Spis treści:
- Kamelia, roślina długowieczna
- Najpiękniejsze odmiany kamelii japońskiej
- Jak pielęgnować kamelie, by długo kwitły?
Kamelia, roślina długowieczna
Camellia japonica, znana przede wszystkim z efektownych kwiatów, została po raz pierwszy opisana w europejskich zielnikach w XVII wieku, lecz jej historia sięga znacznie dalej – dzikie formy tych krzewów od tysięcy lat porastają górzyste rejony Japonii, Korei i południowych Chin. Botanicy wyróżniają dziś ponad 200 gatunków kamelii oraz kilka tysięcy odmian ozdobnych, wyhodowanych głównie w Europie, Japonii i Stanach Zjednoczonych.
Choć należy do tej samej rodziny co krzew herbaciany (Theaceae), Camellia japonica nie jest wykorzystywana kulinarnie, lecz uprawiana wyłącznie jako roślina ozdobna. Jej popularność nie wynika jednak tylko z urody kwiatów, ale także z niezwykłej trwałości – dobrze prowadzony egzemplarz potrafi przetrwać ponad sto lat. W świecie roślin doniczkowych tak długi cykl życia jest zjawiskiem wyjątkowym.
W warunkach naturalnych starsze krzewy osiągają do dziesięciu metrów wysokości, jednak w uprawie doniczkowej rosną znacznie wolniej i zazwyczaj nie przekraczają dwóch do trzech metrów. Ich błyszczące, ciemnozielone liście są skórzaste i trwałe, a kwiaty – zależnie od odmiany – pojawiają się od stycznia do kwietnia i mogą mieć od pięciu do nawet dwunastu centymetrów średnicy. Kształt kwiatów jest zróżnicowany: od pojedynczych i półpełnych, po pełne o płatkach ciasno ułożonych w formie różanej lub peoniowej. Ten cykl kwitnienia sprawia, że kamelie są jednymi z niewielu roślin doniczkowych, które stanowią ozdobę zimowych wnętrz.
Krzew rozwija się wolno, budując zwarte, drewniejące pędy i silny system korzeniowy, przez co z wiekiem staje się coraz bardziej odporny na wahania wilgotności i temperatury. Kamelie, którym zapewni się stabilne warunki mikroklimatyczne, mogą kwitnąć obficie przez dziesięciolecia, zachowując wysoką wartość dekoracyjną bez konieczności intensywnej pielęgnacji czy corocznego odmładzania.
Najpiękniejsze odmiany kamelii japońskiej
Wśród najbardziej cenionych odmian kamelii dominują te, które łączą klasyczną formę kwiatów z regularnym pokrojem i silnym wzrostem.
- 'Nuccio’s Gem'
Jedną z najlepiej rozpoznawalnych odmian, o idealnie uformowanych, śnieżnobiałych kwiatach typu pełnego, ceniona za estetyczną symetrię i odporność na zróżnicowane warunki świetlne.
- 'Kramer’s Supreme'
Wyróżnia się intensywnie czerwonymi, peoniowymi kwiatami, które subtelnie pachną, co jest cechą rzadką w tej grupie roślin.
- 'Carter’s Sunburst'
Osobom szukającym czegoś bardziej dekoracyjnego można polecić 'Carter’s Sunburst', której różowo-białe, marmurkowe płatki tworzą spektakularny efekt wizualny. Wszystkie te odmiany dorastają do około dwóch metrów wysokości i dobrze sprawdzają się w miejscach lekko ocienionych.
W regionach o ostrzejszym klimacie zainteresowanie budzą odmiany wyhodowane z myślą o lepszej tolerancji temperatury. Do najpopularniejszych należy 'April Dawn', która kwitnie biało z łososiowym cieniowaniem oraz 'April Rose' w barwie intensywnej maliny. Gatunki te wytrzymują mróz nawet do ok. –20°C. Można je zatem sadzić w gruncie, pod warunkiem dobrze zabezpieczonego systemu korzeniowego i zastosowaniu kilkucentymetrowej warstwy kory sosnowej. Dzięki przedłużonemu okresowi kwitnienia i odporności na zmienne warunki pogodowe stanowią optymalny wybór dla osób uprawiających kamelie poza oranżerią.
Osobną kategorię stanowią odmiany niskorosnące, idealne do uprawy w dużych donicach na tarasach i balkonach. 'Korean Fire', wyselekcjonowana z populacji dzikich kamelii występujących na północy Korei, charakteryzuje się zwartym pokrojem i purpurowoczerwonymi, pojedynczymi kwiatami z wyraźnie zaznaczonymi, złotymi pręcikami. Dorasta zwykle do trzech–czterech metrów i dobrze znosi długotrwałą uprawę pojemnikową – zwłaszcza tam, gdzie możliwe jest okresowe zimowanie w chłodnym pomieszczeniu.
Z kolei 'High Fragrance' to propozycja dla osób poszukujących nie tylko piękna, ale i zapachu. To hybryda wyróżniająca się półpełnymi, kremoworóżowymi kwiatami o wyczuwalnym, różanym aromacie, które pojawiają się już pod koniec zimy. Alternatywą dla klasycznej kamelii japońskiej może być także odmiana z grupy sasanqua – 'Pink-A-Boo', której różowe kwiaty z żółtym środkiem rozwijają się obficie wczesną zimą i przyciągają uwagę intensywnym kolorem oraz lekkim zapachem.
Jak pielęgnować kamelie, by długo kwitły?
Kamelia najlepiej rozwija się na stanowisku z rozproszonym światłem – idealna będzie wschodnia lub północna ekspozycja, osłonięta od wiatru i silnego popołudniowego słońca. Warto pamiętać, że rośliny te nie tolerują zbyt intensywnego nasłonecznienia ani nagłych zmian temperatury, dlatego unika się sadzenia ich w otwartych, przewiewnych punktach ogrodu. Gleba powinna być lekka, próchniczna, dobrze przepuszczalna i o kwaśnym odczynie – optymalnie pH 5,5–6,5. Do jej przygotowania stosuje się torf wysoki lub gotowe podłoża przeznaczone dla azalii i rododendronów, a przy sadzeniu należy bezwzględnie pilnować, by wierzchołek bryły korzeniowej wystawał około 2 cm ponad poziom gruntu – zbyt głębokie osadzenie skutkuje zahamowaniem wzrostu i brakiem kwitnienia.
W kwestii podlewania kluczowa jest systematyczność oraz dostosowanie ilości wody do fazy rozwoju rośliny. Młode kamelie, zwłaszcza w pierwszych dwóch sezonach po posadzeniu, należy podlewać dwa razy w tygodniu. W miarę jak krzew się ukorzenia i rośnie, intensywność podlewania można ograniczyć do jednego nawadniania co 7–10 dni, chyba że wystąpią dłuższe okresy suszy. W przypadku egzemplarzy doniczkowych podlewanie wykonuje się wtedy, gdy wierzchnia warstwa podłoża – około 2–3 cm – stanie się sucha.
W trakcie uprawy stosujemy nawozy przeznaczone dla roślin kwasolubnych, najlepiej w formie granulatu o spowolnionym działaniu. Podaje się je trzykrotnie w ciągu sezonu: w marcu, maju i na początku lipca. W przypadku roślin wykazujących oznaki niedoboru, np. blade liście, nie należy od razu zwiększać dawek nawozu – często wystarczy obniżenie pH gleby za pomocą siarki ogrodniczej. W drugiej połowie lata lepiej zrezygnować z nawożenia azotem, ponieważ jego nadmiar może zaburzyć cykl formowania pąków.
Zimą szczególnego znaczenia nabierają temperatura i stabilność mikroklimatu. Egzemplarze rosnące w gruncie należy zabezpieczyć kilkucentymetrową warstwą ściółki – najlepiej kory sosnowej – która izoluje korzenie od przemarzania i ogranicza utratę wilgoci. Donice z odmianami mniej odpornymi na mróz powinny zostać przeniesione do jasnego, nieogrzewanego pomieszczenia, w którym temperatura utrzymuje się w zakresie 5–10°C. Takie warunki sprzyjają dojrzewaniu pąków kwiatowych i minimalizują ryzyko ich zrzucenia.
Źródło: deccoria.pl
