Powoduje spore szkody w ogrodzie. Jak rozpoznać turkucia podjadka?

Niełatwe jest całkowite rozpoznanie turkucia podjadka, zwłaszcza gdy wcześniej nie miało się z nim do czynienia. Częściej poznaje się go po szkodach, które spowodował w ogrodzie lub w gospodarstwie rolnym. Aby jednak móc zidentyfikować to stworzenie, należy dowiedzieć się, jak wygląda ten osobnik.

Turkuć podjadek, potocznie nazywany szkodnikiem ogrodowym, jest owadem o zaskakujących rozmiarach. W dojrzałym stadium osiąga aż 6 cm długości. Swoim wyglądem przypomina nieco pasikonika lub świerszcza.

Szkodnik charakteryzuje się ciemnym umaszczeniem, jego ciało jest długie i najczęściej ma brunatną lub brązową barwę. Odnóża tego owada są lekko spłaszczone, a przyglądając się im dokładnie, można zauważyć kolce. Co ciekawe, kończyny turkucia podjadka przypominają przednie łapy kreta. Ponadto dzięki nim szkodnik jest w stanie na podobnej zasadzie kopać doły w ziemi. Dodatkowo z korpusu owada wyrastają też skrzydła, dzięki którym może on latać.

Turkuć podjadek większość swojego życia spędza pod ziemią, drążąc w niej rowy, a nawet długie korytarze. Tym samym powoduje uszkadzanie się wewnętrznych części roślin. Najczęściej atakuje korzenie, ale zdarza się, że jest w stanie wygrzebać z gleby całe bulwy wraz z kwiatami. Co je turkuć podjadek? Podstawowym przysmakiem turkucia podjadka są mniejsze owady oraz wspomniane już rośliny.

Turkoć wydaje charakterystyczne dźwięki, które wykorzystuje w okresie godowym do wabienia partnerów — słychać je przeważnie w okresie od maja do czerwca, głównie nocą. Przypominają one cykanie wydawane przez świerszcze.

W okresie wiosennym, w maju, turkucie wychodzą z gleby w celu znalezienia sobie partnerów. Jeśli już uda im się osiągnąć zamierzony cel, w parach wracają pod ziemię. Czerwiec to czas, w którym samice turkucia podjadka składają jaja. Jednorazowo mogą ich złożyć nawet kilkaset. Larwy turkucia podjadka wylęgają się po ok. 3 tygodniach i są bardzo podobne do dorosłych egzemplarzy, z tym że barwa ich umaszczenia nie jest tak intensywna. Matka opiekuje się młodymi do jesieni, po tym czasie nowe osobniki zdolne są do samodzielnego życia i drążą tunele w celu przezimowania. Po ok. 2 latach osiągają dojrzałość płciową.

Głównym pokarmem młodych egzemplarzy turkucia są przeważnie rośliny. W tym okresie szkody wyrządzone w ogrodzie nie są jeszcze mocno zauważalne, ponieważ duża część nowych przedstawicieli tego gatunku umiera.

Turkuć podjadek żyje w ogrodach lub w naturalnych gospodarstwach rolnych. Preferuje żyzną, próchniczą glebę o dużej wilgotności. Najwięcej cennych składników odżywczych znajduje w obornikach lub w pryzmach kompostowych. Rzadziej owad pojawia się na terenach zasilanych nawozami mineralnymi lub opryskami chemicznymi.

Warto podkreślić, że turkuć podjadek, który powszechnie uważany jest za szkodnika, może wpłynąć pozytywnie na stan ogrodu oraz hodowanych w nim roślin. Owad żywi się także pędrakami, czyli larwami chrząszcza, które powodują trwałe uszkodzenia uprawianych warzyw i owoców. W związku z tym należy się poważnie zastanowić, czy jest sens pozbycia się tego osobnika z danego terenu. Botanicy polecają zwalczać te osobniki tylko w przypadku, gdy jest ich zbyt dużo oraz gdy straty, do których się przyczyniają, są mocno zauważalne.

Szkodnika można zwalczyć na wiele różnych sposobów. Najczęściej stosuje się metody z użyciem środków chemicznych, które skutecznie redukują te osobniki.

• Zwalczanie turkucia — metody chemiczne

Substancje chemiczne pomocne w walce z turkuciami polecane są tylko w ogrodach kwiatowych i z zachowaniem rygorów ostrożności. Nie należy z nimi przesadzać, ponieważ ich działanie może być zabójcze także dla zbyt delikatnych roślin. Metody z użyciem tego rodzaju specyfików nie powinny być praktykowane na działkach warzywnych i owocowych.

Uwaga! Po użyciu preparatów chemicznych konieczne jest zachowanie tzw. okresu karencji. W większości przypadków jest to ok. 60 dni. Znaczy to również, że środki te nie powinny być używane w czasie zbierania plonów, a więc latem i jesienią.

• Co odstrasza turkucia podjadka?

Kolejną opcją na pozbycie się turkucia podjadka z ogrodu jest zastosowanie naturalnych środków odstraszających owady. Nierzadko preparaty te polecane są także do walki z myszami, nornicami czy kretami. Takie preparaty znaleźć można w centrach ogrodniczych. Ich głównym składnikiem są wytłoczyny z rącznika pospolitego, bardzo skuteczne w pozbyciu się osobników żerujących w ziemi.

Ponadto preparaty naturalne zawierają dużą ilość azotu, który znacznie poprawia stan upraw, odżywia je i wpływa na zdrowy wzrost roślin.

• Zwalczanie turkucia podjadka — domowe sposoby

Istnieją także domowe sposoby walki z turkuciem podjadkiem. Sprawdzoną metoda jest rozrzucenie wokół grządek gałązek z olszy czarnej. To brzozowate drzewo charakteryzuje się silnym zapachem, który działa odstraszająco na szkodniki.

Jeśli powyższe metody nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, ostatecznie można spróbować też zniszczyć gniazdo szkodnika. Aby je rozpoznać, wystarczy odnaleźć teren, w którym turkuć podjadek drąży tunele. Takie miejsce będzie charakteryzowało się rozpulchnioną ziemią.

Wśród objawów wskazujących, że szkodnik pojawił się w ogrodzie:

• więdnięcie roślin,
• żółknięcie liści,
• przesuszenie wszystkich części rośliny,
• widoczne gniazdo turkucia – rozpoznasz je po wzniesionej ziemi w pobliżu roślin.
• widoczne turkucie (szczególnie w nocy) poruszające się w ziemi,
• gnicie korzeni (zauważalne np. podczas przesadzania),
• wydrążone tunele w glebie

Z tego powodu, że turkucie żerują zwykle na roślinach w pobliżu swojego gniazda, takie objawy dotyczą okazów blisko siebie, np. w rzędach. Jeśli więc widzisz, że kilka różnych roślin (nawet innych gatunków) nagle przysycha, żółknie, więdnie i zamiera – to może być inwazja turkucia.

---

Larwa turkucia podjadka123RF/PICSEL

---

Złapanie turkucia podjadka nie jest rzeczą prostą. Najczęściej owady wyławia się do pojemnika. Aby tego dokonać, należy wykopać dołek w miejscu żerowania owada, a następnie wstawić tam niewielki słoik lub sklane butelki (zaleca się używanie pojemników o śliskich ściankach). Ważne jest także, aby taki przedmiot był dobrze zrównany z ziemią.

Turkuć podjadek, drążąc tunel, ma szansę wpaść do słoika. Dzięki śliskim ściankom pojemnika szkodnik nie będzie mógł się z niego wydostać. Tę metodę można stosować bez ograniczeń, będzie ona pomocna zwłaszcza w przypadku, gdy w ogrodzie żyje wiele osobników tego gatunku. Warunkiem jest codzienna obserwacja miejsca, w którym ustawiona została pułapka oraz częste opróżnianie zasobnika. Dla uzyskania lepszego i szybszego efektu na spód pojemnika można wsypać odrobinę naturalnego nawozu, który zwabi owada.

Nawozy naturalne mogą być przydatne również do wykonania innej pułapki. Jesienią, czyli w okresie zimowania turkuci, można wykopać w glebie dość głęboki dół na ok. 100 cm, a jego spód okryć folią. Na sztywny materiał należy ułożyć niewielką ilość obornika (najlepiej końskiego). Tak przygotowaną zasadzkę powinno się zasypać solidną warstwą gleby. Oprócz intensywnego zapachu nawóz koński wytwarza także ciepło, co dodatkowo przyciągnie owady poszukujące odpowiedniego miejsca do spoczynku. Szkodniki bardzo chętnie zakopią się w wilgotnym podłożu.

Tuż przed nadejściem zimy, przed pierwszymi przymrozkami lub wczesną wiosną, zaraz, gdy ziemia odmarznie, powinno się odkopać pułapkę. Jedno jest pewne: znajdzie się w niej kilka lub nawet kilkanaście turkuci. Folię należy wówczas wyciągnąć z ziemi i opróżnić z zimujących owadów. Dobrze też, gdy w ogrodzie pojawiają się jeże. Turkucie podjadki stanowią przysmak tych kolczastych ssaków.

Turkuć podjadek osiąga spore rozmiary, więc może wzbudzać przerażenie. Szkodnik przeważnie nie atakuje ludzi. Może ugryźć w samoobronie, jeśli poczuje się zagrożony, o co nietrudno w trakcie zwyczajnych prac ogrodowych. Ślad po ukąszeniu owada może być bolesny.

Reasumując, turkuć podjadek to szkodnik, który przy licznym występowaniu może wyrządzić wielkie szkody w grodzie. Wówczas należy skorzystać z opisanych sposobów walki z tym owadem. Warto jednak wziąć pod uwagę fakt, iż ten osobnik może też pozytywnie wpłynąć na jakość hodowanych roślin, ponieważ żywi się szkodliwymi dla kwiatów pędrakami.