Spis treści:
- Dlaczego kamień szybko osadza się na kranie?
- Jak usunąć kamień kamień z armatury bez chemii?
- Czym zabezpieczyć armaturę, aby zapobiec szybkiemu osadzaniu się kamienia?
Dlaczego kamień szybko osadza się na kranie?
Białe ślady na kranie są pozostałością po wyschniętych kroplach wody. Znajdują się w niej rozpuszczone jony wapnia i magnezu, najczęściej związane z wodorowęglanami. Kiedy woda paruje, stężenie minerałów rośnie, aż w końcu zaczynają wytrącać się w postaci trudno rozpuszczalnego osadu.
Proces przyspiesza, gdy przez kran płynie ciepła, twarda woda. Pod wpływem temperatury rozpuszczony w niej wodorowęglan wapnia przekształca się w słabo rozpuszczalny węglan wapnia, czyli główny składnik kamienia. Podczas tej reakcji powstają również woda i dwutlenek węgla, który ulatnia się do otoczenia. Węglan wapnia pozostaje natomiast na armaturze w postaci drobnych kryształów. Kolejne krople nanoszą następne porcje minerałów, więc początkowo delikatny nalot stopniowo narasta, twardnieje i zmienia się w szorstką skorupę.
Osad najszybciej narasta w miejscach, w których długo utrzymuje się wilgoć. Krople zbierają się u podstawy wylewki, pod uchwytem, na łączeniach i w wąskich szczelinach. Jeśli bateria jest często używana, a po zachlapaniu pozostaje mokra, świeżo wyczyszczona powierzchnia może ponownie zmatowieć już po kilku dniach. Problem zwykle mocniej daje się we znaki w łazience i przy zlewie kuchennym, ponieważ krany w tych miejscach mają stały kontakt zarówno z wodą zimną, jak i ciepłą.
Kamień gromadzi się także w perlatorze, czyli końcówce zamontowanej u wylotu kranu. Znajdujące się wewnątrz sitka napowietrzają wodę, wyrównują strumień i ograniczają chlapanie, lecz ich drobne otwory stopniowo zarastają osadem. Woda zaczyna wtedy płynąć słabiej albo tryska na boki.
Z czasem mineralny nalot łączy się z innymi zabrudzeniami. W kuchni przywierają do niego tłuszcz, płyn do naczyń i drobne resztki jedzenia, a w łazience mydło oraz kosmetyki. W efekcie powstaje zwarta, lekko lepka warstwa, której nie da się łatwo zebrać wilgotną ściereczką.
Jak usunąć kamień kamień z armatury bez chemii?
Domowy odkamieniacz można przygotować z jednej płaskiej łyżki kwasku cytrynowego i około 200 ml ciepłej wody. W roztworze namocz miękką bawełnianą ściereczkę lub płatek kosmetyczny, a następnie przyłóż go do zabrudzonego miejsca na 5-10 minut. Wilgotny okład dobrze przylega do kranu i przez cały ten czas utrzymuje preparat na osadzie.
Po jego zdjęciu delikatnie przetrzyj armaturę, dokładnie opłucz ją czystą wodą i wytrzyj do sucha. Nie używaj druciaka ani szorstkiej gąbki, ponieważ mogą zarysować chrom, a na czarnej, złotej lub matowej armaturze pozostawić trwałe przetarcia.Stary, gruby nalot może wymagać powtórzenia zabiegu. Krótkie czyszczenie przeprowadzone dwa lub trzy razy jest bezpieczniejsze dla powłoki niż pozostawienie kwaśnego roztworu na kilka godzin.
Zobacz również:
Kwasek cytrynowy radzi sobie z kamieniem dzięki reakcji chemicznej zachodzącej między kwasem a węglanem wapnia. Jony wodoru rozbijają twardą mineralną warstwę, a cytrynian wiąże uwolnione jony wapnia i pomaga utrzymać je w roztworze. Rozpuszczony osad można później łatwo spłukać, bez mocnego szorowania
Do odkamieniania kranów często poleca się również ocet, jednak kwas octowy może uszkodzić niektóre powłoki. Szczególnej ostrożności wymagają:
- czarne, złote matowe i szczotkowane baterie;
- aliminium;
- armatura pokryta zużytym chromem;
- niezabezpieczony mosiądz;
- marmur;
- powierzchnie z kamienia naturalnego.
Przed użyciem domowego preparatu warto sprawdzić instrukcję danego modelu i przeprowadzić próbę w mało widocznym miejscu. Roztwór należy nanosić na miękką ściereczkę, a nie bezpośrednio na kran, aby nie spłynął na uszczelki, spoiny i inne wrażliwe elementy. Po odkamienianiu armaturę trzeba dokładnie opłukać czystą wodą i wytrzeć do sucha.
Jeżeli woda płynie słabiej lub rozpryskuje się na boki, kamień prawdopodobnie zatkał perlator umieszczony na końcu wylewki. Najpierw spróbuj odkręcić go dłonią. Do mocno zapieczonego elementu można użyć szczypiec albo klucza, osłaniając armaturę grubą ściereczką, aby metalowe narzędzie nie porysowało powłoki. Wcześniej zatkaj odpływ, ponieważ niewielkie sitko lub uszczelka łatwo wpadają do syfonu.
Po rozebraniu perlatora zanurz sitko i obudowę na około 10 minut w ciepłym roztworze kwasku cytrynowego, natomiast gumową uszczelkę wypłucz osobno w czystej wodzie. Oczyszczone części dokładnie opłucz, złóż w tej samej kolejności i dokręć bez używania dużej siły. Zbyt mocny nacisk może zdeformować uszczelkę, uszkodzić gwint i doprowadzić do przeciekania.
Czym zabezpieczyć armaturę, aby zapobiec szybkiemu osadzaniu się kamienia?
Najskuteczniejszym sposobem ochrony armatury jest regularne wycieranie jej do sucha. Kamień powstaje wtedy, gdy krople odparowują i pozostawiają na powierzchni związki wapnia oraz magnezu. Zebranie wody miękką ściereczką przerywa ten proces, zanim pojawią się matowe obwódki. Raz lub dwa razy w tygodniu kran możemy również umyć wodą z niewielką ilością łagodnego płynu, dokładnie spłukać i osuszyć. Wówczas usuniemy tłuszcz, mydło oraz resztki kosmetyków, do których łatwo przywiera osad mineralny.
Na rynku dostępne są także preparaty hydrofobowe przeznaczone do zabezpieczania armatury. Tworzą cienką warstwę, po której woda łatwiej spływa, więc na kranie zostaje mniej kropli oraz mineralnych śladów. Środek powinien być dopasowany do konkretnego wykończenia, ponieważ inaczej pielęgnuje się chrom, a inaczej powierzchnię czarną, złotą, matową czy szczotkowaną. Preparatu nie należy nanosić na perlator, do wnętrza wylewki ani na elementy mające kontakt z wodą pitną, chyba że producent wyraźnie dopuszcza takie zastosowanie.
Lepiej też zrezygnować z gliceryny, oleju, wosku samochodowego i przypadkowego impregnatu do szyb. Mogą pozostawić tłuste smugi, przyciągać kurz lub wejść w reakcję z dekoracyjną powłoką baterii.
Powierzchnie hydrofobowe ograniczają zwilżanie i przywieranie części zanieczyszczeń, a tym samym ułatwiają późniejsze czyszczenie. Nie oznacza to jednak, że zabezpieczony kran przestanie pokrywać się kamieniem. Warstwa ochronna stopniowo ściera się pod wpływem dotykania, mycia, detergentów i ciągłego kontaktu z wodą. Impregnacja pomaga utrzymać armaturę w dobrym stanie, ale nie zastępuje regularnego osuszania.
Jeśli kamień szybko pojawia się na wszystkich kranach, kabinie prysznicowej i domowych urządzeniach, warto sprawdzić twardość wody. Dane na ten temat zwykle publikuje miejscowe przedsiębiorstwo wodociągowe, a orientacyjny wynik można też uzyskać za pomocą testu kropelkowego.
W przypadku bardzo twardej wody możemy rozważyć montaż centralnego zmiękczacza jonowymiennego, który usuwa z wody część jonów wapnia i magnezu, zastępując je jonami sodu. Urządzenie wymaga jednak miejsca przy przyłączu, podłączenia do odpływu oraz regularnego uzupełniania soli regeneracyjnej. Przed montażem potrzebna jest analiza parametrów wody i konsultacja z instalatorem. Samo wycieranie kranu zabezpiecza jego powierzchnię, natomiast zmiękczacz ogranicza przyczynę osadu w całej instalacji.
Źródła: deccoria.pl
