Spis treści:
- Driakiew gołębia - charakterystyka i najpiękniejsze odmiany
- Siew i uprawa driakwi gołębiej w ogrodzie
- Gdzie sadzić driakiew na rabacie?
Driakiew gołębia - charakterystyka i najpiękniejsze odmiany
Driakiew gołębia (Scabiosa columbaria) to bylina, która naturalnie występuje na rozległych obszarach Europy, części Azji Zachodniej, północno-zachodniej Afryki oraz w górskich rejonach Afryki tropikalnej. Dane publikowane przez Plants of the World Online prowadzone przez Royal Botanic Gardens, Kew potwierdzają również jej obecność w Polsce. Gatunek został naukowo opisany już w 1753 roku przez Karola Linneusza w słynnym dziele "Species Plantarum".
W naturze driakiew rośnie na nasłonecznionych stokach, wapiennych murawach suchych łąkach, kamienistych zboczach i obrzeżach skał. Dobrze radzi sobie na lekkich, ubogich glebach, które szybko przesychają po deszczu. Jej system korzeniowy został przystosowany do pobierania wody z głębszych warstw podłoża, więc dorosłe egzemplarze znoszą okresowe susze znacznie lepiej niż wiele popularnych bylin rabatowych.
Driakiew gołębia ma lekki pokrój. Przy ziemi tworzy niewielką rozetę liści: dolne są zwykle szersze, łopatkowate lub lancetowate, ząbkowane albo powcinane na brzegach, natomiast liście wyrastające wyżej na pędach są mocniej podzielone, węższe i bardziej pierzaste. Dzięki temu kępa nie wygląda ciężko, nawet gdy roślina mocno się rozrośnie.
Z tej zielonej podstawy wyrastają cienkie, lekko owłosione łodygi kwiatostanowe, które zwykle unoszą się na wysokość około 30-60 cm, choć odmiany ogrodowe mogą być niższe, bardziej zwarte albo wyraźnie smuklejsze. Pojedynczy "kwiat" jest w istocie zbiorem wielu drobnych kwiatów, z większymi kwiatami brzeżnymi i gęstszym środkiem, przez który całość wygląda jak mała poduszeczka z wbitymi szpilkami, stąd angielska nazwa pincushion flower. Typowe barwy mieszczą się między liliowym, niebieskofioletowym, różem i bielą, choć w odmianach ogrodowy pojawia się też nasycony burgund. W zależności od odmiany roślina osiąga zwykle około 30-60 cm wysokości, a kompaktowe formy zachowują niższy, bardziej poduszkowy pokrój;
W ogrodach największe zainteresowanie budzą dziś odmiany długo kwitnące, niskie i wyraziste kolorystycznie:
- 'Butterfly Blue': jedna z najbardziej rozpoznawalnych odmian, o lawendowo-niebieskich, lekko fiołkowych kwiatach. Osiąga zwykle około 40 cm wysokości. Dobrze wygląda na froncie słonecznej rabaty, przy ścieżkach i w ogrodach naturalistycznych. Kwitnie długo, a kwiaty nadają się także do cięcia;
- 'Barocca': ma bordowe, ciemne, niemal winne kwiatostany. Dorasta zwykle do 30-40 cm, choć młode lub uprawiane w donicach egzemplarze mogą być niższe. Tworzy niski, zwarty akcent na rabacie i świetnie wypada przy jasnym żwirze oraz niskich trawach. Nadaje się na obwódki, skalniaki, do pojemników i na kwiat cięty. Przy sprzyjającej pogodzie kwitnie od późnej wiosny aż do jesieni;
- 'Pink Mist': odmiana o miękkich, różowych kwiatach, dobra do rabat w stylu angielskim i romantycznym. Osiąga około 50 cm wysokości, dlatego może stanowić delikatny środkowy akcent między niższymi bylinami. Najładniej wygląda sadzona w kilku sztukach, zwłaszcza obok roślin o srebrnych, niebieskawych lub bordowych liściach. Jej kolor jest subtelny, ale nie znika na rabacie;
- 'Mariposa Blue': odmiana o niebieskofioletowych kwiatach i nieco mocniejszym wzroście. Dorasta zwykle do 45-50 cm, dlatego dobrze sprawdza się w środkowej części rabaty, między bylinami o podobnych wymaganiach wodnych. Pasuje do nasadzeń naturalistycznych, żwirowych i słonecznych kompozycji;
- Kudo White': elegancka, jasna odmiana o białych kwiatach, która rozświetla rabaty i łagodzi mocne kolory sąsiednich roślin. Dorasta zwykle do 35-50 cm. Nadaje się także do donic, małych ogrodów i kompozycji przy tarasie, zwłaszcza tam, gdzie potrzeba lekkiego, jasnego akcentu;
- 'Cuori Pink': ma różowe kwiaty i osiąga około 30 cm wysokości. Sprawdzi się na pierwszy plan rabaty, do obwódek oraz pojemników. Ma bardziej kompaktowy charakter niż wyższe formy, więc można sadzić ją w małych ogrodach i tam, gdzie rośliny mają utrzymać schludny, niski pokrój;
- 'Cuori Blue': kompaktowa odmiana o fiołkowych lub niebieskofioletowych kwiatach, dorastająca do około 30 cm. Najlepiej prezentuje się w grupach, ponieważ wtedy tworzy wyraźniejszą plamę koloru. To dobry wybór na brzegi rabat, skalniaki i słoneczne donice;
- 'Vivid Violet': wyróżnia się mocniejszym, fioletowym kolorem kwiatów i dorasta do 30-50 cm wysokości. Wprowadza na rabatę bardziej nasycony ton niż klasyczne, pastelowe driakwie. Warto sadzić ją obok roślin o jaśniejszych kwiatach albo srebrzystych liściach;
- 'Flutter Pure White': biała odmiana o lekkim, świeżym wyglądzie, zwykle osiągająca 30-40 cm wysokości. Pasuje do rabat naturalistycznych, donic i jasnych kompozycji przy ścieżkach. Dobrze równoważy odmiany bordowe, różowe i fioletowe, a przy wieczornym świetle daje efekt delikatnego rozjaśnienia rabaty;
- 'Misty Butterflies': niska, kompaktowa odmiana o liliowych lub niebieskofioletowych kwiatach, zwykle dorastająca do około 25 cm. Sprawdza się na skalniakach, w donicach, na obwódkach i w małych ogrodach. Dzięki zwartej budowie nie przytłacza sąsiednich roślin, a jednocześnie długo utrzymuje dekoracyjny efekt.
Wybór odmiany warto dopasować nie tylko do koloru kwiatów, lecz także do miejsca. Niższe formy najlepiej wyglądają na brzegu rabaty lub w donicach. Wyższe lepiej sprawdzą się w środku kompozycji, gdzie ich smukłe pędy mogą swobodnie unosić kwiaty nad liśćmi.
Zobacz również:
Siew i uprawa driakwi gołębiej w ogrodzie
Driakiew gołębia najlepiej rośnie na stanowisku w pełnym słońcu, na rabacie żwirowej, przy kamieniu, murku, ścieżce, na skarpie albo w podwyższonej części ogrodu. Podłoże powinno być lekkie, przepuszczalne, umiarkowanie żyzne, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Driakiew dobrze radzi sobie w ziemi z domieszką wapnia, żwiru lub piasku, za to źle znosi ciężką, zbitą i długo mokrą glebę. Szczególnie groźna jest wilgoć zalegająca zimą przy korzeniach. Wtedy roślina może słabnąć, mimo że sam mróz zwykle jej nie szkodzi.
Nasiona driakwi gołębiej można wysiewać wprost do gruntu wiosną, najlepiej od kwietnia do maja, gdy ziemia jest już ogrzana i da się ją lekko spulchnić, albo jesienią, od września do października, jeśli chcemy wykorzystać naturalne przechłodzenie nasion. Podłoże trzeba wcześniej odchwaścić, rozkruszyć grudy i wyrównać, ponieważ drobne nasiona łatwiej kiełkują w ziemi pulchnej niż w zbitej skorupie. Wysiew powinien być płytki: wystarczy cienka warstwa ziemi, mniej więcej 1-2 mm. Po siewie rabatę najlepiej zrosić konewką z sitkiem lub delikatnym strumieniem, aby nie wypłukać nasion. Przez pierwsze tygodnie ziemia powinna być lekko wilgotna, ale nie mokra. Przy temperaturze około 18-21°C kiełkowanie trwa zwykle 2-3 tygodnie, ale po chłodnych, deszczowych dniach trzeba uzbroić się w cierpliwość.
Gotowe sadzonki najlepiej sadzić od kwietnia do czerwca albo na początku jesieni, gdy upały słabną, a roślina ma jeszcze czas na ukorzenienie przed zimą. Rozstaw 30-40 cm daje kępom miejsce na rozrost i ogranicza ryzyko chorób przy wilgotnej pogodzie. Do dołka warto wsypać garść dojrzałego kompostu, szczególnie na glebie piaszczystej i ubogiej, ale bez przesady z nawozami azotowymi. Zbyt żyzne podłoże pobudza driakiew do tworzenia liści, a kwiatów jest wtedy mniej. W donicach sprawdzi się ziemia uniwersalna wymieszana z drobnym żwirem, perlitem albo piaskiem, koniecznie z odpływem wody na dnie. Po posadzeniu sadzonki trzeba porządnie podlać, a później podlewać dopiero wtedy, gdy wierzchnia warstwa ziemi wyraźnie przeschnie
Starsze kępy podlewa się głównie podczas dłuższej suszy, najlepiej rano, kierując wodę pod roślinę. Sygnałem przesuszenia są wiotkie pędy utrzymujące się także po największym upale, matowiejące liście i zasychanie młodych pąków. Najważniejszy zabieg w sezonie to ścinanie przekwitłych kwiatostanów. Wówczas driakiew nie kieruje energii w nasiona, lecz wytwarza kolejne pąki i dłużej utrzymuje dekoracyjny wygląd. Wiosną wystarczy cienka warstwa kompostu albo niewielka dawka nawozu do bylin kwitnących. Co kilka lat starsze kępy warto podzielić, ponieważ odmiany ogrodowe z czasem mogą przerzedzać się w środku.
Drugi ważny zabieg to cięcie odmładzające w trakcie sezonu, szczególnie gdy kępa zaczyna wyglądać mniej równo. Jeśli po pierwszej fali kwitnienia roślina traci zwartość, można skrócić ją o około jedną trzecią wysokości. To mocniejsze cięcie pobudza ją do wypuszczenia nowych, świeżych pędów i często prowadzi do drugiego, wyraźniejszego kwitnienia pod koniec lata. Ten zabieg dobrze sprawdza się w przypadku odmian o szybszym wzroście, które mogą się lekko rozchodzić na boki i tracić formę. Wykonujemy go w suchy dzień i zostawić roślinie czas na regenerację przed kolejną falą upałów.
Gdzie sadzić driakiew na rabacie?
Driakiew gołębia najlepiej wygląda w miejscach jasnych, suchych i mineralnych, czyli tam, gdzie rabata ma więcej słońca niż cienia, a ziemia szybko obsycha po deszczu. Najlepsze będą rabaty żwirowe, skarpy, obrzeża ścieżek, murki, skalniaki, podwyższone grządki oraz duże donice ustawione na słonecznym tarasie. Na rabacie warto sadzić ją w grupach po 5-9 sztuk, w rozstawie około 30-40 cm. Pojedyncza kępa wygląda subtelnie, ale dopiero kilka roślin razem daje ten charakterystyczny efekt lekkich, unoszących się nad liśćmi kwiatów.
Badanie W. Ozingi i L. Bakker z Uniwersytetu w Groningen z 1995 roku, zatytułowane Pollination ecology of Scabiosa columbaria: a comparison between small and large populations, pokazało, że większe skupiska driakwi przyciągały bogatszą grupę owadów, a jeden kwiatostan notował średnio około 25 wizyt owadów dziennie.
Zobacz również:
Najlepszym sąsiedztwem dla driakwi są rośliny przystosowane do pełnego słońca, przepuszczalnej gleby i umiarkowanej wilgotności. Przy odmianach niebieskofioletowych sprawdzą się:
- szałwia omszona;
- przetacznik;
- ostnica cieniutka;
- krwawnik.
Ich pionowe kłosy i miękkie trawy podbijają okrągły kształt kwiatostanów driakwi. Odmianę 'Barocca', z bordowymi kwiatami, warto zestawić z czyśćcem wełnistym, lawendą, srebrzystą bylicą, jasnym żwirem, kostrzewą siną i białą driakwią 'Kudo White'. Ciemny kolor zyskuje wtedy głębię, a rabata wygląda bardziej elegancko niż przypadkowo. Różowe odmiany, między innymi 'Pink Mist' i 'Cuori Pink', pasują do jeżówek, goździków, krwawników, niskich traw i jasnych szałwii. Trzeba tylko pilnować proporcji: ekspansywne, wysokie byliny sadzimy za driakwią, a jej samej zostawiamy front lub środkowy pas kompozycji. Zacieniona przez bujne sąsiadki szybko traci zwarty pokrój i kwitnie słabiej.
Warto potraktować driakiew jako roślinę do nowoczesnych, odpornych nasadzeń, a nie wyłącznie romantyczny dodatek do wiejskiej rabaty. Pasuje do ogrodów naturalistycznych, preriowych i miejskich mikrołąk, ponieważ długo kwitnie, i ma otwarte kwiatostany dostępne dla pszczół, bzygów i motyli, a przy tym dobrze znosi letnie przesuszenie.
Źródła: deccoria.pl, Atlas roślin Polski
