Spis treści:
- Jak wygląda głowaczek olbrzymi (Cephalaria gigantea)?
- Wymagania i uprawa głowaczka olbrzymiego
- Gdzie najlepiej sadzić głowaczka olbrzymiego - zastosowania w ogrodzie
Jak wygląda głowaczek olbrzymi (Cephalaria gigantea)?
Wśród roślin w ogrodzie niewiele gatunków jest w stanie dorównać rozmiarami głowaczkowi olbrzymiemu (Cephalaria gigantea). Ta naprawdę imponująca bylina, którą zaliczamy do rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae), naturalnie występuje na terenie Kaukazu oraz Turcji, ale jest też uprawiana na rabatach w celach ozdobnych.
Głowaczek olbrzymi w trakcie kwitnienia osiąga od 2 do 2,5 m wysokości. Tworzy dość mocno rozrastające się na boki kępy z wyprostowanych, smukłych i delikatnie kołyszących się na wietrze pędów. Roślina ta ma duże, pierzastodzielne i ząbkowane liście w ciemnozielonym kolorze. Wydzielają przyjemny aromat po roztarciu.
Największą ozdobą tej monumentalnej byliny są jednak jej kwiaty, które pojawiają się na szczytach pędów przez całe lato - od czerwca aż do września. Delikatne, jasnożółte kwiatostany mają od 4 do 6 cm szerokości i są miododajne. Przyciągają pszczoły, motyle, trzmiele i inne pożyteczne owady zapylające jak magnes.
Zobacz również:
Wymagania i uprawa głowaczka olbrzymiego
Mogłoby się wydawać, że roślina osiągająca tak niespotykane rozmiary będzie wymagająca. Na szczęście, jest wręcz przeciwnie. Głowaczek olbrzymi, który zadomowi się w ogrodzie, doskonale radzi sobie bez troskliwej opieki. Należy jednak zapewnić mu jak najlepsze warunki, by prawidłowo rósł i kwitł możliwie jak najdłużej.
Jak uprawiać głowaczka olbrzymiego w ogrodzie? Oto praktyczne wskazówki:
- Gleba - bylina ta potrzebuje przepuszczalnej, żyznej ziemi. Toleruje glebę w szerokim zakresie pH - od odczynu lekko kwaśnego do lekko zasadowego;
- Stanowisko - w pełnym słońcu głowaczek olbrzymi kwitnie najobficiej, ale dobrze radzi sobie również w półcieniu. Wybierając stanowisko, warto zapewnić roślinie podporę (zwłaszcza w wietrznych miejscach), choć jej pędy są dość sztywne;
- Podlewanie - systematycznego nawadniania wymagają przede wszystkim młode, niedawno posadzone rośliny. Dorosłe egzemplarze lepiej znoszą okresowe niedobory wody, choć warto je od czasu do czasu podlać, gdy w sezonie wegetacyjnym susza się przedłuża. Głowaczek olbrzymi nie lubi natomiast zastojów wilgoci przy korzeniach zimą;
- Nawożenie - roślinie tej wystarczy porcja wieloskładnikowego nawozu mineralnego do roślin kwitnących zastosowana na wiosnę (unikajmy nadmiaru azotu, przez który pędy będą niestabilne, a kwitnienie słabe). Jeśli wolimy naturalne rozwiązania, możemy podsypać ją dojrzałym kompostem;
- Przycinanie - przez całe lato warto sukcesywnie usuwać z tej byliny przekwitłe kwiatostany, by w ten prosty sposób przedłużyć jej kwitnienie i zapobiec samosiewowi. Główne cięcie wykonujemy późną jesienią albo wczesną wiosną (w marcu), skracając wszystkie zaschnięte pędy nisko nad ziemią.
- Zimowanie - głowaczek olbrzymi jest w pełni odporny na mróz, więc przetrwa polską zimę bez okrycia. Mimo wszystko pamiętajmy, że młode rośliny nadal wymagają zabezpieczenia, np. stroiszem.
Gdzie najlepiej sadzić głowaczka olbrzymiego - zastosowania w ogrodzie
Głowaczek olbrzymi najlepiej pasuje do dużych, przestronnych ogrodów, które utrzymane są w naturalistycznym lub wiejskim stylu. Z racji swoich rozmiarów potrzebuje sporo miejsca, by móc się swobodnie rozwijać. Świetnie sprawdza się nie tylko jako soliter, ale też sadzony w większych grupach roślin.
Na rabatach głowaczek olbrzymi tworzy wspaniałe kompozycje z innymi bylinami, które lubią podobne warunki. Warto zestawiać go z jeżówką purpurową, werbeną patagońską, baptysją błękitną, przetacznikiem kłosowym, floksami wiechowatymi, liatrami oraz kuklikami. Pięknie się prezentuje także ze zwiewnymi trawami ozdobnymi, przykładowo miskantami.
Źródło: deccoria.pl
