Spis treści:
- Dlaczego warto sadzić byliny wiosną na długie kwitnienie?
- Byliny kwitnące od lata do jesieni - sprawdzone gatunki
- Byliny dla zaawansowanych - mniej oczywiste, efektowne propozycje
- Jak zaplanować rabatę bylinową dla początkujących ogrodników?
- Zasady sadzenia bylin wiosną
Dlaczego warto sadzić byliny wiosną na długie kwitnienie?
Termin sadzenia wpływa na to, czy bylina zakwitnie już w pierwszym roku. Gatunki kwitnące od lata do jesieni - jeżówki, rudbekie, rozchodniki - potrzebują kilku miesięcy na zbudowanie korzeni, zanim skierują energię w pąki kwiatowe. Sadzenie od połowy marca do końca maja daje im ten czas.
Przy sadzeniu jesiennym te same rośliny często nie zdążą się ukorzenić przed mrozami i wchodzą w sezon osłabione.
Wiosna sprzyja sadzeniu też z tego powodu, że gleba jest jeszcze wilgotna po zimie, a temperatury nie przekraczają 20°C - korzenie rosną intensywnie, a liście odparowują niewiele wody. Latem ta proporcja się odwraca i świeżo posadzone byliny łatwo przesychają.
Byliny kwitnące od lata do jesieni - sprawdzone gatunki
Planując rabatę kwitnącą od czerwca do październikowych przymrozków, dobierz gatunki o różnych terminach kwitnienia - gdy jedne przekwitną, kolejne przejmą pałeczkę.
- Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) wygląda trochę jak stokrotka z najeżonym, pomarańczowobrązowym środkiem i różowofioletowymi płatkami opadającymi w dół - skąd wzięła się jej nazwa. Kwitnie od czerwca-lipca do września i sprawdza się jako pionowy akcent w środkowej części rabaty. Sadź ją co 30-40 cm, w przepuszczalnej, żyznej glebie o pH 6,0-7,0, na słońcu. Po przekwitnięciu zostaw nasienniki - to zimowy pokarm dla ptaków.
- Rudbekia błyskotliwa (Rudbeckia fulgida) wprowadza na rabatę ciepłe, złocistożółte tony od lipca aż do października. Kwiaty z ciemnobrązowym środkiem przypominają małe słoneczniki i dobrze kontrastują z fioletami jeżówek czy szałwii. Dorasta do 60-80 cm, szybko się rozrasta i po dwóch-trzech sezonach tworzy gęste kępy. Sadź ją co 40-50 cm, na słońcu, w niemal dowolnej glebie ogrodowej.
- Szałwia omszona (Salvia nemorosa) tworzy smukłe, pionowe kłosy w odcieniach fioletu, błękitu lub różu. Kwitnie od maja, a po ścięciu przekwitniętych pędów - ponownie aż do października. Osiąga 30-60 cm i dobrze wypełnia przednie partie rabaty. Sadź ją co 30-40 cm, na słońcu, w przepuszczalnej, niezbyt żyznej glebie.
- Rozchodnik okazały (Hylotelephium spectabile) przez większość sezonu zdobi rabatę mięsistymi, szarozielonymi liśćmi ułożonymi w regularne rozety. Kwitnienie zaczyna się dopiero w sierpniu - płaskie baldachy drobnych kwiatów przechodzą od jasnego różu do głębokiego karminu i utrzymują się do października. Rozchodnik dorasta do 40-60 cm, rośnie na słońcu w ubogiej, przepuszczalnej glebie i jest praktycznie samowystarczalny. Uschnięte kwiatostany wyglądają dekoracyjnie jeszcze zimą.
Byliny dla zaawansowanych - mniej oczywiste, efektowne propozycje
Jeśli twoja rabata potrzebuje czegoś mniej typowego, sięgnij po gatunki rzadziej spotykane w ogrodach.
- Perowskia łobodolistna (Salvia yangii) z daleka wygląda jak lawenda powiększona dwukrotnie - srebrzystoszare, aromatyczne pędy i chmura drobnych, fioletowoniebieskich kwiatów. Kwitnie od lipca do października. Dorasta do 80-120 cm i nadaje rabatom lekki, ażurowy charakter. Sadź ją co 60-70 cm, na pełnym słońcu, w ubogiej, przepuszczalnej glebie o pH 7,0-8,0.
- Driakiew kaukaska (Scabiosa caucasica) ma duże, płaskie kwiatostany z falowanymi płatkami i wystającymi pręcikami, które nadają jej lekko staromodny, romantyczny wygląd. Kwitnie od czerwca do września w odcieniach błękitu, fioletu lub bieli, a przy usuwaniu przekwitniętych główek nawet do przymrozków. Osiąga 50-70 cm. Sadź ją co 35-40 cm, na słońcu, w przepuszczalnej glebie o odczynie lekko zasadowym.
- Kłosowiec fenkułowy (Agastache foeniculum) wyróżnia się gęstymi, fioletowoniebieskimi kłosami i intensywnym anyżowym zapachem - wystarczy potrzeć liść, żeby poczuć aromat. Kwitnie od lipca do września (przy usuwaniu przekwitniętych kwiatostanów do października), a jego kwiaty przyciągają motyle, pszczoły i trzmiele. Osiąga 60-100 cm. Sadź go co 40-50 cm, na słońcu, w żyznej, wilgotnej, ale przepuszczalnej glebie. Przed zimą przykryj podstawę kępy ściółką - młode egzemplarze mogą przemarzać.
Jak zaplanować rabatę bylinową dla początkujących ogrodników?
Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z bylinami, skup się na kilku sprawdzonych gatunkach. Zaplanuj rabatę tak, żeby kwitła falami - połącz byliny kwitnące wczesnym latem (szałwia omszona, krwawnik pospolity) z tymi rozkwitającymi w drugiej połowie sezonu (jeżówka, rudbekia, rozchodnik).
Przy projektowaniu weź pod uwagę wysokość roślin. Z tyłu umieść gatunki najwyższe (80-100 cm), pośrodku średnie (40-60 cm), a z przodu najniższe (20-30 cm). Sadź byliny w grupach po 3-5 sztuk tego samego gatunku - grupowe nasadzenia tworzą wyraziste plamy koloru.
Przed sadzeniem przekop glebę na głębokość 30-40 cm i wymieszaj ją z kompostem lub rozłożonym obornikiem. Większość bylin preferuje gleby o pH 6,0-7,0, żyzne i przepuszczalne. Na ciężkich gruntach dodaj piasku, a gleby piaszczyste wzbogać kompostem. Taka prosta rabata bylinowa to dla początkujących ogrodników solidna baza, którą z czasem można rozbudować o bardziej wymagające gatunki.
Zasady sadzenia bylin wiosną
Byliny kupowane w doniczkach sadź na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Przed sadzeniem zanurz doniczkę w wodzie na kilka minut. Wykop dołek nieco większy od bryły korzeniowej, umieść w nim roślinę, zasyp ziemią, lekko ubij i obficie podlej.
Rozstaw zależy od docelowej wielkości rośliny. Nie sadź ich zbyt gęsto - młode sadzonki wyglądają na drobne, ale w ciągu roku lub dwóch rozrosną się i będą potrzebowały przestrzeni. Zbyt ciasne nasadzenia sprzyjają chorobom grzybowym.
Podlewanie w pierwszych tygodniach decyduje o przyjęciu się roślin. Przez 2-3 tygodnie utrzymuj glebę wilgotną, ale nie mokrą. Później większość bylin woli rzadsze, ale obfitsze podlewanie nawilżające glebę na 20-30 cm. Wodę kieruj pod korzeń, unikając moczenia liści.
Źródło: deccoria.pl
