Spis treści:
- Przypołudnik stokrotkowy, czyli dorotka
- Jakie wymagania ma przypołudnik stokrotkowy?
- Gdzie sadzić dorotkę?
Przypołudnik stokrotkowy, czyli dorotka
Przypołudnik stokrotkowy (Dorotheanthus bellidiformis), znany szerzej jako dorotka stokrotkowata to niski sukulent z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae) o pokładających się pędach. Gatunek ten jest ceniony przede wszystkim za gęste kwietne dywany w ogrodzie. Intensywnie wybarwione kwiaty o średnicy 4-5 cm wyrastają pojedynczo na końcach pędów od czerwca do października. Przypominają małe, kolorowe stokrotki, skąd też wzięła się polska nazwa gatunkowa rośliny.
Co ciekawe, kwiaty otwierają się szeroko tylko w pełnym słońcu, dlatego najbardziej efektownie wygląda w pogodne letnie dni. Barwy kwiatów dorotki są bardzo zróżnicowane: od bieli, przez żółcie, róże, fiolety, po intensywne czerwienie, często z kontrastowym jasnym oczkiem w środku. Dzięki temu roślina tworzy gęste, kolorowe kobierce, które świetnie ożywiają suche miejsca ogrodu.
Sukulent dorasta do ok. 10-15 cm wysokości, ale jego płożące pędy mogą mieć do 25 cm długości, dzięki czemu dobrze wypełnia przestrzenie na rabatach. Liście dorotki są mięsiste, podłużnie lancetowate i pokryte drobnymi, błyszczącymi pęcherzykami, dzięki czemu w słońcu wyglądają, jakby były obsypane lodem. Taka budowa liści pomaga ograniczyć parowanie wody z ich powierzchni, co jest ewolucyjnym przystosowaniem rośliny do życia w trudnych warunkach.
Zobacz również:
Jakie wymagania ma przypołudnik stokrotkowy?
Przypołudnik stokrotkowy pochodzi głównie z obszaru Republiki Południowej Afryki. W naturze rośnie na suchych i słonecznych stanowiskach, najczęściej w terenach nadmorskich. Z uwagi na swoje pochodzenie jest rośliną odporną na suszę, która dobrze rośnie i obficie kwitnie nawet na mniej zasobnych glebach. Właśnie dlatego dorotka jest uważana za mało wymagającą i łatwą w uprawie, jeżeli tylko zapewnieni się jej warunki zbliżone do naturalnych.
- Stanowisko i gleba
Do obfitego kwitnienia dorotka potrzebuje dużej ilości bezpośredniego słońca, dlatego najlepiej rośnie na ciepłym stanowisku o wystawie południowej lub zachodniej. Jej podłoże powinno być lekkie i przepuszczalne - dobrze poradzi sobie na ziemiach piaszczystych lub żwirowych wzbogaconych kompostem. W ciężkiej, mokrej i gliniastej ziemi przypołudnik stokrotkowy szybko gnije.
- Podlewanie
Jako sukulent przypołudnik dobrze znosi okresową suszę. Jednak warto wspomnieć, że w naturalnym środowisku roślina często może liczyć na poranne mgły z uwagi na mieszanie się ciepłych mas powietrza z zimnymi - dlatego też potrafi wytrzymać długie tygodnie bez wody. W polskich warunkach potrzebuje wsparcia w postaci umiarkowanego podlewania - powinno być zależne od lokalnych warunków, np. jeżeli ziemia jest sucha na głębokości ok. 5-8 cm.
- Nawożenie
Przypołudnik stokrotkowy ma raczej skromne wymagania pokarmowe. Roślinie w zupełności wystarcza dawka kompostu wczesną wiosną lub słaby nawóz do roślin kwitnących co 3-4 tygodnie. Nadmiar składników pokarmowych nie sprzyja roślinie, więc na zasobnych glebach nawożenie może okazać się zbędne.
- Uprawa
Z uwagi na brak mrozoodporności w Polsce dorotka jest uprawiana jako roślina jednoroczna. Można ją uprawiać z rozsady (siew marzec-kiecień) i przenosić na miejsce docelowe w drugiej połowie maja lub w tym samym czasie siać bezpośrednio do gruntu. Zalecana odległość pomiędzy roślinami to 20-25 cm.
Gdzie sadzić dorotkę?
Przypołudnik stokrotkowy, najlepiej prezentuje się na stanowiskach w pełni słonecznych, suchych i ciepłych - tam, gdzie inne rośliny szybko więdną. Idealne miejsce to ogrody skalne, skarpy, murki, obrzeża ścieżek i słoneczne rabaty z lekką, piaszczystą ziemią. Płożący pokrój sprawia, że dorotka tworzy kolorowy "dywan" na pierwszym planie kompozycji, miękko otaczając kamienie lub krawędzie rabaty.
Na rabatach warto sadzić ją z innymi roślinami sucholubnymi, które lubią podobne warunki. Dobrze wygląda w towarzystwie rozchodników, smagliczki nadmorskiej, lobelii, niskich odmian aksamitek czy werbeny ogrodowej - wszystkie te rośliny lubią słońce i umiarkowanie suche podłoże. Dorotkę najlepiej umieszczać z przodu rabaty lub na skarpie, a za nią sadzić nieco wyższe rośliny, które nie będą jej zacieniać.
Świetnym miejscem dla przypołudnika są też donice i skrzynki balkonowe, szczególnie wiszące lub ustawione na murkach i balustradach, gdzie ich płożące pędy mogą się swobodnie przewieszać. W pojemnikach dorotkę można łączyć z innymi roślinami lubiącymi słońce, np. z pelargoniami, bakopą, portulaką wielkokwiatową czy sanwitalią, pamiętając o dobrym drenażu i umiarkowanym podlewaniu. Jej kolorowe, "stokrotkowe" kwiaty świetnie rozjaśniają kompozycje z roślinami o ozdobnych liściach, np. z niskimi trawami ozdobnymi lub srebrzystymi plektrantusami.
Dorotka nadaje się również do obsadzania trudniejszych miejsc w ogrodzie, np. bardzo piaszczystych fragmentów działki, gdzie inne gatunki rosną słabo. Niewielkie wymagania glebowe pozwalają wykorzystać ją jako "wypełniacz" między kamieniami czy na suchych skarpach, aby ograniczyć erozję gleby. Często sadzi się obok siebie mieszanki kilku odmian, co daje efekt "dywanu" w wielu odcieniach.
Źródło: deccoria.pl
