Linoleum to ciekawy materiał wykończeniowy. Chociaż może sprawiać takie wrażenie, nie jest produkowany z polichlorku winylu (PVC), jak np. imitujące drewno panele winylowe, a z tkaniny jutowej, którą zanurza się w mieszaninie olejów, żywic, mączek roślinnych i barwników, którą na końcu zabezpiecza się woskiem. Jest więc materiałem pochodzenia naturalnego.
Wbrew pozorom linoleum jest bardzo trwałe – w dobrym stanie może przetrwać nawet 30-40 lat. W przeciwieństwie do innych materiałów – płytek czy desek, nie uszkadza się tak łatwo podczas codziennej eksploatacji. Ostre przedmioty, które upadają z wysokości na jego powierzchnię, raczej go nie zarysują. Nawet jeśli powstaną w nim jakieś ubytki, nie ma się czym martwić. Niewielkie zadrapania znikną same pod wpływem utleniania, a pozostałe nie będą się odznaczać, ponieważ linoleum w przekroju ma ubarwienie takie samo, jak na powierzchni.
Plusy i minusy linoleum
Podobnie jak drewno, jest ciepłe w dotyku i elastyczne, choć z wiekiem sztywnieje. Ponieważ jest odporne na wodę, nadaje się do typowo mokrych i wilgotnych pomieszczeń, takich jak kuchnia czy łazienka. Jego nietypowa struktura, w dotyku przywodząca na myśl gumę, pod wpływem wody nie staje się śliska. Linoleum dobrze współpracuje z ogrzewaniem podłogowym i nie brudzi się łatwo ani nie kurzy się. Dodatkową zaletą tego rozwiązania jest niewygórowana cena oraz mnogość kolorów i różnego rodzaju wzorów, które naśladują inne, modne wykończenia: drewno, beton czy płytki.
Linoleum nie jest jednak pozbawione wad. Chociaż jest stosunkowo tanie, nadal kosztuje więcej niż elastyczne wykładziny z tworzyw sztucznych. Jego wodoodporność to oczywiście zaleta, jednak rzadko spotyka się je w łazienkach ze względu na nieprzepuszczalność tego materiału. Linoleum nie oddycha, nie przepuszcza wilgoci, co za tym idzie, bez prawidłowej konserwacji, położony pod nim podkład może zacząć pleśnieć.
Układanie linoleum na podłodze
Proces układania linoleum nie jest skomplikowany, jednak wymaga odpowiedniego przygotowania podłoża. Każda nierówność podłogi wybije materiał w górę. Pewną trudnością jest również sztukowanie materiału. Bez profesjonalnej zgrzewnicy nie zamaskujemy łączeń między kolejnymi pasami, oznacza, że będą się one nieładnie odznaczać. Zanim podłoga z linoleum będzie w pełni gotowa do użytku i zdolna do podtrzymywania cięższych przedmiotów, po położeniu musi uleżeć się przez kilkadziesiąt godzin.
Jak odnowić linoleum z PRL-?
Mnogość wzorów, kolorów, wariantów, deseni sprawia, że łatwo wpasować linoleum do każdej aranżacji – od skandynawskiej począwszy, na industrialnej skończywszy. Dawniej jednak dominowały proste, uniwersalne wzory. Takie niezbyt ciekawe wykończenia nadal można spotkać w wielu mieszkaniach, tak jak i inne PRL-owskie „perełki”: sosnową, lakierowaną boazerię czy półko tapczany… Nic zatem dziwnego, że mało kto wspomina ciepło ten materiał. Stare linoleum, o ile nadal jest w dobrym stanie, można w prosty sposób odnowić. Ma sporo zalet, jest trwałe, czasem wręcz nie opłaca się zrywać go z podłogi.
Jak odmalować starą podłogę z linoleum?
Linoleum bez widocznych, dużych uszkodzeń można odmalować przeznaczonym w tym celu lakierem, który wypełni mikroubytki lub farbą akrylową. Przed przystąpieniem do prac malarskich podłogę należy dokładnie oczyścić z plam, a później z pozostałości środków czyszczących i odplamiających, jakich używano. Po wyczyszczeniu posadzki dobrze przemyć ją dwukrotnie wodą i pozostawić do całkowitego wyschnięcia. Na tak przygotowane linoleum z użyciem wałka malarskiego nanosimy warstwę lakieru. Z reguły jedna powłoka wystarcza, by zakryć drobne zarysowania.
Jeśli zdecydowaliśmy się na metamorfozę z użyciem farby akrylowej, po dokładnym oczyszczeniu podłogi wyłożonej linoleum, dobrze jeszcze delikatnie przeszlifować jego powierzchnię. Po takim zabiegu podłogę dokładnie odkurzamy i nanosimy na nią grunt, poprawiający przyczepność farby. Pełne krycie zapewnią 2-3 warstwy emulsji.
Deccoria.pl
