, aby nie tracić ciepła?
Zimą otwieram okna na oścież, ale tylko na 5-10 minut. Zawsze wybieram dwa, w sypialni i w pokoju po drugiej stronie mieszkania, żeby zrobił się przeciąg. W tak krótkim czasie wilgotne powietrze wymieni się na świeże, a ściany i meble nie zdążą wystygnąć. Po zamknięciu okien oddają zgromadzone ciepło, więc pokój szybko się nagrzewa.
Za to nie uchylam już okna na noc. Przez uchylone skrzydło świeże powietrze napływa powoli, a ciepło ucieka aż do rana. W tym czasie mur wokół okna i parapet tak się wychładzają, że para osiada także na nich.
Żeby przy wietrzeniu, otwiera się w nowym oknie nie tracić ciepła, przed otwarciem okien zakręcam głowice termostatyczne na grzejnikach. W zwykłym ustawieniu zawór pod wpływem zimnego podmuchu otworzyłby się do końca, a grzejnik nagrzewałby powietrze, które od razu uciekałoby na zewnątrz. Odkręcam je dopiero po zamknięciu okien.
Wietrzę tak średnio cztery razy dziennie - rano po wstaniu, po gotowaniu, po kąpieli i przed snem. Najwięcej pary przybywa w kuchni i łazience, dlatego przy ich wietrzeniu zamykam drzwi do pokoi, żeby wilgoć uszła przez tamtejsze kratki, zamiast dotrzeć do sypialni.
Domowe pochłaniacze wilgoci na parapet - co sprawdza się najlepiej?
Po ustawieniu mikrowentylacji i zmianie sposobu wietrzenia wody na szybach było wyraźnie mniej, ale w mroźne noce przy krawędziach wciąż zbierały się krople. Żeby przestały spływać na parapet, postawiłam na nim domowe pochłaniacze wilgoci i sprawdziłam, który z nich działa najskuteczniej.
Najlepiej wypadł plastikowy pojemnik z granulkami chlorku wapnia. Granulki wiążą więcej wody, niż same ważą. Rozpuszczają się w niej, a powstała solanka spływa na dno. Pojemnik powinien stać poza zasięgiem dzieci, bo solanka podrażnia oczy. Postawiony na zaparowanym oknie wieczorem do rana radzi sobie z wilgocią na szybach.
Zrezygnowałam z saszetek z żelem krzemionkowym, otwiera się w nowym oknie, bo przy tej samej wilgotności chłoną kilka razy mniej. Obok pojemnika postawiłam też miseczkę soli kuchennej, ale po kilku dniach sól wyglądała tak samo, jak na początku. Zaczyna ona wyraźnie wiązać wodę dopiero przy wilgotności ok. 75 proc., a w mojej sypialni nawet w najgorsze poranki było jej mniej.
Domowe pochłaniacze wilgoci, otwiera się w nowym oknie na parapet traktuję jako uzupełnienie wentylacji. Pojemnik osusza więc powietrze tuż przy zimnej szybie, a większość wilgoci uchodzi przez kratki.
Po trzech dniach higrometr pokazywał rano 52 proc., a parapet był suchy. Przy silniejszym mrozie okno nadal paruje od wewnątrz, ale tylko przy dolnej krawędzi szyby, a ten wąski pasek wilgoci wycieram ściereczką z mikrofibry.
Źródło: deccoria.pl
