Spis treści:
- Gatunki śnieżników do sadzenia jesienią
- Sadzenie śnieżników i wymagania. Niewiele trzeba, żeby zakwitły wiosną
- Jak stworzyć trwałe kępy śnieżnika pod drzewami i na trawniku?
Gatunki śnieżników do sadzenia jesienią
Śnieżniki (Chionodoxa) należą do najwcześniej kwitnących roślin cebulowych. Ich kwiaty mają charakterystyczny gwiaździsty kształt i najczęściej są niebieskie z jasnym, niemal białym środkiem. W zależności od gatunku spotkamy również kwiaty białe i różowe.
Do najczęściej uprawianych należą:
- śnieżnik lśniący (Chionodoxa luciliae) - jeden z najpopularniejszych gatunków. Tworzy niewielkie, intensywnie niebieskie kwiaty i dobrze radzi sobie w warunkach ogrodowych;
- śnieżnik Forbesa (Chionodoxa forbesii) - kwitnie bardzo wcześnie, a jego kwiaty są zebrane w luźne grona. Dobrze nadaje się do sadzenia w większych grupach;
- śnieżnik sardeński (Chionodoxa sardensis) - wyróżnia się intensywnie niebieskimi kwiatami i również świetnie sprawdza się tam, gdzie zależy nam na naturalnym, wiosennym kobiercu.
Wszystkie te gatunki mają podobne wymagania i sadzi się je jesienią. Warto wybierać cebule jędrne, zdrowe i pozbawione śladów pleśni, gnicia czy uszkodzeń. Nie ma sensu kupować ich na zapas i długo przechowywać. Po zakupie najlepiej możliwie szybko umieścić je w ziemi.
Zobacz również:
Sadzenie śnieżników i wymagania. Niewiele trzeba, żeby zakwitły wiosną
Najlepszy termin sadzenia śnieżników przypada na wrzesień i październik. Cebule mają wtedy jeszcze wystarczająco dużo czasu, żeby przed zimą wypuścić korzenie. Dzięki temu wiosną mogą szybko rozpocząć wzrost i zakwitnąć.
- Sposób sadzenia śnieżników
Cebulki umieszczamy w ziemi, zachowując między nimi mniej więcej 5-8 cm odstępu. Sadzimy je na głębokości odpowiadającej mniej więcej dwu- lub trzykrotnej wysokości cebulki. Spiczasty koniec powinien być skierowany do góry.
Śnieżniki najlepiej sadzić w grupach. Kilka czy kilkanaście cebulek posadzonych obok siebie da znacznie ciekawszy efekt niż pojedyncze rośliny rozsiane przypadkowo po całej rabacie. Nie trzeba przy tym pilnować idealnych odstępów. Jeśli chcemy uzyskać bardziej naturalny efekt, cebulki możemy rozmieścić w kilku nieregularnych grupach.
- Miejsce dla śnieżników
Stanowisko powinno być słoneczne albo lekko półcieniste. Dobrym miejscem są przestrzenie pod drzewami i krzewami liściastymi. Wczesną wiosną ich korony są jeszcze pozbawione liści, więc śnieżniki mają wystarczająco dużo światła, aby zakwitnąć. Później, gdy drzewa się zazielenią, liście śnieżników mogą spokojnie zakończyć wegetację.
- Najlepsza gleba dla śnieżników
Ziemia powinna być przepuszczalna, próchnicza i umiarkowanie wilgotna. Śnieżniki nie mają wielkich wymagań co do żyzności gleby, znacznie gorzej znoszą natomiast zastoiska wody. W ciężkiej, mokrej ziemi cebule mogą zacząć gnić.
Przed sadzeniem warto przekopać ziemię i usunąć chwasty. Jeśli podłoże jest ubogie, można wzbogacić je kompostem. Nie trzeba jednak przesadzać z nawożeniem - śnieżniki należą do roślin mało wymagających.
- Jak podlewać posadzone śnieżniki?
Po posadzeniu podlewamy je tylko wtedy, gdy jesień jest sucha. Jeżeli regularnie pada, dodatkowe nawadnianie nie jest potrzebne. Śnieżniki dobrze znoszą zimowe chłody i zazwyczaj nie wymagają specjalnego zabezpieczenia. Podczas bezśnieżnej zimy można jednak przykryć miejsce cienką warstwą kory, kompostu lub suchych liści.
Jak stworzyć trwałe kępy śnieżnika pod drzewami i na trawniku?
Śnieżniki mają jedną dużą zaletę: nie trzeba co roku wykopywać ich cebul. Zostawione w ziemi mogą przez kolejne sezony tworzyć coraz większe kępy. Rośliny wytwarzają cebulki potomne, a dodatkowo mogą rozsiewać się z nasion. W efekcie po kilku latach miejsce, na którym początkowo posadziliśmy kilka cebulek, może wyglądać zupełnie inaczej.
Najlepszy efekt uzyskamy, sadząc śnieżniki:
- pod drzewami liściastymi,
- między krzewami i innymi roślinami, które później zaczynają wegetację,
- na trawniku, gdzie mogą stworzyć naturalnie wyglądający wiosenny kobierzec.
Kilkadziesiąt niewielkich, niebieskich kwiatów pojawiających się wśród świeżej wiosennej trawy potrafi zrobić naprawdę dużą różnicę.
Nie ma potrzeby sadzenia cebulek w równych odstępach. Można rozmieścić je w kilku większych, nieregularnych grupach. Z czasem śnieżniki i tak zaczną się rozrastać, więc po kilku sezonach kępy będą wyglądały znacznie bardziej naturalnie niż na początku.
Śnieżniki dobrze komponują się również z innymi wczesnowiosennymi roślinami. Można połączyć je z:
- krokusami,
- cebulicami,
- pierwiosnkami,
- ciemiernikami.
Pasują także do żonkili i niewysokich, wcześnie kwitnących tulipanów.
W zależności od gatunku, odmiany oraz warunków uprawy osiągają od 10 do 40 cm wysokości, dlatego najlepiej umieszczać je z przodu rabaty albo wśród roślin, które zaczynają rosnąć nieco później.
Z czasem kępy mogą się zagęścić na tyle, że warto je odmłodzić. Nie trzeba robić tego często - śnieżniki mogą rosnąć w jednym miejscu nawet przez wiele lat. Jeżeli jednak kwitnienie zacznie wyraźnie słabnąć albo kępa stanie się zbyt gęsta, cebule można wykopać po zaschnięciu liści, rozdzielić cebulki potomne i ponownie posadzić je jesienią.
Po kwitnieniu nie ścinaj od razu ich liści. Zanim całkowicie zżółkną i zaschną, roślina wykorzystuje je do gromadzenia zapasów w cebuli. To właśnie z tych zapasów będzie korzystać w kolejnym sezonie.
Dlatego najlepiej pozwolić liściom naturalnie zakończyć wegetację. Potem można je usunąć i pozostawić cebule w ziemi aż do kolejnego sezonu. A wtedy znów pojawią się jedne z pierwszych kwiatów w ogrodzie - i z każdym rokiem może być ich coraz więcej.
Źródło: deccoria.pl
