Świerk kaukaski (Picea orientalis)

Drzewo osiąga znaczną wysokość mimo początkowo wolnego rozwoju. W warunkach endemicznych (naturalnych) spotykane są okazy około 60-metrowe, w środkowej Europie świerk kaukaski osiąga najczęściej około 25 metrów wysokości. Do Polski został sprowadzony w pierwszej połowie XIX wieku jako drzew parkowe.

Picea orientalis wyróżnia się regularnym, zwartym pokrojem i ugałęzieniem do samej ziemi. Zakres rozpiętości konarów dość duży.

Igły świerku kaukaskiego są bardzo krótkie (najkrótsze u świerków), około jednego centymetra długości, grube i płaskie, młode intensywnie zielone, starsze ciemnozielone, ułożone na pędach promieniście.

Młode szyszki są fioletowe, następne brązowieją. Dość pokaźnej długości — od 5 do 10 centymetrów.

Świerk kaukaski jest rośliną zimozieloną, lecz umiarkowanie mrozodporną, poleca się więc nasadzenia w zachodniej części kraju. Pomimo gorszej tolerancji na niskie temperatury świerk kaukaski jest najbardziej tolerancyjny ze wszystkich świerków wobec warunków świetlnych — rośnie prawidłowo nawet na zacienionym stanowisku.

Świerk kaukaski nie lubi gleby wapiennej. Najlepszym wyborem dla tego gatunku jest przepuszczalna, wilgotna ziemia o niskim pH.

Najlepszymi miejscami do sadzenia świerku kaukaskiego są parki, aleje parkowe i domowe ogrody. Wybierając świerk kaukaski, należy zadbać o gęste nasadzenie innych gatunków świerków lub utworzyć szpaler, aby w razie niskich temperatur zabezpieczyć drzewo.

Drzewo to, podobnie jak inne świerki, może chorować na brązowienie igieł czy osutkę. Grożą mu również szkodniki – brudnica mniszka, zrostek świerkowy, mszyca świerkowa, przędziorek sosnowiec i ochojniki.

• Stanowisko: półcieniste
• Wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
• Podlewanie: średnie
• Wysokość: powyżej 20m
• Pokrój: kolumnowy
• Zimozielona: tak
• Roślina ozdobna z: igły