Spis treści:
- Dobre odmiany rabarbaru
- Pielęgnacja rabarbaru – to musisz wiedzieć
- Największe błędy w uprawie rabarbaru
Dobre odmiany rabarbaru
Dopóki nie dowiedziałam się od mamy przyjaciółki, że to roślina jadalna, a właściwie całkiem smaczne warzywo, byłam przekonana, że rabarbar to po prostu kolejny, rozrośnięty chwast. Tak wyglądał, kępiasto okrywając większość ogrodzenia – rósł w słońcu, w półcieniu, w żyznej glebie warzywnika i w jałowym podłożu pod płotem. Miałam wtedy kilka lat i nie zdawałam sobie sprawy, jak pyszna to roślina. Gdy się o tym przekonałam, zrywałam łodygę za łodygą, jedząc je dosłownie... prosto z karpy. Rabarbar to dla mnie, podobnie jak agrest, bób czy fasolka szparagowa, smak dzieciństwa.
Jego druga nazwa to rzewień zwyczajny, choć rzadko kiedy można ją usłyszeć. Ta wieloletnia roślina należy do rodziny rdestowatych, wyrasta długimi łodygami, zakończonymi rozłożystymi liśćmi i zajmuje sporo miejsca. Mięsiste ogonki liściowe służą za przysmak na surowo, w kompotach, ciastach i plackach owocowych, dodając im charakterystycznego, kwaskowatego posmaku.
Zaletą rabarbaru jest to, że raz posadzony, nie zważając na pogodę i zmienne warunki wodnoglebowe, wyrasta ponownie co sezon, a gdy się już dobrze ukorzeni, można zbierać jego mięsiste łodygi nawet kilka razy w roku. Niektóre odmiany wyrastają wcześniej, inne później, różnią się kolorem liści i wielkością ogonków. Większość najlepiej obradza dopiero po kilku latach uprawy, która na szczęście nie należy do skomplikowanych.
Pragniesz posadzić warzywo w swoim ogródku lub w tarasowej skrzyni? Oto dobre odmiany rabarbaru, których uprawę warto rozważyć:
- rabarbar malinowy – obradza dość późno, a jej ogonki są żywo czerwone, chrupkie i soczyste;
- rabarbar wiśniowy – zaliczany jest do odmian wczesnych, jego liście kolorem przypominają owoce wiśni;
- rabarbar wczesny – nazywany też rabarbarem Hosera należy do polskich odmian wczesnych, wyróżniają go zielonkawe przebarwienia na czerwonych ogonkach;
- Karpow Lipskiego – to jedna z wczesnych odmian rabarbaru o wysokiej zawartości dobrze przyswajalnej witaminy C;
- Lider – ta odmiana doskonale radzi sobie w regionach, gdzie częściej panują niskie temperatury;
- Holsteiner Blut – spośród wszystkich popularnych odmian to właśnie ta najbardziej przypomina smakiem warzywo, jest soczysta, ale wyraźnie ostra, co sprawia, że chętniej wykorzystuje się ją do dań wytrawnych.
W zależności od tego, na jaką odmianę się zdecydujesz, kosze kruchych ogonków będziesz mógł zebrać już w marcu lub na początku kwietnia (odmiany wczesne), albo pod koniec maja (odmiany późne). Nic nie stoi na przeszkodzie, abyś latem, t ak jak ja, zrywał po kilka liści z rozkrzewionej rośliny. Niektórzy uważają, że zbiory czerwcowe i późniejsze przeprowadzane w pierwszych latach uprawy osłabiają karpę, jednak nie zauważyłam, żeby przez to rabarbar wyrastał mniejszy – sumiennie pielęgnuję każdą roślinę, aby co sezon była równie okazała.
Pielęgnacja rabarbaru – to musisz wiedzieć
Prace przy rabarbarze wiążą się z regularnym odchwaszczaniem, ponieważ to warzywo potrzebuje niezakłóconego dostępu do składników odżywczych – jest niezwykle „żarłoczne”, dlatego dbam o to, by nie konkurowało z innymi roślinami. Z tego też powodu należy pilnować, aby na karpie nie pojawiły się pędy kwiatostanowe, ponieważ bardzo rozwinięte pochłaniają one większość dostępnych składników pokarmowych. To z kolei wyraźnie osłabia wzrost liści. Twój rabarbar rośnie okazale i zaczyna kwitnąć? Nie dopuść do tego – wiosną zawsze usuwaj pędy kwiatostanowe. I bez nich roślina prezentuje się dekoracyjnie.
Jeśli interesuje cię pielęgnacja rabarbaru, to musisz wiedzieć, że ilość pochłanianych składników pokarmowych z gleby jest tak duża, że bez dodatkowego nawożenia rośliny ani rusz. O czym jeszcze musisz pamiętać? Oto kluczowe elementy uprawy.
- Sadzenie
Rabarbar w ogrodzie i doniczce możesz zarówno wysiać z dobrej jakości nasion, jak i zasadzić w formie przygotowanej wcześniej sadzonki. Najlepszy moment na rozpoczęcie uprawy przypada wczesną jesienią, na przełomie września i października, ale równie dobrze możesz posadzić roślinę późną wiosną.
- Stanowisko i podłoże
Pod uprawę rabarbaru potrzebna ci będzie dobrze spulchniona, zasilona obornikiem ziemia o lekko kwaśnym odczynie, w której nie ma chwastów. Oznacza to, że prace nad przygotowaniem stanowiska należy rozłożyć w czasie. Jeśli planujesz posadzenie rabarbaru w doniczce, wybierz mniejszą odmianę i zadbaj, aby otrzymała dobrze odżywione, wartościowe podłoże.
Zarówno w ogrodzie, jak i dla rośliny doniczkowej wybierz stanowisko słoneczne, ciepłe, najlepiej od strony południowej. Nie masz wolnej przestrzeni w tej części ogrodu lub tarasu? W półcieniu również da sobie radę, ale ogonki liściowe będą trochę mniej słodkie.
- Podlewanie
Pilnuj regularnego podlewania, ponieważ rabarbar potrzebuje wilgotnej ziemi. Latem, gdy stale świeci słońce i temperatury są naprawdę wysokie, codziennie monitoruj warunki wodnoglebowe i uzupełniaj zasoby płynów, zanim ziemia wyschnie. Długotrwała susza to wróg tej rośliny.
- Nawożenie
Pamiętaj, aby dokarmiać roślinę często i obficie. Zacznij od przygotowania ziemi z obornikiem, a w czasie uprawy podawaj kompost oraz nawóz azotowy.
- Ściółkowanie
Wiosną zalecane jest ściółkowanie rabarbaru warstwą kompostu rozłożoną tak, aby nie zakrywała korony liściowej. Ten zabieg pozwala utrzymać korzystne dla rośliny warunki wodnoglebowe.
- Choroby i szkodniki
Rozwijającej się roślinie zagrażają rozmaite bakterie oraz grzyby bytujące w glebie. Młodymi, niezabezpieczonymi w żaden sposób sadzonkami chętnie żywią się ślimaki. Możesz też natknąć się na chrząszcze kałdunice, które często pojawiają się na roślinach rdestowatych.
Największe błędy w uprawie rabarbaru
Choć rabarbar powszechnie uważany jest za roślinę, której trudno zaszkodzić, można popełnić błędy odbijające się na jakości uprawy. Doświadczony ogrodnik podpowiedział mi, abym szczególnie uważała na:
- nieregularne nawożenie– zasada dotycząca odżywiania rabarbaru mówi, że należy podawać mu odpowiednio skomponowane nawozy 2 razy w roku, pamiętaj o stosowaniu preparatu azotowego wiosną (wspomaga rozwój zgodnie z fazą wzrostu) oraz kompleksu wzbogaconego fosforem jesienią (wspiera tworzenie solidnej podstawy korzeniowej przed zimą);
- przyspieszanie zbiorów– ułamywanie ogonków liściowych w pierwszym roku uprawy, czyli już w maju po posadzeniu w październiku, nie pozwala roślinie prawidłowo się przyjąć i zmniejsza potencjalny wzrost w drugim sezonie (pełne zbiory zacznij dopiero w 3 roku uprawy);
- rezygnowanie z dzielenia bylin po 5 latach uprawy – zabieg ten pozwala przywrócić roślinie dobrą kondycję i stymuluje wzrost mocniejszych, grubszych łodyg u odżywionych, podzielonych sadzonek;
- zakrywanie korony rośliny podczas ściółkowania– zamiast utrzymać optymalny poziom wilgoci w glebie i powstrzymać wzrost chwastów, narazisz swoją roślinę na gnicie pod warstwą ściółki;
- ataki szkodników i rozwój chorób– konieczne jest monitorowanie stanu zdrowia rośliny, regularne usuwanie liści uszkodzonych i tych z oznakami zakażenia.
Rabarbar w drugim roku uprawy jest gotowy do zbioru, warto prowadzić go przez ok. 3-4 tygodnie, a dopiero w kolejnych latach w dowolnym momencie od maja do lipca. Roślina będzie już na tyle rozwinięta, dojrzała i silna, że zniesie nawet sytuację, w której niemal zupełnie pozbawi się ją liści. W zależności od odmiany do przyrządzenia będą ogonki czerwonawe, różowe lub zielone – najsłodsze mają barwę czerwono-różową i zaskarbiły sobie moje szczególne względy po upieczeniu. Rabarbar dzielony raz na kilka lat odświeża się, co pozwala roślinie dawać smaczne plony nawet przez 3 dekady.
Źródło: deccoria.pl
