Spis treści:
- Goryczka chińska – lazurowa bylina
- Jak uprawiać goryczkę chińską?
Goryczka chińska – lazurowa bylina
Gentiana sino-ornata, znana szerzej jako goryczka chińska, pochodzi z górskich terenów południowych Chin i Tybetu, gdzie naturalnie zasiedla kwaśne, skaliste zbocza na wysokości ponad 2700 metrów. Jej pierwotne siedliska charakteryzują się chłodnym klimatem i doskonale przepuszczalną, mineralną glebą, co w uprawie ogrodowej przekłada się na szczególne wymagania dotyczące struktury podłoża. W warunkach uprawnych osiąga wysokość 10–20 cm, a dzięki płożącym się pędom szybko tworzy zwarte kobierce o średnicy nawet 50 cm, stanowiące atrakcyjną formę zadarnienia. Ulistnienie przypomina drobne, igiełkowate blaszki liściowe, które często zachowują zieleń nawet zimą.
Na pierwszy rzut oka roślina może wydawać się niepozorna, lecz od września zmienia wygląd diametralnie, pokrywając się okazałymi, pojedynczymi kwiatami w intensywnym odcieniu błękitu. Każdy z nich osiąga około 5–6 cm długości i ma trąbkowaty kształt z wyraźnie widocznymi białozielonymi prążkami w dolnej części płatków. Odmiany ogrodowe, takie jak ‘Alba’ czy ‘Plena’, oferują dodatkowo inne warianty kolorystyczne – czystą biel i pełne, wielopłatkowe kwiaty w szafirowych tonacjach. W sprzyjających warunkach roślina kwitnie aż do pierwszych przymrozków, co czyni ją jedną z ostatnich barwnych bylin sezonu i cennym źródłem pyłku dla owadów aktywnych jesienią.
W projektowaniu ogrodów goryczka chińska znajduje zastosowanie przede wszystkim w miejscach, gdzie istotne jest połączenie niskiego wzrostu, intensywnego koloru i wysokiej odporności na chłody. Idealnie sprawdza się na skalniakach, rabatach z wrzosami, przy oczkach wodnych oraz w kompozycjach z niskimi iglakami i roślinami wrzosowatymi. Wymaga kwaśnego, dobrze zdrenowanego podłoża – najlepiej torfowego z dodatkiem żwiru lub perlitu – dzięki czemu świetnie czuje się również w donicach o średnicy powyżej 25 cm. W ogrodach naturalistycznych może z powodzeniem zastępować inne rośliny okrywowe, takie jak floksy szydlaste, szczególnie tam, gdzie poziom wilgotności gleby utrzymuje się na umiarkowanym poziomie.
Jak uprawiać goryczkę chińską?
Podłoże dla goryczki powinno być wyjątkowo starannie przygotowane. Najlepiej sprawdza się mieszanka torfu wysokiego, piasku rzecznego i drobnego żwiru w proporcji 2:1:1, z odczynem kwaśnym – idealnie w przedziale pH 4,5–5,5. Wapń w glebie, nawet w niewielkich ilościach, prowadzi do chlorozy i wyraźnego spadku jakości kwitnienia. W ogrodach z ciężką glebą gliniastą zaleca się zakładanie podwyższonych rabat o wysokości około 20 cm, co skutecznie poprawia odpływ i zapobiega zimowemu zaleganiu wilgoci. Do podlewania najlepiej używać wody deszczowej – ma ona niższe pH i nie zawiera szkodliwego dla goryczki węglanu wapnia.
Sadzonki dostępne w sprzedaży doniczkowej warto wysadzać do gruntu wczesną wiosną (od połowy marca do końca kwietnia) lub wczesną jesienią (do połowy października). Rośliny umieszcza się w rozstawie około 25 × 30 cm, co ogranicza konkurencję korzeniową i pozwala kępom swobodnie się rozrastać. W okresach bezdeszczowych konieczne jest podlewanie – dwa razy w tygodniu wystarczy, ale w czasie wysokich temperatur nawadniać można nawet codziennie. Ważne, by strumień kierować pod roślinę, unikając zamoczenia kwiatów. W kwietniu warto zastosować nawożenie azotowe o przedłużonym działaniu (6–7 proc. N, ok. 30 g/m²), a latem – dwa razy, w lipcu i sierpniu – podać nawóz z przewagą fosforu i potasu (NPK 5-10-15, po 20 g/m²), co sprzyja tworzeniu pąków kwiatowych na kolejny sezon.
Rośliny z wiekiem tracą zwarty pokrój, dlatego co trzy lata warto przeprowadzić zabieg odmładzający. Wczesną wiosną należy wykopać kępę, podzielić ją na mniejsze fragmenty i posadzić w świeżym, odpowiednio przygotowanym podłożu. Taka praktyka nie tylko przedłuża żywotność egzemplarza, ale także zwiększa jego walory dekoracyjne. Na zimę rabaty z goryczką dobrze jest okryć gałązkami drzew iglastych – zapobiega to nagłym wahaniom temperatury, nie zatrzymując przy tym nadmiaru wilgoci. Roślina rzadko choruje i nie jest podatna na ataki szkodników, pod warunkiem że gleba jest lekka i dobrze zdrenowana.
Źródło: deccoria.pl
