Sosna limba (Pinus cembra)

Ze względu na jej walory estetyczne i charakterystykę rewelacyjnie sprawdzi się zarówno w ogrodach przydomowych, jak i na terenach miejskich, a nawet przemysłowych. Sosna limba odznacza się wysoką tolerancją na zanieczyszczenie powietrza. Jest też jednym z gatunków o najwolniejszym przyroście, finalnie osiąga od 20 do 25 metrów wysokości.

Do wymagań sosny limby zalicza się:

• żyzną, przepuszczalną ziemię, najlepiej próchniczą;
• stanowisko o pełnym nasłonecznieniu;
• wysoką wilgotność powietrza i częste opady lub obfite podlewanie.

Sosna limba szczególnie korzystnie prezentuje się jako soliter, czyli ,,roślinny samotnik”.

Najskuteczniejszą formą rozmnażania sosny limby są sadzonki, które w porównaniu do okazów uzyskanych z siewu rosną znacznie szybciej. Zalecane szczególnie jest szczepienie na podkładkach z sosny zwyczajnej.

Sosna limba słynie z długowieczności i niesamowitej odporności na trudne warunki atmosferyczne jak silny mróz czy wiatr. Należy zapewnić jej optymalne warunki, a w okresie zimowego uśpienia drzewa patrolować jego stan, by nie dopuścić patogenów grzybowych.

Sosna limba jest drzewem, które wykazuje całkowitą odporność na minusowe temperatury, a także znaczną tolerancję na szkodniki i choroby.

Korona drzewa jest gęsta i w zależności od występowania przybiera wygląd od stożkowato-cylidrycznego po spłaszczony i kolumnowy lub jajowaty. Systemem korzeniowym sosny limby jest typ palowy z silnie rosnącymi bocznymi korzeniami. Charakterystyczną cechą jest rozmieszczenie ostrych, żywozielonych igieł po pięć w krótkopędzie.

Dawniej drewno limby pozyskiwano jako wszechstronny budulec, również jej nasiona, zwane orzeszkami znajdowały zastosowanie kulinarne. Do dziś łupiny szyszek używane są przy aromatyzowaniu i barwieniu włoskiego napoju grappa, a pędy i wyciągi z kory używane są w medycynie naturalnej.

• Stanowisko: słoneczne
• Wilgotność: podłoże wilgotne
• Podlewanie: obfite
• Wysokość: powyżej 20m
• Pokrój: kulisty