Spis treści:
- Prunus eminens (wiśnia osobliwa) – charakterystyka i odmiany
- Jaka odmiana wiśni osobliwej jest najpopularniejsza?
- Uprawa wiśni osobliwej – najważniejsze zasady
- Wiśnia osobliwa – zastosowanie w ogrodzie
Prunus eminens (wiśnia osobliwa) – charakterystyka i odmiany
Wiśnia osobliwa ( Prunus eminens) jest mieszańcem wiśni pospolitej ( Prunus cerasus) i karłowatej ( Prunus fruticosa), który szczepi się na pniu czereśni ptasiej ( Prunus avium). W taki sposób hodowcom udało się uzyskać bardzo ciekawą hybrydę, czyli kombinację różnych odmian roślin.
Zastanawiasz się, czy również w twoim ogrodzie przyjmie się Prunus eminens, czyli wiśnia osobliwa? Charakterystyka i odmiany tej rośliny są bardzo ciekawe. Co warto o nich wiedzieć?
Wiśnie osobliwe to małe drzewka ozdobne o niewielkich wymaganiach w uprawie. Rosną powoli, a ostateczna wysokość zależy od miejsca szczepienia – może wynosić do 5 m. Zazwyczaj Prunus eminens szczepi się wysoko – między 1,8 a 2,2 m. Robi się to po to, aby uwydatnić jej interesujący pokrój.
Wiśnia osobliwa to odmiana kulista. Średnica jej korony ma zazwyczaj od 2 do 5 m. U starszych drzew może jednak sięgać nawet 7 m. Drzewo nie wymaga formowania ani specjalnych zabiegów, dlatego jest bardzo chętnie wykorzystywane w miastach. Sadzi się je na przykład w parkach lub w ciągach komunikacyjnych. Jest często spotykane przy drogach i ścieżkach rowerowych.
Kwiaty wiśni osobliwej są bardzo drobne. Liście są natomiast małe i jajowate. Wiosną mają barwę różową, a później stają się ciemnozielone. Jesienią przebarwiają się na odcień żółto-pomarańczowy i czerwony, a następnie opadają. Ciekawe kolory sprawiają, że wiśnia osobliwa pięknie prezentuje się przez cały rok. Uroku dodają jej nie tylko kwiaty, ale również barwne liście.
Jaka odmiana wiśni osobliwej jest najpopularniejsza?
Jedną z najpopularniejszych odmian tego drzewka jest Umbraculifera. To roślina o regularnym pokroju. Ma wyjątkowo zwartą i kulistą koronę. Pień jest czerwono-brązowy, a młode gałązki szare. Można ją z łatwością kupić w szkółkach drzewek owocowych.
Pochodzenie tej odmiany nie jest jednak znane. Wiadomo natomiast, że sadzono ją już w XIX w., a Polsce pojawiła się na początku XX w. Właśnie dlatego wiśnia osobliwa świetnie nadaje się do nasadzeń historycznych, na przykład w parkach przy zabytkowych zamkach czy dworach.
Co więcej, roślina ta wykazuje odporność na zróżnicowane warunki atmosferyczne – zarówno upały, jak i mrozy. Nie są jej straszne także choroby, szkodniki, grzyby i zanieczyszczenia, w tym dwutlenek siarki. To sprawia, że jest świetnym wyborem nawet do miejsc, w których panują trudne warunki i inne rośliny się nie przyjmują.
Uprawa wiśni osobliwej – najważniejsze zasady
Uprawa wiśni osobliwej nie jest trudna, a ponadto roślina ta bardzo dobrze znosi niesprzyjające warunki oraz nie jest podatna na choroby i ataki szkodników. Zobacz, jak sadzić i pielęgnować to niewielkie drzewko.
- Sadzenie i ziemia
Roślina jest sprzedawana w formie półpiennej lub piennej. Można kupić na przykład wiśnię osobliwą w odmianie 'Umbraculifera' w formie piennej, zaszczepionej na wysokości 80 cm.
Wiśnia osobliwa dobrze toleruje różne rodzaje gleby. Najlepiej przyjmuje się na ziemi żyznej i umiarkowanie wilgotnej o odczynie obojętnym lub kwaśnym, bogatym w wapń. Gorzej rośnie w podłożu gliniastym i mocno przesuszonym. Roślina bez problemu znosi warunki miejskie, ponieważ jest odporna na zanieczyszczenia powietrza.
- Stanowisko
Wiśnia osobliwa preferuje stanowisko ciepłe i słoneczne (choć jest mrozoodporna). Najszybciej rośnie w pełnym słońcu. Należy ją sadzić w miejscu osłoniętym od wiatru.
- Podlewanie i nawożenie
Dobrze znosi okresy suszy – nawet w upały nie jest konieczne jej regularne podlewanie i nawożenie.
- Kwitnienie i owocowanie
Prunus eminens kwitnie na wiosnę, wydając niewielkie białe kwiaty o 5 płatkach. Ich średnica sięga od 1,5 do 2 cm. Nie jest ich zbyt wiele, ale ładnie się prezentują. Co ważne, owoce wiśni osobliwej są niejadalne. Ponadto drzewo to owocuje bardzo rzadko.
- Przycinanie i rozmnażanie
Utrzymanie gęstej, kulistej korony wiśni osobliwej nie wymaga specjalnego formowania ani podcinania. Jest to naturalny kształt gałęzi u tej odmiany. W sprzedaży dostępna jest głównie w formie piennej. Z tego względu przez pierwszych kilka lat trzeba ją uprawiać przy paliku. Należy także wycinać odrosty. Podobnie jak w przypadku większości drzew ozdobnych, wiśnia osobliwa nie wymaga dużych nakładów pracy. Właśnie dlatego jest bardzo chętnie kupowana do ogrodów i parków.
- Choroby i szkodniki
Wiśnia osobliwa rzadko zapada na choroby. Jest odporna na większość szkodników. Choć mogą zaatakować ją mszyce i mączniak prawdziwy, zdarza się to sporadycznie.
- Zimowanie
Roślina jest odporna na ujemne temperatury, dlatego nie wymaga żadnych zabiegów zabezpieczających przed zimą.
Wiśnia osobliwa – zastosowanie w ogrodzie
Wiśnia osobliwa świetnie sprawdza się jako element kompozycji w uporządkowanych ogrodach o geometrycznej formie. Można sadzić ją samodzielnie lub w grupach. Roślinę wykorzystuje się:
- przy ulicach,
- na placach,
- na pasach zieleni między szosami,
- w ogrodach prywatnych,
- w parkach (również o charakterze historycznym).
Drzewko nadaje się również do uprawy w donicach, na patio i tarasach, a nawet w ogrodach dachowych.
Zastosowanie wiśni osobliwej w ogrodzie jest bardzo szerokie. Może być interesującą ozdobą ogrodów nowoczesnych oraz utrzymanych w minimalistycznym stylu. Można ją sadzić pośród roślin o geometrycznych kształtach, w towarzystwie krzewów, a także jako rząd takich samych drzewek. W każdym z tych zastosowań w ogrodzie wiśnia osobliwa bardzo dobrze się sprawdzi.
Jej główną zaletą jest odporność na szkodliwe czynniki zewnętrzne, takie jak mróz, susza czy szkodniki. Nie wymaga zatem wiele uwagi ani specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, by cieszyła swoim atrakcyjnym wyglądem. Wiśnia osobliwa to nie tylko drzewko o funkcji ozdobnej, ale także miododajnej.
Źródło: deccoria.pl
