Spis treści:
- Dzwonek skupiony – charakterystyka i odmiany
- Uprawa dzwonka skupionego
- Zastosowanie dzwonka skupionego
Dzwonek skupiony – charakterystyka i odmiany
Campanula glomerata to bylina naturalnie występująca w umiarkowanych klimatycznie rejonach Europy i Azji, gdzie zasiedla suche łąki, murawy wapienne i skraje lasów. W Polsce najczęściej spotykana jest na terenach wyżynnych. Roślina tworzy sztywne, czworokanciaste łodygi o wysokości 30–60 cm, pokryte drobnym owłosieniem i często z delikatnym, czerwonym nabieganiem. Charakterystyczne są także szerokie, sercowate u podstawy liście odziomkowe, z których wyrasta wzniesiony pęd zakończony zwartą główką jasnofioletowych lub niebieskich kwiatów. Kwiaty mają formę szeroko rozchylonych dzwonków o średnicy do 3 cm, a ich efektowny wygląd dodatkowo podkreślają niewielkie, lancetowate listki.
Wśród dostępnych w Polsce odmian uwagę zwraca ‘Freya’, tworząca zwarte, kompaktowe kępy o wysokości około 45 cm i jasnofioletowych kwiatach. Doskonale sprawdza się w pojemnikach i na skalniakach. Popularnością cieszy się także ‘Superba’, odmiana o intensywnie fioletowych kwiatostanach, dorastająca do 60 cm, chętnie wykorzystywana zarówno na rabatach bylinowych, jak i jako kwiat cięty. Osoby preferujące jasne barwy mogą sięgnąć po odmianę ‘Alba’, której białe kwiaty pięknie kontrastują z zielenią liści, a sama roślina osiąga około 50 cm wysokości. Efektowną propozycją jest również ‘Caroline’ – odmiana o liliowych kwiatach z różowymi zakończeniami płatków, dorastająca do 60 cm, świetnie komponująca się w rabatach w stylu wiejskim.
Uprawa dzwonka skupionego
Sadzenie dzwonka skupionegonajlepiej zaplanować na wczesną wiosnę, tuż po rozmarznięciu gleby, lub dopiero pod koniec lata, już po przewidywanym terminie kwitnienia. Pozwala to roślinie skutecznie ukorzenić się przed nadejściem zimowych chłodów. Co trzy–cztery lata warto przeprowadzić podział kęp, nie tylko aby odmłodzić rośliny, ale także by ograniczyć ich samoczynne rozprzestrzenianie się poprzez rozłogi. Najlepsze warunki do wzrostu zapewnia stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu oraz gleba o odczynie neutralnym do lekko zasadowego (pH 6,8–7,5). Gleba powinna być też umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna; w pierwszych dwóch tygodniach po posadzeniu zaleca się codzienne podlewanie, następnie wystarczy raz lub dwa razy w tygodniu, w zależności od szybkości przesychania podłoża.
Warto pamiętać o przycinaniu pędów po pierwszym kwitnieniu, co zwykle przypada na przełom lipca i sierpnia – zabieg ten pobudza roślinę do wydania nowej (choć nieco mniej obfitej) fali kwiatów we wrześniu. Dzwonek skupiony nie ma dużych wymagań pokarmowych: wczesną wiosną wystarczy zasilenie gleby kompostem lub uniwersalnym nawozem do bylin, bez konieczności dodatkowych aplikacji w sezonie. Gatunek ten dobrze radzi sobie z mrozami, jest w stanie przetrwać nawet krótkotrwałe spadki temperatury do -30°C. Przy stanowiskach podatnych na zastoiny wodne należy zrezygnować z zimowego okrywania, aby uniknąć chorób grzybowych. Lepsze efekty daje pozostawienie przyciętych, odkrytych kęp, co poprawia wentylację i ogranicza ryzyko infekcji.
Zastosowanie dzwonka skupionego
Dzwonek skupiony od lat znajduje szerokie zastosowanie w ogrodach naturalistycznych, gdzie tworzy zwarte, barwne kępy idealnie komponujące się z trawami ozdobnymi, szałwią omszoną, gailardią i liliowcami. Dzięki odporności na przesuszenie dobrze sprawdza się także na żwirowych wyniesieniach i w ogrodach, których aranżacja wymaga mocnego drenażu. Na rabatach w stylu cottage pełni funkcję wypełniającą, rozświetlając przestrzeń między większymi krzewami, jak pęcherznice czy róże parkowe. Odmiany karłowe, takie jak ‘Acaulis’ czy ‘Emerald’, świetnie rosną w pojemnikach o średnicy około 30 cm i bez większych problemów zimują na zewnątrz dzięki zwartej bryle korzeniowej. Wysokie odmiany, np. ‘Dahurica’ lub ‘Superba’, dostarczają wytrzymałych kwiatostanów do bukietów, które w wazonie zachowują świeżość nawet przez dziesięć dni.
Oprócz walorów dekoracyjnych dzwonek pełni także ważne funkcje użytkowe. Jego nektar skutecznie przyciąga pszczoły murarki, pszczolinki i miesierki, a rurkowate kwiaty chronią pyłek przed deszczem, co czyni go cennym gatunkiem miododajnym. W warunkach miejskich roślina wykazuje zdolności fitoremediacyjne, wychwytując swoimi włoskami pył i zanieczyszczenia zawieszone w powietrzu. W uprawie przydomowej zaleca się montowanie barier korzeniowych z tworzywa lub coroczne mechaniczne odcinanie rozłogów wczesną wiosną, aby kontrolować rozprzestrzenianie się i uniknąć niechcianej ekspansji na trawniki.
Źródło: deccoria.pl
