Spis treści:
- Charakterystyka i najpiękniejsze odmiany przylaszczki
- Czy przylaszczka jest trująca? Bez rękawiczek lepiej jej nie dotykać
- Uprawa przylaszczki. To roślina odporna na szkodniki
- Zastosowanie przylaszczki. Dzięki temu będzie ozdobą ogrodu
Charakterystyka i najpiękniejsze odmiany przylaszczki
Przylaszczka pospolita porasta tereny Europy Środkowej. Jest wieloletnią byliną kłączowa, która naturalnie występuje przede wszystkim w górach, a niekiedy również na obszarach równinnych.
Charakteryzują ją urocze kwiaty o niebieskim, różowym lub białym zabarwieniu płatków i bardzo przyjemnym zapachu. Zakwitają one na bezlistnych pędach przylaszczek, które dorastają do nawet 15 cm wysokości.
Z kolei pokryte niewielkimi, miękkimi włoskami liście początkowo w okresie wiosenno-letnim są ciemnozielone, a zimą przebarwiają się na brązowo.
Odmiany przylaszczki pospolitej, które wyróżniają się szczególnymi walorami estetycznymi to m.in.
- Przylaszczki białe: Alba, Schneeballschlacht, Stockholm, Alba Plena typ Borgholm, Alba Plena typ Göteburg, Schneeflocke,
- Przylaszczki niebieskie: Ballardi, Blue From,
- Przylaszczki różowe: Rosea, Rosea Plena, Rubra Plena, Pink Fores, Red Forest.
Czy przylaszczka jest trująca? Bez rękawiczek lepiej jej nie dotykać
Dawniej przylaszczkę wykorzystywano w ziołolecznictwie jako remedium na zaburzenia wątroby czy niestrawność. Dziś wiadomo już, że podczas uprawy przylaszczki należy zachować ostrożność z uwagi na fakt, że jest to roślina silnie trująca.
Zawiera toksyczny dla organizmu glikozyd – ranunkulinę, który w przypadku kontaktu z rośliną może podrażniać naszą skórę, powodując powstawanie obrzęków i bolesnych pęcherzy. To właśnie z tego powodu prace ogrodowe związane z pielęgnacją tej rośliny zawsze należy wykonywać w rękawiczkach.
Uprawa przylaszczki. To roślina odporna na szkodniki
Zatem, jak uprawiać przylaszczkę we własnym ogrodzie tak, aby stanowiła piękną ozdobę każdej posesji? Oto kilka zasad.
- Sadzenie przylaszczki
Sadzeniem przylaszczki najlepiej zająć się wiosną. Należy unikać przesadzania roślin, ponieważ te kwiaty nie znoszą tego najlepiej. Przylaszczki warto sadzić w rozstawie około 15 roślin na metr kwadratowy.
- Ziemia i stanowisko
Przylaszczka najlepiej będzie czuła się w żyznej, próchniczej ziemi o odczynie od obojętnego do zasadowego. Idealnie, jeśli będzie ona lekko wilgotna. Stanowisko powinno być natomiast półcieniste.
- Podlewanie i nawożenie
Przylaszczka musi być obficie podlewana zwłaszcza na wiosnę o poranku. Później wystarczy już nawadniać ją tak, aby ziemia zachowała delikatną wilgoć. Nawożenie rośliny powinno odbywać się jesienią i warto wówczas zasilać ją kompostem bądź nawozem potasowo-fosforowym.
- Rozmnażanie
Rozmnażanie przylaszczki to czynność, którą można wykonać kilkoma sprawdzonymi metodami. Pierwszą jest skorzystanie z sadzonek korzeniowych, a drugą podział z nasion.
Nasiona należy wysiać późną wiosną lub latem tak, aby zdążyły zadomowić się w nowym miejscu, jeszcze zanim nadejdzie zima. Dzięki odpowiednio wczesnemu sadzeniu przylaszczka może zatrzymać składniki odżywcze, co ułatwia jej proces kwitnienia w kolejnym roku.
Natomiast, jeżeli w ogrodzie znajdują się już przylaszczki, to można je także rozmnażać przez podział karp po kwitnieniu. Aby to zrobić, wystarczy odłączyć od pierwotnej rośliny mniejszy okaz wraz z systemem korzeniowym i po prostu zasadzić ją w ogrodzie.
- Choroby i szkodniki
Przylaszczka pospolita jest uznawana za roślinę o wysokiej odporności na mróz i choroby roślin.
Podczas jej uprawy niekiedy pojawić mogą się jednak problemy z plamistością liści lub występowaniem popularnego szkodnika – minowca przylaszczkowego. Dla ogrodników amatorów kłopotliwe może być również występowanie ślimaków.
Zastosowanie przylaszczki. Dzięki temu będzie ozdobą ogrodu
Jeśli zaś chodzi o zastosowanie przylaszczki w ogrodzie, to najpiękniej prezentuje się ona jako ozdoba cienistych rabat. Nie powinna jednak znajdować się w tle, a na pierwszym planie tak, aby nie przysłoniły jej inne rośliny.
Przylaszczka to bylina, która wygląda widowiskowo zarówno, gdy rośnie w półcienistym skalniaku, jak i pod koroną drzew.
